Twee brieven

Ik schrijf hier niet graag over. De pijn is eindelijk een beetje weg. De opdracht van de eerste les van Het Geschenk van Edith Eger is om in een eerste brief een situatie te omschrijven waarin ik werd gekwetst. Omschrijf duidelijk wat de ander deed, of wat er met je gebeurde dat je niet leuk vond. Leg dat allemaal op tafel. Vertel hoe de daden, woorden of gebeurtenissen je hebben beïnvloed. Schrijf dan een andere brief aan dezelfde persoon, of over dezelfde situatie, maar deze keer schrijf je een bedankbrief waarin je je dankbaarheid uitdrukt over wat de ander je heeft geleerd over jezelf, of hoe de situatie ervoor heeft gezorgd dat je bent gegroeid. Het doel van de bedankbrief is niet dat je doet alsof je iets wat je niet leuk vond wel leuk vond. En ook niet dat je jezelf dwingt om blij te zijn om iets wat pijnlijk was. Erken dat wat er is gebeurd niet juist was en dat het pijn deed. Merk ook de helende kracht op doordat je je gezichtspunt verandert van een machteloos slachtoffer naar wie je echt bent: een overlever, een sterk iemand.

Eerste brief. Je bent op wereldreis vertrokken en ik heb je toen beetje bij beetje losgelaten. Misschien nooit helemaal maar waarom zou ik een vriendin helemaal loslaten. Ik had het idee van een relatie wel losgelaten. Toen je terug was heb ik ook oprecht voorgesteld om hier even te wonen bij mij. Dat was niet gemakkelijk maar ik wou ook echt geloven dat we vrienden waren. Ik was ook aan het daten en heb ook anderen leren kennen. Toen je terugkwam was ik eigenlijk zelfs samen met iemand. Achteraf gezien was het niet ok om je hier te laten wonen. Ook uit jezelf iets geven van geld was weer niet mogelijk. Ergens profiteer je toch altijd van de situatie of van mij. Maar dat is achteraf. Op het moment zelf had ik het eigenlijk niet door. Ik ben dan naar camping kiwi vertrokken met Romée en Odile en het was een zalige reis. Voor we vertrokken waren we nog even samen op Copacobana. Dat was ook al zo ambetant weer. Jij voelt je altijd ambetant en projecteert dat dan op je zus bijvoorbeeld. Of op je ouders. Of op mij. En altijd was het dan eigenlijk mijn schuld. Ik was degene die tekort schoot of niet goed overeenkwam met je zus... En elke keer voel je je dan eigenlijk een loser of niet goed genoeg voor één van je beste vriendinnen. Jij had gewoon alles nodig als excuus om maar niet te kiezen voor mij. Of gewoon vaak negatief zijn... Of me niet aanvaarden zoals ik ben. Het was jou niet kiezen voor mij die ervoor zorgde dat ik nooit mezelf kon en mocht zijn. Je moet de dingen niet omdraaien.

Eénmaal terug van de Ardèche weet ik eigenlijk niet meer zo veel. Tijdens de Gentse feesten hebben we elkaar amper gezien volgens mij en de weken erop ook niet. Ik ben er wel geweest voor je, in je zoektocht naar ander werk, toen je in Nederland wat gek werd van je moeder, als je hier even wou ontsnappen aan alles, ... Ik heb zelfs op de vdab website zitten zoeken naar werk voor je en heb je aangeraden om naar interim kantoren te gaan. Veel krijg ik nooit terug. Waarschijnlijk ben je hier tientallen keren frieten komen eten in al die jaren maar omgekeerd bijna nooit uitgenodigd geweest. Ik voelde me vaak gebruikt. Ik was vaak ok als plan B. Zolang ik maar geen eisen stelde aan onze relatie was het ok voor jou. En ik bedoel niet relatie in de zin van partners, ik bedoel relatie in de zin als gewoon twee vrienden van elkaar.

We hebben toen op een zaterdagnamiddag gevreeën met elkaar. Wat zalig was. En de weken erop hebben we dat terug vaker gedaan. Misschien tot jouw ergernis weet ik veel. Achteraf worden dingen vaak slecht voor je. Stel je voor dat je me inderdaad graag zou zien... Je bent toen eens mee gaan wandelen naar de Meersen met Romée, Odile en ik. We zijn twee keer naar Burreken gaan wandelen. We waren vrienden. Het was ok voor mij en nu achteraf misschien toch ook niet. Het was wel ok voor mij maar waar heel de wereld ons als een relatie zag, zag jij altijd iets anders. Committent, daar deed je niet aan mee. Je zorgde er eigenlijk altijd voor dat je zelf niet gekwetst kon worden. Door ons altijd iets anders te noemen. Door mij niet te erkennen. Door niet te kiezen voor mij. Het is niet zo dat ik hoopte dat we terug een relatie zouden hebben, het is dat het gewoon altijd dat werd. Een relatie. Of toch dat wat mensen in een relatie doen. Elkaar steunen, gaan wandelen samen, vrijen, kussen, ... We waren geen friends with benefits. Dat is iets anders. We hadden een relatie waarin ik alle risico nam en jij niets van risico nam.

En toen ben je, op aanraden van mij, naar Dirk geweest in La Geneytouse. Het voelde direct niet goed aan toen je vertrok. Agape is mijn thuis en ik had dat niet mogen delen. Ik had al vier jaar de opleiding gedeeld met jou. Ik had al vier jaar veel gegeven aan jou. Dat delen met jou, ook de autorit met Els, het was enorm kwetsbaar. Ik had al heel mijn wereld gedeeld met jou en nu voelde het alsof er de mogelijkheid was dat je dat kapot ging maken voor mij, dat je mijn thuis kapot ging maken. En dat gebeurde eigenlijk ook. De dag dat je terugkeerde wou ik je heel graag zien maar er waren dingen gebeurd waar ik eigenlijk niets van af wist. Was je kwaad op me? Was je kwaad op jezelf? En what the fuck had ik eigenlijk verkeerd gedaan... Eigenlijk heb ik dat 95% van de tijd goed gedaan tussen ons. Je altijd de ruimte en vrijheid gegeven. Het enige wat jij dan doet is altijd die twee voorbeelden aanhalen van die ring en die foto's. En al de rest veeg je gewoon van tafel. Nooit erken je eens de liefde die er was tussen ons. Nooit erken je eens het genot dat er was tussen ons. Nooit erken je eens hoe welkom je hier altijd was. Nooit erken je eens hoe graag gezien je was door Romée en Odile. Nooit erken je eens mij.

Toen kwam je thuis. En die avond ging ik naar jou. Ik had een bericht gestuurd dat ik niet wou vrijen. Misschien had ik me daar ook moeten aan houden. Misschien had ik zelfs gewoon niet moeten afkomen naar jou. Het voelde toch al niet goed meer aan en ik wou me eruit vechten. Ik wou iemand die voor mij kon kiezen, niet iemand die me gebruikte. Die avond hebben we gebabbeld, die avond heb jij kunnen zeggen wat je wou zeggen. En ik heb geluisterd. Ik heb niets persoonlijks genomen, nog eens het bewijs dat ik me in onze relatie bijna altijd heel volwassen heb gedragen. Ondanks de ring en de foto's. En toen hebben we gekust en dat was één van de meest zalige kussen van mijn leven. En toen hebben we gevreeën en het was zalig. Gewoon zalig. Wat jij er achteraf ook van maakt, op het moment zelf was het zalig. Ik hoop dat je op een dag ooit beseft dat ik nooit helemaal mezelf heb kunnen zijn omdat jij ook nooit gekozen hebt voor mij. Als er vrienden van jou bij waren, dan mocht ik mezelf niet zijn. En dan verwijt jij me dat mensen de Lieven die jij kende nooit leerden kennen. Hoe dan? Want ik kon en mocht mezelf niet zijn van jou. Dat was de zaterdagavond. De zondagavond ben ik ook afgekomen en was het ook terug zalig. En dan ben ik waarschijnlijk de dinsdagavond nog eens afgekomen en was het ook weer zalig.

Toen ben ik serieus beginnen stressen voor de release show. Het was een explosieve mengeling de week voor de release show. Zalige avonden met jou gemengd met enorm veel angst en stress. Ik had je nodig en dat wou jij niet. Je gaf altijd zo weinig en nam altijd zo veel. Ik die je nodig had voelde verstikkend voor jou. Zo vaak heb ik je niet nodig gehad in die vier/vijf jaar. In het begin wel maar toen was ik nog een andere Lieven. De release show was een immense opdracht voor me. Al die voorbereidingen, maanden van werken, repeteren, dingen regelen, ... Jou nodig hebben voelt zelfs nu achteraf niet als iets slechts. Het voelt normaal. Jij hebt me ook soms nodig gehad en ik ben er altijd geweest. En dan kan je weer over je tanden beginnen maar zo doe je inderdaad alles altijd teniet. Die hele release show is eigenlijk een slechte herinnering geworden omwille van jou. Me helpen de avond zelf voelde achteraf ook niet goed voor jou. Vrijen die week ervoor voelde achteraf ook niet goed voor jou. Je maakt van alle goeie dingen iets slechts.

De zondag na de release show ben ik in elkaar gecrasht. Iets wat niet zo onlogisch is denk ik dan. Jij wou er echter niet meer zijn voor mij. Ben je er ooit echt wel geweest voor mij? Is het echt zo dat je de laatste jaren er zo vaak bent moeten zijn voor mij? Dat je hebt moeten zorgen voor mij? Ik heb in die opleiding wel leren zorgen voor mezelf. Ik heb op Vision Quest wel leren zorgen voor mezelf. Mensen zorgen ook voor elkaar. Mensen in een relatie zorgen voor elkaar. Vrienden zorgen voor elkaar. Jij wil van niemand afhankelijk zijn, voor niemand iets moeten doen. Als iemand iets verwacht, dan ga je het zeker al niet doen. Als ik aangaf wat ik graag had, dan ging je dat zeker niet doen. Zelfs in vrijen. Want het moest uit jezelf komen. Maar er kwam gewoon zo weinig uit jezelf. Uit jezelf doe je gewoon amper iets. Niet eens een kaartje in de bus, niet eens koken, zelf niet eens voorstellen om iets te doen, ... Het kwam voornamelijk altijd van mij. En jij surfte gewoon mee. Ik ben keihard gecrasht na de release show en jij wou gewoon verder met je leven. Je had geen tijd voor mij. Misschien had je in die week in La Geneytouse zelfs al iets met Noor. Je had de weken erna ook geen tien keer aan mijn deur moeten staan. De waarheid is dat je nul keer aan mijn deur hebt gestaan. Nul komma Nul keer ben je hier geweest. Je bent hier na die week Dirk één keer geweest en dat was de vrijdag voor de release show. En zelfs toen heb ik eigenlijk moeten vragen of je kon afkomen. Eigenlijk was dat ook al weer te veel gevraagd. Eigenlijk is een vriendschap of relatie lastig voor jou. Je moet dan rekening houden met iemand anders. Soms eens iets tegen je zin doen.

De woensdag ben ik naar de huisdokter moeten gaan. Ik moest rusten. Ik was uitgeput en totaal in paniek. Veel dingen vielen plots samen en jij ziet vaak dingen uit context. Ik ben niet gecrasht omdat jij plots zo veel afstand nam. Ik ben gecrasht omwille van maanden voorbereiding voor die release show. En het is driedubbel zo erg geworden omdat jij besliste om er gewoon niet te zijn. Ik heb nog een paar keer mogen bellen al wenend, misschien twee of drie keer, maar dat was het ook. Het was vooral het gevoel dat je me gaf. Het gevoel dat ik niet meer welkom was in je wereld. Vooral niet met miserie en paniek. Vriendschap heet dat dan. En ook altijd die zever dat, elke keer dat je me wou loslaten in het verleden, ik compleet instortte. Dat klopt niet. Dat is gebeurd toen je naar Argentinië vertrok en dat is nu gebeurd. Er zijn andere keren dat we de relatie stop hebben gezet en dat alles wel heel vlot verliep. Jij draait dingen om. Als ik in de problemen kwam in de laatste jaren, dan wou jij er gewoon niet van weten. Je wou er geen energie moeten in stoppen. En als het dan iets mentaal is, dan maakt dat de dingen nog erger. Moest ik bijvoorbeeld voor Argentinië en na de Release Show op spoed gelegen hebben met iets fysisch, dan zou dat een totaal ander verhaal zijn geweest. Je wou er gewoon niet zijn omdat het lastig is. En lastig gaat niet voor jou. Je wil vrij zijn en het mag allemaal geen moeite kosten.

En zo ging het verder en begon ik de soort pijn te krijgen die ondragelijk is. Ik ben toen gelukkig beginnen uitreiken naar andere vrienden. Naar mijn familie Baskuul, naar vrienden en vriendinnen, naar Dirk en Niek, ... Dat laat niet weg dat mijn beste vriendin had besloten me in de steek te laten. En dan zijn er de verwijten en berichten en mails maar het was voor mij onbegrijpelijk dat je me in zo veel pijn alleen liet. Het had zo weinig te maken met jou dat ik er nog altijd niet bij kan dat je dit hebt gedaan. Had je na de release show ook echt een vriendin geweest, dan was het allemaal ook niet zo geëscaleerd.

En toen gingen we naar Dirk. Om eens te praten over ons. De rest is bijna geschiedenis. Durf er zelfs bijna niet over schrijven, zo veel pijn heeft het gedaan. In zo'n dingen ben ik er altijd van overtuigd dat het mijn schuld was. Dat was het niet. Je hebt je als een trut gedragen. We hebben daar een uur gepraat over ons. We konden iets bijleren. Ik heb ook iets bijgeleerd over mezelf. En over jou. Een uur was gewoon absoluut niet genoeg. Achteraf gezien vraag ik me ook af hoe jij daar op die manier kon zitten. Je had iets met Noor. Hoe serieus dat was heb ik geen idee van. Maar je had wel iets met Noor. En dat daar niet zeggen bij Dirk, dat begrijp ik niet. Het doet me voelen als een loser. En dat is niet ok. Ik wist op het einde ook wel dat je geen zin had om drie maanden niet te daten. Dat was direct duidelijk. Je wil ook experimenteren of andere mannen of vrouwen leren kennen. Dat is allemaal ok. Maar dan in het terugkeren in de auto zo zijdelings zeggen dat je iets had met Noor... Wel... De pijn dat dat gedaan heeft. Ik hoop dat je het ooit inziet en eens deftig je excuses aanbiedt. Anders ben je het niet waard om me ooit nog terug te zien. Als ik het zo allemaal neerschrijf... Ik voel me gebruikt en misbruikt. Misbruikt in die drie avonden nadat je terug was van Dirk. Misbruikt omdat jij achteraf zegt dat het niet leuk was, dat je het niet wou... Daarin voel ik me misbruikt. Gebruikt omdat ik je zo veel gegeven heb en vaak alleen maar als vuil werd behandeld. Mensen konden nooit de Lieven leren kennen die jij kende maar die Lieven mocht ook niet bestaan in jouw wereld.

Het weekend erop moest ik dan naar een zweethut waar Noor was. Ik voelde me als stront. Ik voelde me echt niets waard, niet bij Els en niet bij Noor. Je hebt me in het diepst van mijn hart pijn gedaan. In die vier/vijf jaar dat we elkaar kennen heb ik bijna nooit eens een brief gekregen van jou. Nooit heb ik eens moeite gekregen snap je. Zo zelden heb jij eens moeite gedaan. Jij doet gewoon maar je zin en je goesting en het kan je vaak geen reet schelen of je daarbij andere mensen kwetst. Het is alsof je gewoon ongevoelig bent voor zo'n dingen. Voel je eigenlijk wel nog? Vrijen zoals wij deden is niet vrijblijvend. Je kan mensen niet zomaar gewoon gebruiken. Je hebt dat wel gedaan met mij. Je hebt me gebruikt.

De overdosis paddenstoelen hebben alles ook nog meer opengebroken. Dagen aan een stuk heb ik moeten wenen. Jij hebt je gewoon afgesloten. Als je al een icequeen was, dan bouwde je nu nog eens een iglo rond je. Je hebt me het gevoel gegeven dat mijn leven niets waard was voor jou. Je hebt me het gevoel gegeven dat je vier/vijf jaar hebt moeten zorgen voor me. Ik ben er ook geweest voor jou. Meer zelfs dan jij voor mij. Ik heb ook gezorgd voor jou, al kan jij dat gewoon niet zien. Je ziet het niet omdat je mensen gebruikt. Je doet me denken aan mijn vader. Als het niet goed ging met jou, of in Corona, of als het paste voor jou, dan was ik welkom in je leven. En als je dan op reis ging, of plannen had, of iemand anders leerde kennen (zoals Noor), dan moest ik gewoon maar oprotten. Dan bestond ik letterlijk en figuurlijk niet meer. Je hebt inderdaad therapie nodig. Wat je gedaan hebt is niet ok. Ook toen ik in de auto zei dat je maar bij een andere organisatie een Vision Quest moet doen, toen zei je ik doe wat ik wil. En dat is het inderdaad. Jij doet gewoon wat je wil zonder rekening te willen houden. Zeker al niet met mij. Rekening houden met mij... Ik snap je niet. Ik zou kunnen blijven schrijven maar daar komt het eigenlijk wel op neer. Jij hebt nooit gekozen voor mij. Ik ben nooit welkom geweest in jouw wereld. Het eerste jaar wel trouwens maar erna niet meer. Het eerste jaar was een relatie eigenlijk onrealistisch. Het is pas later, toen het wel realistisch werd, volwassen werd, dan jij elke keer in angst wegliep. Elke keer dat het zo leuk was tussen ons en zo goed voelde dat het op een relatie begon te lijken, liep jij weg. Een relatie voor jou is dingen opgeven. Opofferen. Dat gaat niet voor jou. Je wil geen rekening moeten houden met iemand. Ik schrijf het nu allemaal wel heel hard. Maar hoe je me nu de laatste 7 weken hebt behandeld, dat is gewoonweg niet ok. En misschien zal je het gewoon dan op de harde manier moeten leren de komende jaren. In andere relaties. En dan ooit misschien beseffen dat je misschien wel wat meer moeite had mogen doen voor een prachtige mooie sterke man en ziel als mij.

Aho.

Tweede brief. Dankbaarheid. Wat ik de laatste weken allemaal geleerd heb weet ik nog niet goed. Ik zie dat ik eigenlijk niet zo heel veel fout heb gedaan in de laatste vier/vijf jaar. Ik ben dankbaar dat ik op zo'n volwassen manier iemand heb mogen graag zien. Ik ben dankbaar dat ik geleerd heb dat ik een prachtige man ben die het waard is om voor te kiezen. De laatste weken heb ik geleerd dat ik een overlever ben en dat ik misschien wel sterker ben dan ik denk. Ik ben dankbaar dat alles een beetje tot stilstand is gekomen. Het was afkicken van vier jaar opleiding, een album maken, werken als teamlead, ... De laatste zes weken heb ik kunnen leren dat ik omringd ben door enorm veel vrienden. Mensen die me allemaal heel graag zien. Ik ben dankbaar voor alle kansen die ik daardoor heb gekregen. Bram en Rosalie, Anouchka, Niek, Dirk, mijn familie Baskuul, Charlotte, Nathalie, Leen, ... een overvloed aan mensen waarnaar ik kan uitreiken. Ik ben dankbaar dat ik ben mogen gaan assisteren bij de Fire Keepers opleiding. Dankbaar ook dat ik bij Dirk verder ga onderzoeken wat er hier nu precies aan de hand is. Volgens mij is er met mij niet zo heel veel aan de hand. Samen met Mélanie was iets anders. Ik was toen totaal niet de Lieven die ik nu ben. Ben dankbaar dat ik dat nu allemaal mag zien en dankbaar dat ik mijn eigen kracht en schoonheid kan zien. Er is nog een weg af te gaan maar ik geef mezelf nog 5,5 jaar!

Ik ben dankbaar voor alle mooie momenten die we samen hebben beleefd. Die eerste ontmoeting tijdens Corona, de week Camping Kiwi en de dag gaan kajakken, de week Ardennen, oudejaar bij jou in Nederland mogen vieren, de keren dat we uit elkaar gegaan zijn en toch vrienden gebleven zijn, de momenten dat we samen zongen en gitaar speelden, eten samen, de reis naar Pieter, ... Het zijn er te veel om op te sommen, mooie herinneringen, goeie herinneringen, ... De week Riederalp en de twee weekends Wissant zijn misschien wel de prachtigste herinneringen. Ik ben dankbaar dat ik op al die momenten Lieven heb mogen en kunnen zijn. Dankbaar dat er iemand me zo graag zag dat ik mezelf graag begon te zien. Ook dankzij die opleiding, dankzij Agape. Ik heb de laatste vier/vijf jaar mogen leren hoe mooi ik zelf ben en hoe graag ik gezien word. Ik ben dankbaar voor je wilde hart die me zo'n deugd heeft gedaan. Dankbaar voor het zalige vrijen die me zo'n deugd heeft gedaan. Dankbaar voor de humor en de intelligentie die me zo'n deugd hebben gedaan. Ik ben dankbaar voor de vele keren dat je frieten hebt komen eten zodat het ook een leukere avond was voor mij en Romée en Odile.

Ik ben dankbaar dat er nu een leegte is en dat er misschien andere opportuniteiten komen. Misschien komt er iemand in mijn leven waarmee het nog beter is. Iemand die zich commit voor mij, kiest voor mij, 100%. En iemand waarvoor ik me commit en voor kies. Ik heb zo veel mogen leren over mezelf in de laatste jaren, ook dankzij jou. Ik heb mogen leren dat iemand mij echt graag kan zien. Ik heb mogen leren dat ik het waard ben. En ik heb ook mogen leren dat ik met iemand samen wil zijn die echt kiest voor mij. Ik heb geleerd dat ik met iemand samen wil zijn die samen wil zijn met mij. Iemand die samen zijn met mij belangrijk vind dan bijvoorbeeld de reisbestemming. Iemand die samen zijn met mij en plezier maken het belangrijkste vindt. Ik heb ook geleerd dat ik sneller stop moet leren zeggen. Geleerd wat ik wel wil en wat ik niet wil. Ik wil de liefde, de vriendschap, het plezier, de energie. Ik wil niet plan B zijn. Ik wil ook niet gewoon maar vrienden zijn als het eigenlijk iets meer is. Ik wil erkend worden. Ik heb geleerd dat ik wil worden erkend. Ik heb geleerd dat er, ondanks mijn angsten, genoeg is in mij om voor te kiezen.

Ik ben de laatste vier/vijf jaar immens gegroeid. Die drie reizen, naar de Ardennen, naar Pieter en naar Riederalp hebben me enorm veel deugd gedaan. En de twee wekeends Wissant waren sprookjesachtig. Ik ben ook gegroeid door je telkens los te laten, door je ruimte te geven. Ik ben gegroeid omdat ik minder en minder verlatingsangst had. Gegroeid omdat ik jou niet bezat. Ik liet je vrij en daardoor was er tussen ons iets moois. Ik ben gegroeid in het zoeken wie ik zelf ben. Ik ben je dankbaar dat je naar Argentinië bent vertrokken omdat ik kon oefenen in loslaten. Ik ben je dankbaar dat je op wereldreis bent vertrokken omdat ik zo terug kon oefenen in loslaten. Loslaten op een mooie manier. En ik ben je dankbaar voor wat er gebeurd is in de auto een dikke maand geleden omdat ik heb kunnen zien en leren dat dat niet ok is. Dat er grenzen zijn en dat ook jij niet zomaar over alle grenzen heen kan gaan. Er is een verschil tussen loslaten en elkaar de ruimte geven en mensen gewoon kwetsen. Ik ben dankbaar voor deze les en ik hoop dat ik er iets ga uit leren voor een volgende relatie.

Het is niet zo gemakkelijk merk ik om zo'n tweede brief uit dankbaarheid te schrijven. Maar het klopt wel. Ik hoef niet alles weg te smijten. Ik mag dingen dicht bij mijn hart houden. De vele liefde en vriendschap tussen ons. Zonder dat ik alles moet goedpraten. Ik ben op zo veel verschillende manieren gegroeid in de laatste vier/vijf jaar dat ik het waarschijnlijk zelf nog niet zie. Er zijn nog veel echo's van die oude Lieven en beetje bij beetje ga ik daar ook aan blijven werken. Als ik dit in vier/vijf jaar kan bereiken, wat dan binnen nog eens vijf/zes jaar. Wat ben ik dankbaar voor die reis naar Riederalp. Wat een overvloed die week. Prachtig weer, enkele dagen langer kunnen blijven, die mooie chalet, Femke en Sven, ideale omstandigheden, ... Het doet bijna pijn om er terug aan te denken... Soms worden dingen niet beter. Die week kon niet beter. Ik ben dankbaar dat ik zie dat ik iemand wil die dat ook beseft. Iemand die weet wanneer de dingen goed zijn. Iemand die weet waarvoor te kiezen.

Ik ben ook dankbaar dat ik geleerd heb dat ik sneller en vaker mijn grenzen moet stellen. Geleerd dat ik confrontatie veel minder uit de weg moet gaan, ondanks de verlatingsangst. Ik mag verlatingsangst niet bepaalde keuzes laten maken want dan geef ik mijn kracht weg aan de wereld. Ik mag al eens kiezen voor mezelf. Jij hebt me geleerd dat ik te vaak mijn woorden inslik uit angst de ander te verliezen. Ik ga dat niet meer doen. Mijn moreel kompas is redelijk in orde en mijn hart zit op de juiste plaats. Waarschijnlijk heb ik heel vaak op die icequeen gebotst zonder dat ik het goed doorhad. Of ik botste op dat ijs en schoot direct in verlatingsangst. Ik moet leren om bij mijn standpunt en mening te blijven. Bij mijn gevoel te blijven. Bij mijn intuïtie te blijven. Ik ben ook dankbaar voor de les dat gevoelens niet altijd wederzijds zijn. En ik ben ook dankbaar voor de les dat vrienden er zijn voor elkaar. Vrienden laten elkaar niet zomaar compleet in de steek. Dat is niet ok.

Ik ben dankbaar voor de vele knuffels. Dankbaar dat ik ze nu mis zodat ik kan zien en voelen hoe voedend en zalig ze waren. Ik ben dankbaar voor de vele wandelingen in Burreken. Ik ben ook dankbaar voor je reizen. Ik weet niet of ik dat eigenlijk wel wil, zo'n reizen. Dankbaar voor al die inzichten. Dankbaar ook dat ik nu plots heel goed besef en zie dat mijn gespannen lichaam de reden is van veel van mijn ongeluk en verdriet. Dankbaar dat ik nu wat mag oefenen in dat te aanvaarden zonder erin te gaan berusten. Ik ben dankbaar dat ik nu nog meer wil tonen dat ik het waard ben. Dankbaar dat ik wil tonen dat je dit misschien wel nog zal beklagen. Ik ben een prachtig mens en ik verdien een prachtige vrouw die voor mij kiest. Ik ben dankbaar dat ik heb mogen leren dat ik ook een positieve invloed kan hebben op iemand anders zijn leven. Dankbaar dat ik inzie dat ik veel heb gegeven aan jou. Dankbaar dat ik inzie dat ik veel te bieden heb. Ik ben dankbaar om zo veel te zijn gegroeid in de laatste jaren en zo veel te mogen hebben geleerd.

Ik was nog iets vergeten. Ik ben ook dankbaar dat ik heb mogen instorten bij jou. Dankbaar dat die pijn eens allemaal naar boven mocht komen. Hele oude pijn. Pijn van toen ik vijf jaar oud was. Dankbaar dat die zee aan verdriet eindelijk eens zichtbaar werd. En dankbaar dat dat verdriet er even mocht zijn. Ik ben je dankbaar om me te herinneren aan die hele oude pijn. Wat je niet voelt, kun je niet genezen.

Aho.