Zwart Beest

En plots is dat daar weer, dat zwarte beest. Van deze keer slaat het nog harder toe dan vroeger. Ik kan er geen gedachten bij plaatsen of een verhaal rond weven waardoor het puur gevoel wordt. Het is onmetelijke eenzaamheid. Alsof ik eeuwen alleen heb doorgebracht ergens in de duisternis. En ik plaats er nu toch woorden op terwijl dat bijna niet meer mogelijk is. Ik voel me dan A.I. die gewoon maar wat woorden na elkaar plaatst, random generated. Zo een lawine van deze keer. Ik zie dat afkomen en er is niets wat ik kan doen. Vervloekt voel ik me in zo'n momenten. Ik moet dat verhaal omkeren van Dirk maar ik weet zelfs niet of er een verhaal is. Vaak voelt het bijna iets lichamelijks. Ergens neuronen die in het wild beginnen signalen af te vuren. Kan je dit een gevoel noemen? Er is heel veel verdriet. Dat is het. Eenzaam, is dat een gevoel? Neen toch? Het zit in mijn bloed of zo. Het is een soort van kortsluiting merk ik. Dat is het enigste woord dat er het dichtst bij komt. Kortsluiting. Angst. Angst is ook het woord. Angst is eigenlijk het gevoel. Angst. De afwezigheid van liefde. Kortademig. Paniek. Autisme. Uitputting? Al veel te lang hoogfunctionerend. Ik moet hier weer door. Afspreken met mensen. Dingen doen. Uit dat drijfzand geraken. En dat allemaal terwijl ik rust nodig heb. Ideale combo moet ik zeggen. Heb altijd het idee dat er iets fout is met me. We zijn allemaal kinderen van de liefde... ik voel het even niet. Angst is de afwezigheid van liefde zeker. En ik ben nochtans omringd met meer mensen dan ooit in mijn leven. Alhoewel... veel... Ik ben wel omringd maar ik lig toch maar alleen in mijn bed in een leeg huis. Is het echt zo simpel als een verhaal dat ik mezelf aangepraat heb toen ik kind was? Een leugen? Het is inderdaad waanzin. Het voelt als waanzin. En toch voel ik de liefde niet meer. Nergens. Plots is alles grijs.

Zo snel dat het gaat, dat is ook elke keer om van te duizelen. Twee weken geleden heb ik hier nog spaghetti gemaakt voor de artiesten van de release show. Een week geleden was ik blij met de voorbereidingen voor de release show. Vorige zaterdag avond waren er 140 mensen die ik graag zie op mijn release show. Knuffels achteraf. En nu weer die zwaarte. Maar godverdomme ik vecht me hier op geen tijd weer uit. Of dat dan zo verstandig is weet ik niet. Het is zo een beetje het respecteren en toch niet helemaal toegeven. Het is een fucking lastig iets, zo'n depressie. Dat moet nu waarschijnlijk al mijn 20e of zo zijn in mijn leven. Ik ken het. Elke keer denk ik shit dit gaat nooit meer over.

Depressie begrijp ik niet goed. Ook niet waarom dat maar blijft komen, zeker na 32 blokken Agape. Kga oefenen zeker om dat verhaal te draaien. Ik wil dan niet gaan slapen, want dan wordt je wakker, en 's morgens is alles nog erger, want dan moet je de dag door geraken. En dan te denken dat niemand weet waarom we leven. Wat zijn we? Heb ik hier zelf voor gekozen? Shit zeg. Elke keer als ik zoiets groots doe, zoals een Vision Quest of nu een Release Show, heb ik het zitten. Kwil er zelfs niet meer over praten. Ga weg. Lat min gerust. Fuck vint. Doe mijn lichaam overstromen met serotonine en dopamine en alle andere hormonen die je gewoon goed doen voelen. Fucking Jezus Christus.

Vergeef mij dat ik geloofd heb en nog altijd geloof dat ik waardeloos ben en dat ik niet het recht heb om te bestaan.
Dit is een leugen.
Dit ben ik gaan geloven toen ik nog een kind was.
Dit is waanzin.
De waarheid is dat ik een kind van de liefde ben. Dat mijn waarde intrinsiek is. En dat ieder kind van de liefde bestaansrecht heeft. Vergeef me dat ik ben vergeten dat ik een kind van de liefde ben. Vergeef me dat ik vergeten ben dat ik genoeg ben. Vergeef me dat ik vergeten ben dat het veilig is.
De waarheid is dat als kind van de liefde altijd voor mij gezorgd wordt, soms uit onverwachte hoeken.
De waarheid is dat ik als kind van de liefde niets tekort kom en dat ik mag ontdekken, risico's nemen, spelen en rusten.
De waarheid is dat ik niets hoef te doen om liefde te verdienen.
Dit is wie ik ben en wat ik altijd ben geweest.
Dit is nu zo en dat zal altijd zo zijn. Ik ben een kind van de liefde. Mijn waarde is bepaald.