Synchronicity

Ken je dat gevoel dat plots alles lijkt samen te vallen, alle miserie, alle ervaringen, je verleden en toekomst, in één moment, en alles krijgt plots zin? Ik niet. Bij mij lijkt alles uit elkaar te zijn gevlogen, al een heel leven lang, versplinterd, verdeeld over het hele heelal, altijd maar uitdeinend. Niets komt samen ergens op een bepaald moment. Mijn therapeut zei me vorige week dat we als mensen allemaal eigenlijk maar één verantwoordelijkheid hebben, en dat is namelijk gelukkig zijn. On my way there mister. Maar hij heeft wel gelijk. Vechten tegen monsters hebben de monsters alleen maar groter gemaakt. Ik probeer, probeer zeg ik, te stoppen, met te vechten, tegen die monsters. Ik laat ze nu door me passeren, en dan kijk ik achter me, en dan moet ik lachen, omdat het allemaal lucht lijkt te zijn. Nu zoek ik naar dingen die ik graag doe. "Carlos, je kan toch niet alleen maar dingen doen in het leven die leuk zijn?" En waarom niet? Ik ga ervoor. Ik ben een zoeker. Dat mag me dan bij tijden vaak ongelukkig maken, maar het heeft mijn leven ook dieper gemaakt dan de meeste dozijn mensen bij elkaar. "Carlos, soms is het leven gewoon een sleur." Well fuck that, je moet je eens een kwartier focussen op het feit dat dit leven éénmalig is, dat wanneer je op een dag sterft dit leven gedaan is. Focus daar lang genoeg op en waarom zou ik dan niet gewoon doen wat ik wil. Ik weet niet wat ik wil. Probleem. De verdeeldheid tussen al mijn persoonlijkheden is veel te groot. Het is een beetje als behang gaan kiezen met mijn lief. ;-) Angsten. Misschien gebeurt er ook gewoon niets, zei mijn neef, en meestal gebeurt er inderdaad niets. Oh ja, er gebeurt soms nog eens iets, maar meestal ben ik nu wel voorbereid op zo'n momenten. Dan helpt een benzo wel. Vaak heb ik het niet meer nodig, en zeker niet wanneer ik denk dat er iets gaat gebeuren. Gisteren heb ik de laatste film bekeken van Travis Rice, één van de beste snowboarders ter wereld. Ik ben jaloers. Stikjaloers. Ik verlang naar een passie, iets wat ik niet kan loslaten, iets wat me gelukkig maakt, iets waar ik voor wil gaan. Het is niet dat ik mijn werk bijvoorbeeld niet graag doe, maar ik heb wel vaak iets van, what the fuck zit ik hier eigenlijk fucking te doen? De wereld heeft me nodig. We helpen het klimaat naar de zak, we helpen mensen naar de zak, we helpen kinderen naar de zak, wat betreft vlees zijn we een bende nazi's, straks verkiezen de Amerikanen Donald Fucking Trump. Ik heb talenten, de wereld heeft me nodig, of niet. Romée, mijn dochter zei onlangs, and I quote:

Ik doe graag mijn talent.

Godverdomme, gelijk heeft ze, 7 jaar, ik zou zeggen, doe maar zo veel mogelijk je talenten kind, heel je leven lang, niet luisteren naar volwassenen, niet doen. De laatste tijd heb ik wat te veel documentaires gezien... Earthlings blies me omver, Before the flood blies me omver, Forks over Knives blies me omver... En dan is er The Fourth Phase en Streif, waarbij ik denk, ik wil dat ook, voor iets gaan, 300%, niet nadenken (denk ik dan). Zo, ik heb eigenlijk niet veel inspiratie vandaag. Laat me nog eindigen met iets wat Romée zei, een vrolijke noot.

Het lichtfestival in Gent, dat is in de winter. In de winter omdat Jezus in de winter geboren is. En Jezus, wel, Jezus is het lichtje in ons hart. En daarom is het lichtfestival in de winter, omdat Jezus het lichtje is in ons hart.

Peace out peoples, peoples.