Words

Ik vind de juiste woorden niet meer. Bijna alles wat ik zeg komt er belachelijk uit. Omdat het niet verwoordt wat ik voel. Ik wil hier al zo lang niet meer zijn. Het is onwerkelijk aan het worden. Ik voel me een gevangene van mezelf. De reden dat ik nog leef is omdat ik bang ben van de dood. Anders was ik hier niet meer. Want mijn beslissing is al genomen. Moest ik ontspannen mijn dagen doorbrengen, dan zou het anders zijn. Moest ik nog dromen van dingen, dan zou het anders zijn. Wat maakt het uit. Leven of sterven. Het lukt me niet meer, nog doelen uitzetten, nog stenen verzamelen. Beetje bij beetje zie ik de draden van het leven, het spinnenweb waarin alles gebeurt en de illusie van vrije wil als gevolg van de complexiteit. Nog nooit ben ik eens deftige geland in dit leven, met wortels, en fundamenten. Zwevend drijf ik door dit leven en doorkruis ik alles wat maar te doorkruisen valt. Ik heb alles mogen leren kennen in dit kleine leven van mij. Is het saai geworden? Enorm. Het enigste wat ik nu nog zou willen is natuur. Voor de laatste jaren van mijn leven wil ik de natuur rond me. In al zijn schoonheid en hardheid. Eerlijk. De natuur is eerlijk. Zonder politieke agenda's, zonder machtspelletjes, zonder leugens en voorwendsels, zonder afrekeningen op het einde van de maand, zonder beloftes. Ik word liever niet meer wakker. Het is niet dat ik ongelukkig ben, ik kan gewoon niet meer meedoen met dit spel. Iedereen speelt gewoon zijn rol met het leven als decor en ik kan er niet meer tegen. Het enigste wat ik nog kan worden is de absurde held. Ik moet mezelf trainen in complete overgave aan de ziekelijke grap die wij het leven noemen. We hebben er een woord voor, het leven, maar het zegt niets over de ervaring zelf. Wat is leven? Is leven kunnen kiezen? Is leven vrije wil? Is leven liefde? Wat betekent dat woord 'leven'? We maken onszelf allemaal iets wijs. Niemand weet wat we hier doen en iedereen tracht controle te krijgen over iets wat compleet absurd is. Er gaan nooit antwoorden komen. De wetenschap heeft vandaag op alles een antwoord, maar op de echte vragen is er enkel en alleen complete duisternis. Een absurde held worden. Mijn zelfmoord overleven is het meest absurde wat er me in heel mijn leven is overkomen. Je zo vol overgave smijten in die duisternis, afscheid nemen van alles en iedereen, er honderd procent van overtuigd zijn dat ik enkele minuten later dood zou zijn, en dan toch nog leven. Straks is het vier jaar geleden en nog ben ik niet gelukkig dat het niet gelukt is. Kambo is het enigste wat me terug dicht genoeg bij dat moment heeft gebracht van doodgaan. En dus moet ik terug naar de kikker. Al mijn kwaadheid eruit krijgen. Het is zo lastig om het alledaagste leven nog te combineren met mijn honger naar sterven. Mensen zeggen wel eens dat je elke dag moet leven alsof het je laatste is. Dat is complete bullshit. Je kan niet elke dag leven alsof het je laatste is. Mensen moeten voorzichtiger zijn met achterlijke quotes en uitspraken. Moest morgen de laatste dag van je leven zijn, dan zou je compleet beginnen doorslaan. Je zou niet meer slapen. Je zou geen minuut rust meer kennen. Angst zou over je komen. Paniek. Verdriet. Kwaadheid. Alle emoties zouden de revue passeren. Elke dag leven alsof het je laatste is. Wat een bullshit. Carpe diem bullshit. Probeer maar eens tien minuten jezelf ervan te overtuigen dat je binnen 24u zal sterven. Tien minuten jezelf ervan overtuigen dat dit je laatste dag is. Tien minuten jezelf ervan overtuigen dat het mogen over is, dat er niets meer is, dat de dood het absolute einde is en dat je er nadien nooit nooit nooit meer zal zijn. We maken onszelf wijs dat het leven iets moois is, maar het leven is gruwelijk. Patronen. Illusie van vrije wil. Duaal. Hard. Keihard. Het leven is keihard. En het leven is het verhaal van de levenden. Er waren eens duizend mensen die kanker hadden en visualiseerden dat ze genezen waren. 999 mensen stierven. Raad eens wie er het boek schreef over hoe visualisatie kanker kan genezen... Misschien moeten we eens stoppen met doen alsof het hier fantastisch is. En van daar vertrekken. In plaats van al die hoop en spiritualiteit en zielen en geesten en een fucking shift naar een nieuw soort van bewustzijn. Godverdomme, ik zie het niet de shift. Ik zie het godverdomme niet. Zien jullie een shift in de wereld? Zien jullie solidariteit? Zien jullie een hoger bewustzijn ontstaan in de wereld? Zien jullie de legalisatie van planten die mensen echt kunnen helpen? Zien jullie minder en minder scheidingen? Zien jullie minder en minder bedrijven die de planeet om zeep helpen? Zien jullie minder en minder bedreigde diersoorten? Zien jullie meer en meer hoop? Zijn jullie blind? Is dat de nieuwe mensheid? Een mensheid die zichzelf iets wijsmaakt om lekker gezellig in zijn zetel te kunnen blijven zitten? Vinden we het normaal dat zesjarigen mondmaskers moeten aandoen? We hebben elkaar alles afgenomen, gaan we elkaar nu ook nog de dood afnemen? Ik word ziek van het leven. Dat woord weeral, het leven, alsof dat iets betekent. Al je gedachten die je hebt, heb je enkel en alleen maar in het nu. Al je herinneringen bestaan alleen maar nu. Het universum staat vast. Het verhaal is al geschreven en ik ben een absurde toeschouwende held geworden. Alhoewel. Neen. Ik ben nog niet de absurde held. Ik ben voorlopig nog altijd de laffe held. Absurd durf ik nog altijd niet. Maar het wordt zo stilaan tijd om compleet absurd te worden. Er is toch niemand die antwoorden heeft. Mensen zijn gevangenen van hun denken. Ze hebben zich een verhaal wijsgemaakt en kunnen niet anders dan er in geloven. Mensen vinden het hun eigen verdienste als ze rijk of arm of gelukkig of ongelukkig zin. Niets is niemand zijn verdienste. Het verhaal is al geschreven. Het leven is alsof je een film zou gaan bekijken in de cinema. Het verhaal is al geschreven. Gelukkig is er de illusie van vrije wil, maar misschien zouden we er beter aan doen te beseffen dat het een illusie is. Je kiest niets. Kiezen is als kiezen tussen rood of blauw terwijl het universum al weet wat je gaat kiezen. Is kiezen nog kiezen als het vaststaat wat je gaat kiezen? Dan zijn het ook gewoon weer woorden. Woorden hebben alleen maar de betekenis die jij geeft aan die woorden. Maar niet alleen woorden. Ook dingen. Alles. Alles heeft alleen maar de betekenis die jij er aan geeft. De waarheid komt dichter en dichter en ik weet niet of ik ze nog wel wil weten. Onze hersenen zijn zelfvernietigend. De mijne toch. Het leven is een probleem dat nooit kan worden opgelost. Het leven zelf is het probleem. Het probleem is het leven zelf. Dat is het echte probleem. Al de rest is zever. Al de rest is ego. Al de rest zijn mensen die zichzelf een verhaal hebben wijsgemaakt en vergeten zijn dat het slechts een verhaal is. En geen enkel verhaal is de waarheid. Elk verhaal is een leugen. En hoe meer we te verliezen hebben, hoe meer we vasthouden aan ons verhaal. Hoe leger we zijn van binnen, hoe meer we vasthouden aan ons verhaal. Hoe minder bewust we zijn van onszelf, hoe meer we vasthouden aan ons verhaal. Mensen zijn wezens die als geen andere van een leugen waarheid kunnen maken. We zijn allemaal bang om dood te gaan. We zijn allemaal bang om alles te verliezen wat we hebben. We zijn allemaal bang om voor eeuwig te lijden. We zijn allemaal mietjes. We houden allemaal vast aan ideeën waarvan we weten dat ze leugens zijn. Elke avond als ik ga slapen steek ik mijn middelvinger uit. Bewust. Ik steek mijn middelvinger uit naar het leven. Ik denk dan, je weet nooit dat er iemand kijkt, en diegene die kijkt, die wil ik mijn middelvinger uitsteken. Fuck off. Moest je elke dag leven alsof het je laatste was, dan zou je knettergek worden. Moest je elke dag leven alsof het je laatste was, dan zou je al duizend keer zelfmoord hebben gepleegd. Moest je elke dag leven alsof het je laatste was, dan zou je met niets nog meedoen. Het is verschrikkelijk om het leven te zien zoals het is. Momenteel. Misschien zie ik het nog allemaal niet. Maar wat ik nu zie is meer dan wat de meeste mensen zien. En het doet verdomme veel pijn. Het is verschrikkelijk hard. Het is een foltering. En ik wou hier niet eens meer zijn. Ik ga de absurde held worden. Beetje bij beetje ga ik absurder en absurder worden. Ik ga het leven in het gezicht uitlachen. Ik doe niet meer mee.