Jezus & Boeddha

"Jezus is het lichtje in je hart", zei mijn dochter onlangs. Ik mik op Jezus en Boeddha, misschien wat ambitieus, maar er lijkt niet veel anders te zijn wat nog de moeite is om op te mikken. Ik wil de wereld tot stilstand kunnen brengen, afstand nemen en mezelf observeren, dit lichaam, deze wereld, dit bestaan, deze manifestatie van bewustzijn... Maar wat als Jezus en Boeddha het gewoon verkeerd hadden, wat als dit gewoon een slechte grap is, wat als er geen zin is, geen enkele, niets, wat dan, wat ben je dan nog met goed en kwaad, regen en zonneschijn, dansen en struikelen, wat ben je er dan nog mee... Ik worstel nog, Het wordt stilaan tijd voor verandering, en verandering is leven, verandering is groeien, maar verandering kan je blijkbaar niet forceren. Je frustreren in dingen helpt je geen stap vooruit, de dingen zomaar aanvaarden maakt je dood. Erkennen en weten dat het beter wordt, stap per stap, dag per dag, leven per leven, universum per universum, in het nu, in het moment. Zolang ik bezig ben met aardse dingen gaat alles goed, maar als er een moment van niets doen is, dan flippen mijn hersenen, dan dringt mijn ego zich op, dan wil ik me verdoven met alcohol, suiker, eten, boel zoeken... De overgang van ego naar één bewustzijn is moeilijk. Kinderen hebben is een moeilijke zaak, omdat je constant moet bezig zijn en amper de tijd hebt om eens op pauze te duwen. Dat samen met het haastige in deze maatschappij, deze samenleving, onze samenleving. Ik wil de wereld tot stilstand brengen, of toch tenminste serieus vertragen. Ik verlang om nog eens drie maanden te gaan wandelen, dag per dag, stap per stap, mensen ontmoeten, praten, eten , drinken, de basisbehoeften. En natuur. Wat is er beter dan natuur? Niets is beter dan natuur. Are all in the gutter, but some of us are looking at the stars. Het pijnlijk is dat ik niet meer in the gutter lig en ook geen sterren meer zie. Romantiek is voorbehouden aan de armen. Ik heb te veel. Er moet te veel. Te veel werken. Geld. Te weinig tijd. Een Cardoen moet zich af en toe eens een paar dagen kunnen vervelen ergens in het midden van een bos of de bergen. Tot ik er ambetant van word, en dan komen er nummers, dan komen er tekeningen, dan komen er dromen, dan komen er herinneringen, dan komen echte gevoelens, ... Dan komt de creativiteit terug, dan komt de muziek terug, dan komt het kind terug. Zijn we dat dan allemaal vergeten? Zelfs met het hebben van kinderen. Ik wil enkel spelen. Ik wil dansen, tussen de bergen, het rode zand opwaaiend, elke dag van mijn leven. Train slow, run fast. Live slow, learn fast. ;-) Ik droomde ooit een zee van verdriet. Al het verdriet van deze wereld, van duizenden jaren, en het blies me omver. Het schitterde ook echter, en het was het enigste wat er toe deed, het enigste wat ons deed groeien, het was prachtig, al die druppels samen, van duizenden mensenlevens. En het ontroerde mij, het maakte me boos en gelukkig tegelijkertijd. Ik zette me neer in het zand om te kijken, en bij te dragen, ieder op zijn manier, allemaal ontsproten uit hetzelfde bewustzijn. Loslaten, gewoon loslaten. Ons denken stoppen, ons ego loslaten, elke dag weer, oefenen. Beste mensen, allemaal zonder drugs geschreven hé, het moet sommige mensen de stuipen op het lijf jagen, de meesten misschien. Maar ooit bevrijd ik mijn wereld. En tot dan, a good night to ya' all. Carlos.