Geheugenverlies

Intentie en context is allesbepalend bij natuurlijke medicijn planten. Zo ook met marihuana. De vorige keer was de mooiste avond van mijn leven, surfend op een prachtige positieve golf. Van deze keer was het misschien wel de vreemdste avond van mijn leven. Een vijftal minuten na misschien 7 trekken te hebben genomen verdween ik in een wereld zonder controle.

Opmerkelijk van deze keer is dat ik niet echt paniek ervoer. Ik observeerde het eerder, alsof ik bezig was met een wetenschappelijk experiment. P. was er gelukkig terug bij, om me ervan te overtuigen dat het wel over zou gaan. Het was eigenlijk niet compleet ok, en niet zo grappig, en achteraf gezien vraag ik me af wat ik er aan heb, aan marihuana. Het lijkt me geen fantastisch medicijn te zijn. Het vraagt vooral heel veel energie, de dag er na voel je je niet al te best, en op het moment zelf weet je van niets meer. Wat heb je er dan aan... Sjamanen hebben me ook verteld dat marihuana een gevaarlijk medicijn is dat heel veel energie vraagt. Kambo bijvoorbeeld geeft vooral heel veel energie.

Van deze keer was het een heel vreemde beleving. Ik was telkens een dertig tal seconden weg, om dan een tiental seconden weer aanwezig te zijn. Alsof ik telkens onder water ging om dan weer even boven water te komen. Ego weg, ego terug. Uit, aan, uit, aan... Tijdens die tien seconden probeerde ik keihard om boven water te blijven, met al mijn focus en kracht, maar toch ging ik telkens terug onder water. Ik heb niet de indruk dat het mijn ego was die verdween, het voelde meer alsof mijn bewustzijn even uitging. Het was niet dat ik me meer verbonden voelde toen ik onder water ging. Eigenlijk was het gewoon een black-out, compleet. Mijn korte termijn geheugen was weg.

Ik zei iets en 3 seconden later wist ik niet meer dat ik iets gezegd had, laat staan wat ik gezegd had. Het ene moment was ik hier, het andere moment was ik daar. Het verschil met die mooiste avond van mijn leven was volgens mij vooral mijn nieuwe huis. Er was geen ruimte genoeg, er was geen trampoline. er was niet genoeg kader of spontaniteit. Het was waarschijnlijk wat te veel geforceerd, hopend dat het terug dezelfde ervaring ging zijn als die avond ergens in juni. Context en intentie zijn heel belangrijk. Ik denk dat dat van deze keer verkeerd zat. Dat samen met het feit dat marihuana vandaag de dag zo straf is dat het niet meer leuk is. Ik wil marihuana die tien keer lichter is.

We zijn toen gaan wandelen in de Rozenbroeken om de tijd wat te doen passeren. Het was niet dat ik per se wou dat het direct over was, maar ik weet wel dat ik schrik had dat het nooit ging overgaan. Tijd is mijn grootste angst. Altijd. Ook tijdens een Kambo. Er is geen knop om het uit te zetten, om het te doen stoppen. Je kan er niet tegen vechten. Daarom dat ik me ook afvraag waarom ik het doe. Kambo is nog anders, daar voelde ik me de dag nadien super. Met marihuana voel ik me de dag er na compleet leeg. No good. No good. Toen we terug thuis waren keek P. wat de naam was van die weed. Amnesia. No kidding. Mijn korte termijn geheugen was weg en die weed heette Amnesia. Geheugenverlies. Niet leuk eigenlijk. Niets leuks aan eigenlijk. Stel je voor dat je dat gewoon hebt, geheugenverlies, wat een hel.

Onze herinneringen bepalen voor een groot stuk wie we zijn. Ik weet niet of dat goed is, vaak niet waarschijnlijk, maar wie ben je zonder herinneringen? En hoe kan je functioneren zonder een korte termijn geheugen? Heel vreemde avond. Dergelijk medicijn versterkt je gevoelens. En van deze keer was het gevoel neutraal bij aanvang. Misschien dat het daardoor nog neutraalder werd. Irrelevant. Leeg.

We doen verder met het wetenschappelijk onderzoek. Beetje bij beetje. Deze vreemde avond ga ik niet zo snel vergeten. Ik kijk uit naar andere medicijnen, meer zoals Kambo, die verbindend werken. Ik word ook enorm aangetrokken door Kambo, maar voorlopig is de schrik nog veel te groot. Geen idee wat ik daaraan kan doen eerlijk gezegd.

Greetz, Harakiri Komorebi