Ontmenselijkt

Ik voel me ontmenselijkt. Is dat wel een woord, ontmenselijkt? Telkens opnieuw door deze pijn gaan. Ik ben De Keuze aan het lezen van Edith Eva Eger. Ik denk dat ik liever de holocaust had meegemaakt dan dit. Liever ontgoocheld worden in vreemden dan in mensen die je graag zouden moeten zien. Plots neem je zo veel afstand dat je er niet meer bent. Ik heb mijn hart zo vaak geopend voor jou waardoor ik dit nu niet begrijp. Misschien is het autisme of asperger of hoogbegaafdheid die ervoor zorgt dat ik het niet kan plaatsen. Of neen, die ervoor zorgt dat ik deze hardheid niet begrijp. Al dit ijs. Geen verbinding. Het is iets wat ik onmogelijk kan waardoor ik niet begrijp dat anderen het wel kunnen. Me zo hard uitsluiten. Kunnen doen alsof ik niet meer besta. In het boek hebben ze elkaar nog, de drie zussen. Onvoorwaardelijk. Ik begrijp jou niet. Ik begrijp mijn vader niet. En ik begrijp de wereld niet. Altijd is er die immense leegte die ik hopeloos probeer op te vullen. En ondertussen meedraaien in een wereld die ik niet begrijp. Je zegt dat je je leven uit handen hebt gegeven voor de wereld(reis). Of voor mij. Maar jij doet dat. Ik heb dat nooit gevraagd. Jij geeft elke keer je leven uit handen om terug op reis te gaan. Wereldreis. Je zegt dat we geen toekomst hebben maar dat is niet de waarheid. Jij kiest ervoor geen toekomst te hebben. En niet enkel voor ons, maar ook voor jezelf. Door altijd je leven uit handen te geven. En zo ook mijn vader. Door weg te gaan en ervoor te kiezen nooit nog een vader te zijn. Dit is erger dan een holocaust. Ik zal er ook wel een groot aandeel in hebben. Om dat telkens te willen herleven. Of een oplossing te zoeken uit deze waanzin. Een uitweg. Een andere manier.

Zelfs nu, na drie en een half weken door de hel te zijn gegaan, nog altijd niet eens een brief of een mail. Of een kaartje. Zelfs geen gelukkig nieuwjaar gisterenavond. En als je kwaad bent, dan zelfs ook je kwaadheid niet tonen aan mij. Gewoon afsluiten. Geen verbinding meer. Hart hard op slot. Ik heb geschreeuwd om liefde en het enige wat ik hoorde was mijn echo. Ik moet me focussen op al die mensen die me graag zien en het wel tonen. En toch is het moeilijk. Toch is het moeilijk om dit te plaatsen en te begrijpen. Het is moeilijk je los te laten, je te vergeten. Omdat ik je graag zie. Mag dat? Moeten we dan binnen drie maanden nog eens afspreken en doen alsof dit allemaal niet is gebeurd... Met een reuzegrote olifant in de ruimte. Elk leeft zijn verhaal I guess. En als je nooit de pijn hebt gevoeld die ik nu voel of nooit in zo'n depressie hebt gezeten of nooit die immense angst hebt gevoeld, dan kan je het ook niet begrijpen zeker. Je zou wel naast me kunnen staan, zonder te willen oplossen, zonder het woord partner, gewoon zoals mijn andere vrienden. En ik zou willen mogen toegang krijgen tot jouw hart. Je gebruikt mijn pijn als excuus om het jouwe nooit te tonen. Ik zou de ruimte willen krijgen om dit uit te praten met elkaar. Alsof ik al die jaren niet heb durven praten en dat nu moet inhalen. Ik zou de ruimte willen krijgen om te praten met elkaar. Ik val in herhaling. Ik schreeuw het waarschijnlijk. Misschien gaan we morgen naar Dirk, misschien ook niet. Hoe belangrijk is het voor je. Wat beteken ik voor je. Ik weet het niet meer. Misschien dat mijn verleden alles wazig maakt. Loslaten zeker. Weeral loslaten. Altijd maar loslaten.

Waarschijnlijk schrijf ik dit ook in de hoop dat je het ooit leest. Dat je leest hoeveel pijn het me doet. Ik durf niets meer te sturen, geen bericht, geen mail, geen kaartje, ... Niets komt binnen. Ik bots op een harde muur van onverschilligheid. Ik doe verder, dag per dag. Ik maak mezelf iets wijs. Hoe lang nog... Ik wenste dat ik het gewoon allemaal in één keer zou kunnen loslaten. Jij, mijn vader, het verleden, keuze, ... Het is gewoon een pijnlijk proces vermoed ik. En het is ook niet dat ik me niet heb laten helpen, niet heb gewerkt aan mezelf. 32 blokken heb ik alles van mezelf gegeven. Als ik me goed voel en gelukkig ben, dan mag ik bestaan voor jou. En als ik dan in zo'n depressie terecht kom als in de voorbije weken, dan laat je me helemaal stikken. Ik vermoed dat het misschien nooit goed komt met mij. Dat ik de leegte er ga moeten bijnemen. Laten voor wat het is. Niet meer proberen op te vullen. Geen oplossing voor proberen te vinden. Misschien projecteer ik iets op jou. Het verlangen om eens een brief te krijgen. Het verlangen om eens een kaartje te krijgen. Het verlangen om eens te horen wat ik voor jou beteken. Het verlangen om te horen dat ik besta voor jou. Misschien ben jij dat gewoon niet. Misschien zit dat niet eens in jou. Wel had ik gehoopt de ruimte te krijgen om te praten. En niet gewoon een uur, maar een hele dag. Het lijkt ontaard te zijn in iets totaal anders. Afstand. Immense afstand. Alle verbinding weg. Ik snap niet hoe je het doet. Ik snap echt niet hoe je het doet. En ik snap niet hoe ik het doe.

Aho.

Tears stream down my face,when you loose something you can't replace
Tears stream down my face, I promise you I will learn from my mistakes
Lights will guide you home, and ignite your bones,
And I will try to fix you... the past... the void...