Structuur - The day after
Lucy in the sky with diamonds.
Dus de dag nadien. Eén zo'n dosis leek niet veel te doen met me. Zo vreemd vond ik dat nu ook weer niet want een paar weken geleden hadden 20g truffels ook niets gedaan. Toch allemaal een klein beetje gevaarlijk. Verlang vooral om dergelijke dingen eens te doen in een ceremonie met andere mensen. Op geen enkel moment heb ik het gevoel gehad dat ik een bad trip zou kunnen hebben. Buiten deze morgen om 7u toen ik wou dat het stopte. En dat ging niet zomaar. Had dan ook meer dan één dosis genomen.
Ik was gisteren avond rond 21u begonnen denk ik. En in de loop van de zes uren daarop moet ik waarschijnlijk wel 5 dosissen genomen hebben. Dat is natuurlijk nog altijd niet hetzelfde als waarover ze in deze link spreken. Toch is het niet alsof de lichten plots uit hingen of zo. Ik was me redelijk bewust van waar ik was. De tijd verliep wel heel chaotisch. Muziek klonk prachtig. De elektrische lichtjes boven mijn piano waren één van de prachtigste dingen die ik al in mijn leven had gezien. Kan het wel vergelijken met die dag met C en W met paddos. Al was die dag met C en W wel veel leuker omdat je het kon delen met anderen. Vooral denken over dingen ging heel gefocused en ook met een soort van groter evenwicht tussen mijn linker en rechter hersenhelft. Alsof je de dingen ziet zoals ze zijn en begrijpt zoals ze zijn. Jammer genoeg is het wel moeilijk om dat dan ook mee te nemen in de volgende dag en in je normale leven. Moet dat eigenlijk ook dat normale leven? Zijn we het paradijs niet verloren door altijd maar alles te willen controleren. Door gevangen te zijn aan een huis, aan een lening, aan kinderen, aan werk, een eten en drinken, ... Is er een manier om het allemaal los te laten.
Rond 4u ben ik gaan slapen. Proberen in elk geval. Het was gewoon niet mogelijk. Alsof je hersenen all around the place zijn. Je doet je ogen toe en shit zeg geometrische wiskundige figuren zijn de hoofdrolspeler in je leven op dat moment. En toen rond 6u had ik wel een soort van paniek aanval. Wat als dit gewoon nooit meer stopt. Wat als ik straks naar spoed moet om uit te leggen dat te veel van iets gepakt had. Wat als ik in de psychiatrie beland door dit. Twee valiums en een Temesta later ging het al een stuk beter. En een lange warme douche van 15 minuten. Zalig. Vaak niet wetend waar ik precies was. Uiteindelijk ben ik dan beneden in de zetel komen liggen omdat het hier veiliger voelde dan boven in mijn bed. En dan ben ik het moment erop wakker geworden om 12u 's middags. Vervolgens nog in mijn bed gaan liggen tot 15u. Alles was zalig. Wel direct wat schuldgevoel omdat ik heel mijn zondag weer niets ga gedaan hebben. Maar ja, ik ben het universum.
Op dit moment werkt het nog altijd, die 5 dosissen, maar op een andere manier. Op een manier dat ik kan functioneren en dan ik niet te veel nadenk. De tijd sluipt gewoon vooruit. En het nu is het enigste wat je hebt. Vasthouden aan dingen is de grootste bron van ongeluk. Dus gewoon loslaten en loslaten en loslaten. Altijd maar meer en meer loslaten.
Dit is misschien wel de video van deze nacht. Nirvana bereiken. Zonder te proberen.