Slapen

Ik probeer al mediterend te ontdekken wat het probleem met dat slapen is. Het gaat over zo veel meer dan enkel dat slapen. Iets met thuiskomen in deze wereld. En overal thuis zijn in deze wereld. Niets van woorden lijkt ook maar in de buurt te komen van het echte probleem met dat slapen. Vanavond is er terug een weekend Agape. Vreemd genoeg ben ik vorig jaar, het allereerste weekend, wel blijven slapen. Dat was toen in mijn tentje, met een paar kalmeer pillen en een halve fles wijn. Dat was ook met een Pavor Nocturnus midden in de nacht. Maar het was wel gelukt.

Het maakt me kapot. Vooral de herinnering aan ooit lang geleden toen die dingen geen probleem waren. Toen ik met allemaal vreemden mee ging op een bus om snowboard les te gaan geven. Was ik me toen minder bewust? Onbezorgd? Geen angst voor de angst. Zoiets in elk geval. Niet bezig met de volgende seconde. Nu wel blijkbaar. Constant bezig met de volgende seconde, ook al maak ik mezelf wijs dat ik in het NU leef.

Ik voel geen verbinding meer met mensen. Niets eigenlijk. Echt niets. Mensen vinden zichzelf over het algemeen ook goed, terwijl ik ze verschrikkelijk vind. Mensen die zichzelf goed vinden zijn voor mijn absoluut niet te vertrouwen. Geef mij maar mensen die beseffen dat ze een schaduwkant hebben. Geef mij maar mensen die echt zijn, duaal, goed en slecht. Misschien is dat het probleem met Agape voor mij, altijd maar dat spirituele en positieve en schoonheid en verbinding. Altijd zo lief tegen elkaar.

Waarschijnlijk rij ik vanavond terug naar huis. Misschien wil ik gewoon naar huis, eerder dan dat ik daar niet wil blijven. Ik weet niet wat ik er mee win om daar te blijven en door een hel te gaan. Of misschien is dat een excuus. Er lijkt ook niets te zijn wat echt kan helpen om daar te blijven slapen. In gedachten denk ik wel dat het zou helpen mochten bijvoorbeeld R of O mee zijn. Of moest P meegaan. Omdat ik hen vertrouw. Andere mensen vertrouw ik niet. Hoeveel weekends ik nu ook al gedaan heb met mijn Kiemkracht familie, toch vertrouw ik hen niet. Niemand durft ook zijn lelijkheid te tonen. Hoe moet ik mensen vertrouwen als ze hun lelijkheid verborgen houden voor me? Hoe moet ik hen vertrouwen als ik die lelijkheid zie maar zij ze niet willen tonen?

Woorden draaien maar rond het probleem. Is het een angst of is het eerder het ontbreken van iets? Het ontbreken van veiligheid. Vaak denk ik dat het te maken heeft met mijn 40 dagen in de psychiatrie bijna vier jaar geleden. 40 dagen verlangen om thuis te kunnen zijn. 40 dagen verlangen naar je eigen bed. 40 dagen naar huis willen gaan. Als ik vanavond dan de keuze heb, wat ik 40 dagen niet gehad heb, dan is die keuze snel gemaakt. Wat brengt het me op om daar te blijven slapen? Met wat geluk ga ik misschien tegen 3u 's nachts in slaap sukkelen. En dan ben ik de dag erna misschien een wrak. Dus wat brengt het me op? Daar waar angst is valt er het meest te rapen. Maar is dat zo? Misschien wel.

Eén van de problemen is dat ik tegen vanavond niet meer in mijn lichaam ga zitten. En de enigste manier om er terug in te geraken is door 'in proces' te gaan. Ik begrijp nog altijd niet zo goed wat dat wil zeggen, in proces gaan. Maar voor mij betekent het voelen. Het betekent vanavond durven wenen, durven roepen, durven beven. De tijger ontwaakt. In proces gaan betekent iets doen bewegen in mezelf dat al 25 jaar vastzit. That's scary. Als ik moet optreden maak ik ook zoiets mee, maar bij optreden is adrenaline niet zo een groot probleem. Pas op, het is ook verschrikkelijk, en de eerste tien minuten van mijn optreden zit ik ook niet in mijn lichaam. Maar na tien minuten gaat dat over en betert het, omdat ik bezig ben, omdat ik kan zingen, en spelen, en zo terug in mijn lichaam geraak. Als je moet slapen is adrenaline geen geschenk.

Het blijft me een raadsel. Al deze woorden hierboven lijken niet te kunnen omschrijven wat het is. Ik zou ook willen kunnen schrijven wat het is dat ik voel, maar ik voel net niets. Het is verdoofd en verlamd. Het is fight or flight, maar dan de derde optie, namelijk doen alsof je dood bent. Hoe geraak ik daaruit? Tegen vanavond doe ik alsof ik dood ben en voel ik niets meer. En op die manier kan ik er niet blijven slapen. Niek of Dirk zouden bijna moeten een avond sessie plannen met mij en de groep, tot diep in de nacht desnoods. Misschien ben ik ook bang van alle krachten in mij die los zouden komen. Zo lang onderdrukt zijn en dan de energie van een paar atoombommen die vrijkomt. Door wie of wat ben ik eigenlijk onderdrukt? Door mijn vader, door mijn stiefvader en door mijn ex. Altijd geboeid moeten leven. Altijd de angst om helemaal alleen te zijn. Me laten doen uit angst ze te verliezen terwijl ik ze al verloren had. Een slaaf. Ik voel me een slaaf. Een slaaf van mijn verleden of een slaaf van narcisten in mijn leven.

Misschien moet ik het vanavond eerst maar eens proberen met een Xanax en een slok wijn. Misschien hoef ik ook niet die atoombom in één keer te laten detoneren. Een Xanax, een slok wijn en een paar mensen die het goed voor hebben met mij. Ook al is er direct een stem die dat 'goed voor hebben met mij' in twijfel trekt. Vreemd die stem en ook weer niet zo vreemd. Als twee vaders en de moeder van je kinderen je kapot kunnen maken, waarom zouden alle andere mensen op deze wereld dat dan niet kunnen. Zo pijnlijk eigenlijk als ik die woorden zie. Moeten leven op een planeet met 8 miljard mensen en geen enkele vertrouwen.

Er is natuurlijk ook mijn lichaam. Zo lang chronisch vermoeid geweest zijn, nooit kunnen vertrouwen op je eigen gezondheid en kracht, het ene moment goed zijn en het andere moment ziek zijn, ... Dat hakt er diep in. Ergens heb ik het idee dat als ik vrijdag morgen hier thuis opsta, ik dan een dag weg kan zijn van thuis. Dat kan ik aan. Al word ik dan overdag ziek, ik weet dat ik 's avonds naar huis kan en tot rust kan komen. Drie nachten ergens moeten blijven is te lang. Dan denk ik hoe ga ik de eindmeet halen zonder ziek te worden. Ziek worden zou trouwens het beste zijn wat er me kan overkomen. Door ziek te worden zou mijn lichaam loslaten. Ik hou vast aan dingen op een manier die ondraaglijk geworden is. Niets stroomt nog in mijn lichaam. Zo veel kwaadheid en verdriet, allemaal dicht op elkaar opgehoopt in één kleine ongelofelijk intense bal van ziekmakende energie.

Ik ben al eens doodgegaan, dus waarvoor ben ik bang? Misschien wil ik gewoon niet meer afzien en wil ik rust.

Moest ik ook eens doodmoe zijn 's avonds. Maar dat is nooit het geval. Vorige nacht was het ook weer 1u 's nachts eer ik in slaap viel. 's Morgens ben ik wel moe, dat is geen probleem. 's Morgens een uur langer slapen, geen probleem. 's Avonds slapen... argghhhhhhh... En dan vanavond nog met angst en adrenaline erbij, ja, no can do. "Ik moet naar huis, ik moet naar huis, ik moet naar huis..." De optie is ook een probleem. Je hebt al heel veel moed nodig om te kiezen voor de hel als je ook naar de hemel kan.

Het zal toch op een andere manier moeten dan me gewoon forceren. Het gewoon doen hé. Gewoon daar blijven slapen. Niet janken. Stop met janken. Blijf daar gewoon slapen. Niet wegrijden. Daar blijven. En desnoods niet slapen maar rusten. Een hele nacht rusten. In bed gaan liggen en dan om 2u 's nachts opstaan en een toer gaan wandelen in de nacht. Terug in bed gaan liggen. Om 4u 's nachts weer gaan wandelen. Ja zeg. Waarom eigenlijk? Heb ik mezelf niet al genoeg gekloot in mijn leven? Jezus Fucking Christus wat een miserie zeg. Ik zit verstrengeld in lagen en lagen van patronen.

Gewoon nooit ontspannen. Diepe relaxatie zou ik willen. Heel diep. Gewoon alles kunnen loslaten. In elke cel van mijn lichaam.