Verlegen blaas

Schrijf, zegt Wordpress, en dus gaan we schrijven. Paruresis, angst om te plassen. Het is al een tijdje dat ik over dit taboe wil schrijven. 30 jaar loop ik er al mee rond, met mijn plasangst, en het heeft me meermaals enorm gefrustreerd. Op vele momenten controleert zo'n fobie je leven, je keuzes en dat is om pisnijdig van te worden (zoals mijn neef het zo mooi zegt). We waren deze week op skireis, wat al een luxe op zich is, maar voor Cardoen is het vaak één en al paniek. Ik kan al sinds mijn 16e niet in urinoirs plassen. Op een gewoon toilet was het echter nooit een probleem, tot op mijn 26e een trauma mijn leven overhoop hielp. Sinds dat trauma kon ik het begin gewoon nergens meer plassen, buiten in mijn eigen huis (op de wc weliswaar). Zolang er geen mensen in de buurt zijn is het geen probleem, maar hoe minder toiletten en hoe meer volk, hoe meer ik het gevoel heb dat er mensen aan het wachten zijn op mij. Aan het wachten buiten het toilet, of vrienden op café, op restaurant of op de skipiste.  Het is om godverdomme mijn middelvinger uit te steken naar God. Je kan nu denken, er zijn toch veel ergere dingen, je kan kanker hebben, een vrouw kan zelfs niet gewoon tegen een boom gaan plassen (ik ook niet trouwens), je kan aan hongersnood sterven, ... maar bedenk eens, niet kunnen plassen, wat een drama dat dat niet is. Ik durf niet op een bus omdat er daar maar één toilet is en plassen niet lukt, als ik verander van werk denk ik al of ik daar ga kunnen plassen, als ik met mijn werk een team bulding dag heb... all the same thing. Ga eens op café... of uitgaan... dan is het altijd naar buiten gaan en ergens een donkere plaats gaan zoeken waar het me wel lukt. Om dan volledig opgelucht terug te kunnen gaan dansen of praten op café. Zet me op het podium van Werchter en ik zet zo Mandela op de trein met 40.000 mensen voor me. Maar plassen, ah neen, dat gaat niet, en waarom miljaardedju... Het is een topje van een grote ijsberg, maar wel één die ik er graag zou van afsmelten. Toen ik begin de twintig was ben ik eens naar de Decandance in Gent uit geweest en had ik me voorgenomen me te pletter te drinken tot ik in een urinoir kon plassen. Strontzat, echt strontzat, is het me eindelijk gelukt. Achteraf stond ik te zwaaien mijn mijn vuisten in de lucht. Wat een overwinning. Alhoewel, een overwinning kan je het niet noemen, een mens kan zich niet telkens in coma zuipen omdat ie naar het toilet moet. Op het werk is dat niet praktisch bijvoorbeeld. En hoe meer je zuipt, hoe meer je naar het toilet moet, en hoe vaker je het probleem hebt natuurlijk. Man, ik kan hier niet met veel humor over schrijven, het is klote en het moest er gewoon eens uit. Morgen gaan we naar huis en zal er enorm veel volk zijn op de weg. De angst voor de angst is natuurlijk het ergste. Het zit in je hoofd, het is geen fysisch probleem. Je denkt al, shit, misschien gaat het goed, maar misschien, met enorm veel volk langs tankstations, zal het gewoon niet gaan. En een volle blaas, mensen, is niet leuk. Eens was ik met mijn schat op reis in Corfu. We hadden een vespa gehuurd en waren vertrokken om het eiland te gaan bezichtigen. Het was een fantastische dag, ik was ongelofelijk gelukkig, en plots moest ik plassen. En de gedachte dat het niet zou lukken was gewoon niet in mij opgekomen. En dus was het ook geen probleem om langs de weg mijn 'chicong' uit te wringen. Gelukkig zijn maakt vele dingen gemakkelijk. Heel veel dingen. Zo, misschien schrijf ik er nog eens op een betere manier over. Het is geen al te beste blog post, maar naar schatting 7% van de bevolking heeft dat probleem en ik hoor er nooit iets over. Heel af en toe kom ik wel eens iemand tegen die hetzelfde probleem heeft. Plasangst. Om pisnijdig van te worden. Misschien heeft het wel te maken met kwaadheid/nijd. http://mens-en-gezondheid.infonu.nl/aandoeningen/144091-angst-om-te-plassen-tips-tegen-plasangst-of-verlegen-blaas.html