Vision Quest Zomer 2022 Dagboek

Dag 1

Moeilijk te omschrijven at ik doormaak. Sinds de dag voor mijn vertrek ben ik één brok spanning geweest. De eerste vier dagen hier, donderdag, vrijdag, zaterdag en zondag waren enorm lastig. Zo gespannen. Elk halfuur moest ik naar het toilet om te plassen. Deze morgen begon dan eindelijk de Vision Quest zelf. Gisteren had ik mijn spot gekozen. De naam is I Have Nothing To Hide. Het voelt wel een beetje aan als een horoscoop, al zit er ook veel waarheid in. Ik moet de wereld meer vertellen wat ik heb meegemaakt. In liederen maar ook gewoon door mijn stem te gebruiken. In bindteksten, op blogs, social media, op straat, ... Ik ben ook opgegroeid in een leugen. En dat is verschrikkelijk. Alles moet het daglicht zien. Alles. En zo zit ik hier nu al een dag. Eerst een zweethut, deze keer terug met een temesta. En vervolgens de berg op. Mijn spot is prachtig. Het enigste wat ik mis is de zon. Het ligt naar het Noorden volgens mij. Vandaag al wat regen gehad. Ik probeer mijn spullen droog te houden. Hopelijk morgen een beetje droog. Morgen teken ik ook een beetje mijn spot.

Nacht 1

Spirit, ik schaam me. De nacht was een leugen. Ik was verdoofd. De angst was te groot omdragen, al het ik het misschien maar een halve kans gegeven. Spirit, geef me de kracht om vanavond echt de nacht in te gaan. En wakker te blijven. Desnoods tot 's morgens vroeg. Geef me de moed om in die angst te blijven. Vier temesta's en één valium waardoor ik me vandaag helemaal verdoofd voel. Het is lelijk. Waarom heb ik het idee dat ik moet slapen? Ik kan toch gewoon wakker blijven zoals overdag? Wat is het verschil? Mijn boom is hier bij me. Ik kan roepen als het nodig is. Deze avond geef ik al een heel deel af aan de staffers. Heb goe doorgeslapen vannacht. Nu voel ik me wat verdoofd. Een ijsbad zou helpen. Wat roepen zal ook wel helpen. En een kundalini doen en ademhalingsoefeningen. Van de nacht zelf kan ik niet veel vertellen. Jammer van die pillen. Ik had van dag één ze achterwege moeten laten. Ze afgeven. Stom en dom van mij. Er zal zeker al gewenning zijn na zes dagen. Maar dat moet wel lukken op de volgende drie dagen. En anders is er natuurlijk nog meer dan dat. De ervaring zelf is ook speciaal natuurlijk. Mijn maag vindt het niet leuk maar eigenlijk is dat het minste van mijn zorgen. Jammer van die medicatie. Het is natuurlijk ook Next Level Angst. Maar dan nog. Ik geef het de kans niet die het verdient. Vanavond wel. Desnoods opblijven tot 6u 's morgens. En dan wat slapen.

Dag 2

Het vasten wordt lastig. Je wil slapen maar dat lukt niet echt. Ik ga blij zijn wanneer we morgen aan de helft zitten. Ik kijk niet uit naar de nacht. Er is te veel valium en temesta voor nodig wat ik niet leuk vind. Ik heb er geen idee van wat ik vandaag allemaal gedaan heb. Het lukt wel om de tijd te doden. Mijn gebedsstok mooier maken, iets maken voor Laura mijn buddy, ademhalingsoefeningen doen, bidden naar de vier windstreken, af en toe proberen te slapen, danken voor mijn verwanten. Vandaag had ik bezoek van een dier. Een soort van grote Eekhoorn. Een marter? Mooi beestje. Voor de rest heel weinig vogels. De zon zie ik bijna nooit. Mijn spot is naar het Noorden gericht. Ik mag niet te veel beginnen nadenken. Morgen zitten we over de helft. Morgen probeer ik een tekening te maken van mijn spot al wordt de energie minder en minder. Derde dag zal de moeilijkste zijn denk ik. Dan zijn we er bijna. Vandaag niet geregend. Gisteren wel trouwens. Ik denk dat er hier ook een specht zit achter mij. Voor de rest geen glimp opgevangen van de onzichtbare energie. Misschien dat mensen in hun ijlen of verbeelding die onzichtbare energie zien. De zon gaat bijna onder. Tijd is iets vreemds. Ze kan lang duren maar het valt wel nog mee. Het is meer de nacht die me enorm gespannen maakt. Dat zou net het moment moeten zijn dat er wat ontspanning komt en dat je weet dat de uren zomaar voorbij gaan. Het is hard. Het is geen kwelling maar ik heb er ook niet veel aan. Weet niet wat ik hiervan moet denken.

Nacht 2

Dank u Jook om te waken bij mijn spot. Nacht twee was beter dan nacht één maar wel een hele lastige. Ik heb eerst 2 temesta's genomen en ben daarna in slaap gevallen. Wel eerst wat meer van de nacht kunnen genieten. Het feit dat Jook er was was wel een geruststelling. 's Nachts ben ik wakker geworden toen de temesta's uitgewerkt waren. Ben toen een paar uur blijven voelen. Dan uiteindelijk een halve valium genomen. Jammer. Maar dat is omdat ik de zes dagen voordien al pillen had genomen. Misschien maakt het de ervaring wat minder puur. Vandaag is het prachtig weer. Deze morgen kwam Dirk langs samen met Marian. Hij bedankte voor de brief die ik hen geschreven had. En hij had wat pinda nootjes mee. Die smaakten ZALIG. Het vasten is vandaag toch op een nieuwe niveau gekomen. Ik vol me nu echt wel zwak en een beetje duizelig. Ook wel moe door de slechte nacht. Voor mijn spot is er zon waar ik zo graag eens zou gaan liggen. Wat mis ik de zon en water. Ook mijn ogen zijn moe. Ik zie veel minder scherp. Vannacht valt er verder niets speciaals te vertellen. Ben wat langer wakker proberen te blijven. Ga dat vanavond ook doen. Mijn spot helt een beetje af. Zo frusterend om te slapen als het niet volledig plat is. Life. Tot nog toe weet ik niet goed wat te denken van deze ervaring. Niet dat het super lastig is qua tijd maar door de vermoeidheid en verminderde krachten kan ik ook zo veel niet meer doen. Ik slaap af en toe een beetje, probeer te danken, werk van verder aan mijn gebedsstaf, bandje maken, bidden, visualiseren, ... hopen een wonder te zien.

Dag 3

Dit was de lastigste dag tot nu toe. Het vasten zorgt voor veel minder energie. Loom. Het wordt lastiger om te bidden, om iets creatiefs te doen, om wat rond te lopen. De helft van de dag lig ik neer en probeer ik wat te rusten. Deze morgen kwam Dirk langs en kreeg ik wat nootjes. Met zout. Zalig. Ik ga nooit meer op dezelfde manier naar voedsel kijken als voordien. Ik verlang nu wel stilaan naar het einde. Mijn ademhaling wordt moeilijker. Deze nacht waakt er ook niemand. Ik zou graag wat langer kunnen opblijven zodat ik wat langer slaap. Maar opblijven is lastig en moeilijk. Slapen doet deugd. Dan gaat de tijd sneller vooruit. Vier dagen en vier nachten is meer dan genoeg. Ik ben te moe om te zingen. Slaap is zoiets lastigs bij mij. De zon zit nog redelijk hoog. En ik weet niet goed meer wat te doen. Bidden bidden bidden. Volhouden tot vrijdagochtend. Geen idee of er nog een soort van visioen komt. Ik denk dat ik wel weet hoe de wereld ergens in elkaar zit. Of niet eigenlijk. Ik weet absoluut bijna niets. De vierde dag en nacht lijken de dag en nacht te veel te worden. Maar natuurlijk wil je dan met de groep afsluiten. Ik heb in die tien dagen nog nooit zo veel stress en spanning gehad. Nee, dat is niet waar. In Karus Melle en St-Camillus was er nog 100 keer meer stress. Ik voel hier niet echt angst. Alhoewel. 's Avonds wel. Na deze nacht nog één dag en één nacht. Het is toch deels een kwelling eerlijk gezegd. Ik weet ook niet wat Dirk bedoelt met 'alles geven'. Er zit niet zo veel meer geroep in mij. En tranen. In ben eerlijk gezegd te moe voor roepen en tranen.

Nacht 3

Nacht vier was Jook er niet om te waken. Voor de avond denk ik elke keer 'oh tzal wel gaan' maar dan komt de avond en schiet ik in paniek. Het gaat automatisch. Het is het moeten slapen. In plaats van het als rusten te zien. Wat een vreemde tien dagen. Allemaal mooie mensen. Verlang om ze terug te zien. De nacht was ok. Ben heel vroeg wakker geworden maar niets meer genomen van pillen. Had al een halve valium en drie temesta's genomen. Vreemd die angst hier. Raar is ook dat wanneer ik 's nachts wakker wordt ik geen angst heb. Tis zo vooral de avond, de eerste uren dat ik enorm veel angst heb. Waarschijnlijk word ik wakker in een andere staat van mijn hersenen dan 's avonds.

Dag 4

De lastigste. Heel moe. Kan moeilijk ademhalen. Veel neergelegen. Weinig kunnen bidden. Daarnet onweer gehad. Gelukkig het meeste van mijn spullen droog kunnen houden. Nacht vier moeten we de hele tijd wakker blijven. Dat ontzie ik nogal. Zeker nu dat alles nat is kan je ook niet eens gaan liggen op de grond om een powernap te doen. Geen idee hoe dat zal gaan. Daarnet Deadlodge. Graf graven. En in gaan liggen. Dan mensen laten komen, in gedachten, en zeggen dat je nog maar een paar uur te leven hebt. Dan je ding zeggen. Vervolgens in de ander zijn huid kruipen en die zijn ding laten zeggen. Vb met Dany. Best wel heftig. Zo. Ik ontzie de koude uren en nacht nu wel eigenlijk maar we zijn er bijna. Hopelijk wordt het wat droger.

Lieven

Dankbaar voor Steven, Thomas, Patricia, Joost, Frederik, Diana, Karlijn, Marjan, Kaat, Siberen, Kristien, Raven, Erna, Inge, Laura, Lieven (16), Anja, Mijntje, Mia, Paulus, Ann, Jolijn, Sander, Kevin, Dirk, Mark, Sam, Margot, Sylvie, Kristien en Dominiek.