Lichaam en geest

In zo'n periodes wenste ik soms dat ik mijn been had gebroken. Dan kan je daarmee naar spoed. Dan zeg je 'kijk, er is iets aan mijn been'. En dan lossen ze dat op. Het is ook jouw schuld niet dat je je been hebt gebroken. Dat is gewoon pech. Tenzij je op je 48 per sé een driedubbele salto had willen doen in Jumpsky natuurlijk, dan heb je er misschien wel wat schuld aan. Maar dan nog, men zou zonder al te veel oordeel je been opereren en je revalidatie voorschrijven. Mensen lossen graag dingen op. En liefst snel. Dat brengt ook geld op. Heel de farmaceutische industrie zet natuurlijk liever in op dingen die meetbaar oplosbaar zijn.

Als je mentaal door een hel gaat kan je niet naar spoed. In onze maatschappij, zelfs al doe je een zelfmoordpoging, de dag erna sturen ze je vrolijk naar huis. Stel dat je op spoed komt. En dan zeg je 'het gaat niet met mij'. En dan vragen ze 'wat gaat er niet?'. En dan zeg je dat je ongelofelijk veel pijn hebt maar je niet kan zeggen waar of hoe.En dan sta je er alleen voor. Je kan je natuurlijk aanmelden in de psychiatrie maar dan kom je op een wachtlijst terecht van 6 maanden. Dat zie ik nog zo snel niet gebeuren met een gebroken been. Meneer, binnen 6 maanden kunnen we dat opereren, tot dan. Dus dan zit je thuis, en niemand komt met een fruitmand om een babbeltje te doen. Je hebt zorg, rust en verbinding nodig en je komt in isolatie terecht. Mentale dingen zijn nochtans redelijk gemakkelijk te behandelen, namelijk niet. De behandeling in de meeste gevallen is niets te willen oplossen. Natuur, verbinding, dansen, zingen, rusten, slapen, ... Moest er naar de mentale gezondheidszorg evenveel geld stromen als naar de 'fysieke' gezondheidszorg, dan zou er heel wat veranderen.

Heel die scheiding tussen lichaam en geest is begonnen met die onnozelaar Descartes. Er is geen scheiding tussen lichaam en geest. De gezondheidszorg is daarin hypocriet. Er is enkel een scheiding tussen problemen die snel oplosbaar zijn en problemen die tijd vergen. Lichaam en geest maken ze daar dan van. En lichaam is je eigen schuld niet, geest wel. Een gebroken been kan je zelf niet oplossen, een gebroken geest wel. Zelfs met vrienden en familie wordt dat moeilijk. Als je een gebroken been hebt, dan zal niemand jou dat kwalijk nemen. Als je een gebroken geest hebt wel. Dan gaan mensen daar allerlei dingen aan gaan vastkoppelen. Dan botsen ze op hun eigen stukken en trauma's en verleden. Als je een gebroken been hebt, dan doen mensen normaal. Als je een gebroken geest hebt, dan kan plots niemand nog normaal doen. Onze hersenen zijn nochtans ook gemaakt van materie. Mensen willen dat niet weten. Het moet snel op te lossen zijn. We hebben geen tijd voor dergelijke problemen want we hebben allemaal een leven en ambitie en dromen en we moeten vooral veel stenen verzamelen. We moeten onafhankelijk, zelfstandig, krachtig en autonoom zijn.

Misschien ben ik zelf ook niet veel beter. Alhoewel. Als het goed gaat met me dan ben ik er voor mensen. Omdat ik weet wat voor hel dit is waar ik nu in zit. Rich people can't imagine poor. Met mentale problemen is het een beetje hetzelfde. Iedereen zou eens enkele uren moeten kunnen wisselen met me. De wereld zou er mooier door worden. De kracht die nodig is om te blijven kiezen voor het leven is immens. Het is niet dat ik de overvloed niet zie in mijn leven. Het is de manier waarop ik al zo lang dingen moet doen. Met een lichaam dat maar niet kan en wil ontspannen. In overleven geschoten. En wanneer ik mentaal op spoed lig, zoals in deze periodes, dan helpen knuffels, berichtjes, verbinding, lichaamscontact, bezoekjes, post, ... What we do in life echoes in eternity.