Waardeloos

Ik denk dat P. met in de kern van mijn trauma heeft geraakt, namelijk waardeloosheid. Dat is een cadeau die ik heb gekregen. Er zit nog papier rond maar beetje bij beetje ben ik het aan het open maken. Mijn vader die vertrokken is toen ik vijf jaar was moet me onmetelijk waardeloos hebben doen voelen. Mijn stiefvader die op mijn 25e vertrokken is moet me waardeloos hebben doen voelen. Elke die me verliet deed me waardeloos voelen. Mélanie die me verliet deed me waardeloos voelen. En nu Paulien die me verlaat doet me waardeloos voelen. Alle is een replay van iets wat ik ben gaan geloven toen ik nog een kind was. Dat moet nu stoppen en dat gaat nu stoppen. Deze brainwashing gaan we vervangen met andere overtuigingen. Dat denkkader gaan we beetje bij beetje veranderen. En ondertussen gaan we ook spelen en genieten van het leven.

Tijdens de voorbije anderhalve maand is er iets vreemds gebeurd met mij. Een soort van dissociatie. Ik weet niet zo heel veel meer. Met te zeggen dat ik niet zo heel veel meer weet neem ik eigenlijk geen verantwoordelijkheid voor mijn gedrag. En dat is niet ok. Ik weet best wel wat er gebeurd is. De vele berichten, emails en bellen. Ik voel me er schuldig over maar ik ga oefenen in vergeving. In mezelf vergeven. Mezelf vergeven van de leugen waarin ik anderhalve maand geloofd heb, namelijk dat ik waardeloos ben. Het is die leugen die me lelijk maakt. Ik heb vooral mezelf te kort geschoten. Ik heb vooral mezelf pijn gedaan. Met die leugen te geloven.

Ik mis je, is afhankelijkheid. En afhankelijkheid is niet slecht. Gewoon weten dat Ik mis je een afhankelijkheid creëert. Dat is trouwens een zinnetje wat ik nooit heb gehoord van P. Misschien helemaal in het begin wel. Dat zegt echter meer over haar dan over mij. Ik ben geen last, ik ben niet waardeloos en ik ben het meer dan waard.

En aan mijn dochters mag ik zeggen Zorg maar goed voor jullie mama. En jullie zijn altijd welkom hier.

En dus gaan we volgende tekst de komende maanden duizenden keren opzeggen, tot heel mijn lichaam het gelooft, van kop tot teen.

Vergeef mij dat ik geloofd heb en nog altijd geloof dat ik waardeloos ben en dat ik niet het recht heb om te bestaan.
Dit is een leugen.
Dit ben ik gaan geloven toen ik nog een kind was.
Dit is waanzin.
De waarheid is dat ik een kind van de liefde ben. Dat mijn waarde intrinsiek is. En dat ieder kind van de liefde bestaansrecht heeft. Vergeef me dat ik ben vergeten dat ik een kind van de liefde ben. Vergeef me dat ik vergeten ben dat ik genoeg ben. Vergeef me dat ik vergeten ben dat het veilig is.
De waarheid is dat als kind van de liefde altijd voor mij gezorgd wordt.
De waarheid is dat ik als kind van de liefde niets tekort kom en dat ik mag ontdekken, risico’s nemen, spelen en rusten.
De waarheid is dat ik niets hoef te doen om liefde te verdienen.
Dit is wie ik ben en wat ik altijd ben geweest.
Dit is nu zo en dat zal altijd zo zijn. Ik ben een kind van de liefde. Mijn waarde is bepaald.

I was brainwashed into believing that I am worthless. But now I REALLY ENJOY letting go of that brainwashing. I LOVE becoming free of it.

Ik vergeef het mezelf dat ik vergeten ben dat ik mag ontspannen.

Ik vergeef het mezelf dat ik vergeten ben dat alles goed komt.

Ik vergeef het mezelf dat ik vergeten ben dat ik een prachtige man ben.

Ik vergeef het mezelf dat ik vergeten ben dat ik mag vertrouwen.