Op reis gaan

Het is weer zo ver. Op reis gaan. Alle stoppen slaan door. Is het autisme, is het een persoonlijkheidsstoornis, is het mijn verleden, zijn het mijn genen, is het een afwijking in mijn hersenen... Een week voor we op reis vertrekken is het totale chaos in mijn hoofd. Ik denk niet aan iets speciaals. Het is verandering die op komst is, en dat slaat in als een bom. Zeker na het laatste jaar vol burn-outs, depressies, breakdowns, verdriet, enzovoort. Ik hoop dat ik mijn kinderen en mijn vrouw hun de meest fantastische vakantie van hun leven kan bezorgen. Of ik tot rust zal komen... de kans lijkt klein. Ik ben al een jaar niet tot rust kunnen komen. Maar wie weet, ik hoop om een wonder. De zee, het strand, het water, zandkastelen bouwen, chillen, wat leuke muziek, ... Ben ik de enigste die zo met van al die vragen zit in dit leven? Waarschijnlijk niet. Misschien is het een gradatie erger van mij. Whahhahahhahahhhhaaaaaaaaaaaaaaaaaaa, ik word  er knettergek van, ik heb niet het gevoel mijn eigen keuzes te kunnen maken in het leven, mijn eigen leven onder controle te hebben. Wie maakt er een keuze als je een keuze maakt? Je ziel? Je hersenen? jij? Wie is dat dan, jij? Heb ik wel een keuze? Misschien is de enigste keuze me te laten overleveren aan de zottigheden van dit leven. Lat min gerust zou ik zeggen. Morgen vertrekken we naar het Zuiden van Frankrijk, om er te zwemmen, om er te genieten, maar mijn hersenen willen niet altijd mee. Alsof er diep in mijn lichaamscellen mayhem in geprogrammeerd is. Ik denk aan niets. Er kan niets gebeuren. Ik kan een paniekaanval krijgen, ik kan ziek worden, ik kan shit crazy worden, ik kan naar het spoed moeten, allemaal niet erg, been there, done that. Het is meer ontspannen zijn, de dingen laten komen zoals ze zijn, mijn cellen tot rust laten komen. Er is geen survival meer. Er is geen super groot monster meer die van onder mijn bed me kan komen oppeuzelen. Ik hoef niets meer. Ik ben 40 jaar, niets moet nog, ik ben niet meer bang om dood te gaan. Ik ben wel soms bang om compleet gek te worden. Stel je voor dat je gevangen zou zitten in ruimte en tijd. Dat is mijn grootste angst. De tijd die stil blijft staan net op het moment dat je een paniekaanval hebt. Waarschijnlijk komt dat van de angst dat wanneer je een angstaanval hebt, je denkt dat het niet meer over gaat. Waar je niet van doodgaat, word je enkel sterker van. Bullshit. Wat een zever. Misschien later nog in mijn leven, maar tot nog toe is dat niet het geval. Laat ons het hier bij houden en wens me een goeie vakantie. Ik ga het nodig hebben. Wat lezen, zwemmen, spelen met mijn kinderen, mijn vrouw verwennen, genieten, stralen, tot rust komen, ook al is het maar 5 seconden, efkes terug God voelen, een oerkracht. Peace out. Lieven.