De kinderen

Op je 45e iets voor de eerste keer kunnen doen is toch fantastisch? Een reis met kinderen, iets wat ik al lang wil doen maar nog nooit gedurfd heb. Vreemd dat iets wat zo uit de grond groeit nog altijd in de illegaliteit zit. Alsof je iemand kan straffen of opsluiten door het eten van iets wat gewoon groeit. Daarom dat ik niet weet hoe open ik kan zijn over deze ervaring. Niet uit schrik voor mijn eigen vrijheid of zo, maar meer uit respect voor diegenen die dit werk mogelijk maken.

Iets meer dan een jaar geleden ben ik bij C. en W. terecht gekomen nadat ik drie maal Kambo had gedaan. Ik was op zoek naar manieren om enigszins gelukkig te zijn in dit leven zonder het nemen van antidepressiva. Op zoek naar een manier om depressies de baas te kunnen. Ik had al veel gelezen over experimenten met microdoseringen MDMA in de Verenigde Staten. In de jaren 1960 was men daar trouwens heel veel onderzoek mee aan het doen. Vooral dan met LSD. Blijkbaar was dat veelbelovend. Hoe het dan in de illegaliteit is geraakt is een lang en complex verhaal. Ik vermoed dat veel mensen bang zijn van vrijheid. En onbewust creëren we heel vaak een maatschappij vol controle uit een soort van collectieve angst. Hippies waren een bedreiging voor veel mensen.

Een jaar geleden ben ik dan begonnen met heel langzaam antidepressiva af te bouwen (Efexor 75mg). Met de nadruk op heel langzaam. Ik had een eigen planning opgemaakt om in drie maanden af te bouwen. Het belangrijkste was dat ik dat doel voor ogen had, om microdoseringen psilocybine te gaan gebruiken. En het is me gelukt om tegen eind februari 2021 helemaal te zijn afgebouwd met de Efexor. Ik moest een maand van de antidepressiva af zijn dus midden maart ongeveer had ik terug een ontmoeting met C. en W. Je moet dus opletten met de combinatie van psilocybine en bepaalde medicatie. En ik zou iedereen dan ook aanraden om dit met je huisdokter te bespreken. Online (hier en hier bvb) genoeg informatie hierover te vinden. Begeleiding is heel belangrijk.

Ik neem nu een jaar microdoseringen psilocybine en het is toch moeilijk uit te leggen wat het doet. In elk geval is het anders dan antidepressiva. Antidepressiva zorgt bij mij voor een soort van afvlakking, maar dan ook afvlakking van alles, ook van de nog mooie en goeie gevoelens. Psilocybine zorgt er bij mij voor dat de goeie momenten dubbel zo goed worden. Psilocybine zorgt ervoor dat de positieve dingen in de kleine dagdagelijkse taken vergroot worden. De lastige gevoelens zijn er ook nog altijd maar het positieve wordt wat vergroot. En met dat vergroten van het positieve wordt het dan ook beter mogelijk om die negatieve dingen er bij te nemen en desnoods aan te pakken. Moeilijk uit te leggen, maar zo voelt het een beetje aan voor mij. Ik heb ook geen enkele bijwerking ervaren wat met antidepressiva en neuroleptica niet kan gezegd worden.

Belangrijk ook is dat ik hier geen uitspraken voor of tegen antidepressiva en neuroleptica wil doen. Dat mensen geholpen worden is gewoon het belangrijkste. En of dat met antidepressiva of psilocybine of glazen bollen is, who the fuck cares. En als de medische industrie geen geld kan verdienen met psilocybine, screw them. Gezondheidszorg zou moeten gaan om mensen helpen, niet om altijd maar meer en meer geld te verdienen.

En zo begon er gisteren een nieuw hoofdstuk in mijn verhaal met de kinderen. Met microdoseringen is er geen spraken van een 'trip'. Tot gisteren wist ik zelfs niet wat een 'trip' was. Met microdoseringen is het de bedoeling dat je blijft functioneren in je dagelijkse routine. Is dat niet het geval, dan is de dosis te hoog. Voel je compleet niets, dan is de dosis misschien te laag. Dat hangt af van persoon tot persoon. Gisteren was wel een eerste ontmoeting met een bewustzijnsverandering. Woorden zijn moeilijke dingen. Wat is bewustzijn en wat is een verandering daarvan?

Ik was bang, dat kan ik je wel zeggen. Mijn ervaringen met Kambo en Marihuana zijn niet bepaald leuk te noemen. En mijn enigste keer MDMA was wel dikke fun tot de dag erna... Dus echt goeie ervaringen met die dingen had ik nog niet echt gehad. De intentie bij dergelijke dingen is altijd heel belangrijk alsook de setting. En vertrouwen hebben in de mensen rond je. Al die dingen waren heel goed aanwezig gisteren. Waar mijn intentie bij Kambo bijvoorbeeld vaak een loslaten was, had ik gisteren me voorgenomen om het positiever aan te pakken. De intentie gisteren was afgeven en veiligheid. Afgeven is beter dan loslaten omdat loslaten te destructief is. Loslaten is in het uiterste zelfmoord, en dat willen we niet meer. De intentie veiligheid was voor mij eens kunnen voelen wat het is om je echt veilig en gedragen te voelen.

Verslag doen is moeilijk omdat je me vraagt te vertellen over een wereld waar ik geen woordenschat voor heb. Belangrijkste voor mij was dat ik heel veel dingen afgegeven heb aan mensen. Dingen die niet in mijn rugzak horen heb ik afgegeven. Dat gebed heb ik in ceder gestopt en dan aan het vuur gegeven. En veiligheid was ook een hele belangrijke. Geen seconde heb ik me onveilig gevoeld bij C. en W. We hebben muziek gespeeld, liederen gezongen, drum gespeeld, gitaar gespeeld, heel af en toe wat gepraat en heel vaak ben ik op de koude grond gaan liggen. Die momenten liggen op mijn rug waren zalige momenten. Toen ik mijn ogen dichtdeed zag ik wiskundige geometrische vormen en zat ik vaak in tunnels vol wiskundige pracht. Het leven is een hoop wiskunde bij elkaar dat zodanig complex is dat het op de duur geen wiskunde meer lijkt. Complexiteit leidt tot illusie. Illusie van vrije wil, illusie van vrijheid, illusie van goed en kwaad, enzoverder... Daar zijn gisteren was ook een soort van authentic movement en een long circle. Geen enkel moment was ik bezig met 'wat ga ik nu doen? wat mag ik doen? mag ik praten?'. Ik liet gewoon komen wat kwam. En het ene moment lag ik op de grond, het andere moment zat ik aan het vuur, het volgende moment speelde ik gitaar en zong ik, ... Enkel toen ik naar het toilet moest zat ik af en toe heel even terug in mijn denken en angst. Kan we inbeelden dat het tijdens zo'n reis ook plots kan keren en dat angst op de voorgrond komt. Ben in elk geval enorm dankbaar dat het gisteren niet zo'n wending heeft genomen. Daarom dat ik dit nooit zomaar thuis ga doen zonder omkadering. Het zal altijd met de goede begeleiding zijn, met de juiste mensen en in de juiste setting. Voor mij is het mijn nieuwsgierigheid die dit werk wil doen, niet een honger naar verdoving.

De tijd vloog. Net zoals in een zweethut. Tijd is iets van ons denken. Tijd is er enkel als we het willen vastnemen. We zijn al eeuwigheid. Schuld en angst zijn constructies in ons hoofd die ontstaan door tijd. Schuld is verleden, angst is toekomst. Maar verleden en toekomst zijn dingen die enkel nu kunnen bestaan. Je kan enkel over verleden en toekomst denken nu op dit moment. Je kan niet terug naar gisteren en je kan niet vooruit naar morgen. Gisteren was er enkel in een nu moment en morgen zal er enkel komen in een nu moment.

Maar wat nu? Vandaag is het best wel lastig. Is er nog iets meer buiten figuurlijk sterven en loslaten? Maar dan ook echt alles loslaten... Heb er best wel begrip voor dat mijn ego daartegen in opstand komt. Vandaag is het lastig omdat ik gisteren gedurende de dag het idee had "dit mag nu wel zo blijven voor de rest van mijn leven"... Het is dubbel want hoe integreer ik dat van gisteren in mijn leven? Ergens vind ik het gemakkelijker om een zweethut te integreren in mijn leven. Gisteren is moeilijker omdat het een andere wereld was. Wel, het was natuurlijk geen andere wereld, het was dezelfde wereld door een andere bril. Misschien is dit ook nog maar het begin van een avontuur. Misschien ben ik al aangekomen en hoef ik nergens meer te geraken. Dat waren ook mijn gedachten gisteren. Ik heb genoeg gewerkt en genoeg afgezien, ik ga nu wat genieten. Gisteren was een soort van beloning. Nu ga ik gewoon nog geven aan de wereld. Mijn muziek geven aan de wereld. Moment per moment. Mijn gedachten mogen er ook zijn, maar mijn gedachten zijn als de geluiden van de wereld. Ik kies ze niet. Gedachten mogen er zijn, geluiden mogen er zijn, pijn mag er zijn, zien mag er zijn en gevoelens mogen er zijn. Verdriet is ok, angst is ok, lachen is ok, wenen is ok, roepen is ok. Alles mag er zijn. En is dit alles wat er is? Misschien is dit inderdaad wel gewoon alles wat er is.

En toch denk ik dat er nog iets voorbij de sluier is, voorbij het melkglas, iets wat Jezus en Boeddha beseft hebben. En ik weet niet of je het beseffen kan noemen. Misschien is het in het loslaten dat je plots beseft dat er niets te weten valt. Misschien dat je in het loslaten dan een instrument wordt van iets hogers wat dat ook mag zijn. Verlichting is ergens iets wat je niet kan neerschrijven. Als je het probeert te bereiken zal dat nooit lukken. Het is in het niet proberen dat het kan. Het is in het niet meer proberen dat het komt. En bewust niet proberen is ook proberen dus zo werkt het niet. De wereld tot stilstand brengen is de beste zin die ik ken om het te beschrijven. En zelfs dat is niet correct want ik weet niet wat het is. Nog niet. En ik hoop er niet meer te geraken. Ik ben er al. Vaak weten we niet wat we willen omdat we het al hebben.

Er is toch nog een laatste stap voor mij in dit werk. Gisteren was even genieten en tot rust komen. Maar ik voel dat er een soort van eindsprint aan zit te komen om alles te aanvaarden zoals het is. Te stoppen met het gevecht. Het zou onnozel te zijn te denken dat ik er ben als ik tegelijkertijd met zo veel angsten rondloop. Misschien is dat de laatste intentie, om te zien wat er achter die laatste grote angst zit. Die laatste grote angst die ervoor zorgt dat ik niet kan blijven slapen op Agape, die laatste grote angst die er voor zorgt dat ik niet kan plassen als er iemand naast me staat, die laatste grote angst die ervoor zorgt dat ik paniekaanvallen krijg op een vliegtuig of bus, die laatste grote angst die blijkbaar nog altijd meer bezig is met anderen dan met mezelf, die laatste grote angst die toch nog wil blijven controleren... Die laatste grote angst is een angst die inhoudt. Uit schrik me volledig te geven aan de wereld gebruik ik die angst als excuus. Ik heb het als het ware omgedraaid, denkende dat die angst er eerst was. Maar die angst was er niet eerst. Ik ben mezelf beginnen inhouden voor de wereld en heb dan angst gecreëerd als excuus. Iets om mezelf wijs te maken. Daar moet ik mee aan de slag. Ik moet niet gaan zoeken om die angst uit te roeien, ik moet me niet focussen op die angst, ik moet me focussen op me niet meer inhouden en dan gaat de angst wel vanzelf geen bestaansrecht meer hebben. Niet meer inhouden. Risico's nemen. Durven. De angst is nooit het probleem geweest, het inhouden was het probleem. Vertrouwen kweken, kracht opbouwen, geloven in mezelf, me smijten, doen, dit is mijn wereld, dit is mijn leven.

Bedankt C. en W. Ik zie jullie graag!

Voor deze post ga ik volgend nummer kiezen, omdat het ook vaak moet gaan om het leven te vieren. Het hoeft niet altijd een strijd te zijn. Elke dag kunnen we er voor kiezen (I know Ruben...) om er de best mogelijke dag van te maken. Elke dag. Onlangs zat ik met Romée en Odile in de auto en waren we elk om beurt liedjes aan het opleggen. Eén van hun nummers was een remix van onderstaand nummer. Het origineel is toch nog duizend keer beter dan remixes. Zon, zee, strand, zee, blauw, op reis zijn, een zwoele zilte wind in je haren, leven, ... Het doet me terug denken aan deze zomer, aan de reis met Paulien, aan de reis in de reis naar Collioure, aan de avond pizza eten aan dat meer, onderweg zijn, gewoon onderweg zijn en niets meer. Gewoon onderweg zijn is meer dan genoeg.

Verder wil ik met deze post ook Bert Van Lancker herinneren, gekend als Bertje in Gent en omstreken. Volgende is iets wat ik op facebook had geschreven. Voor mij was dat Bertje. Ik draag hem voor altijd mee in mijn hart.

Door mensen als jou Bertje leer ik om een beter mens te zijn. Door mensen als jou leer ik om mijn dagen dieper te leven. Door mensen als jou leer ik om milder te zijn met anderen en met mezelf. Je leert me dat niets belangrijker is dan een knuffel en een babbeltje. Je leert me dat mijn lelijkheid van binnen zit. En nu leer je me dat als ik opsta het misschien mijn laatste dag kan zijn. En dat ik van die laatste dag de beste dag kan maken. Je leert me om hier nu te zijn en niet gisteren of morgen. Leert en niet leerde want ik ga jou en je boodschap elke dag voor de rest van mijn leven in mijn hart dragen. Van alle mensen die ik ken heb jij de zachtste voorkant, de sterkste rug en het wildste hart. Ik hou van je kerel. Ik ga met een traan gaan slapen, maar morgen ga ik leven voor twee. X