Betekenis

Deze post is voor een vriendin die wel zal weten dat het speciaal voor haar is. "La vie est une grande merde". Ik heb al maanden amper mijn gitaar vastgepakt. De laatste keer was voor een optreden in Ruislede, waar ik me trouwens super geamuseerd heb. Het interesseert me geen bal meer. Niets interesseert me nog. Alle betekenis die we de dingen gegeven hebben in de loop van ons leven hebben we zelf betekenis gegeven. Alles valt tot niets weg te redeneren, tot er een grote depressieve luie leegte overblijft. Niets heeft betekenis. Ik heb een wens, namelijk een geloof hebben, of een verhaal, iets wat me zou drijven, maar er is gewoon niets meer. Als ik opsta denk ik, gaan werken, waarom, what's the use, een verschil ga ik niet maken, mijn passie is het niet, het is niet van "owwwwwww yessssss, another dayyyyy, het is hier fantastisch op deze wereldbol, pluk de dag, laat ons leute maken, ambitieus de wereld verbeteren". Fuck deze kutwereld en dit kutleven. Al 39 jaar geen uitleg. Ik sta op en doe gewoon door, zonder doel, zonder vrienden, zonder plannen, zonder niets. Ik snap na lang nadenken waarom je bij je geboorte geen map met wat documentatie en uitleg over het leven krijgt. Je kan nog niet lezen. Ok. Dat snap ik nog. Maar waarom niet rond je twintigste dan een map ontvangen, een roadmap, speciaal voor jou, met uitleg over het leven, het universum, de oneindigheid, de sterfelijkheid, alle kankers in de wereld, ziektes, geluk, je goed voelen. Niets van dat. Waar is God, Allah, de Schepper, de Oerkracht, ... Ik eis een meeting. Vroeger was er duisternis, en in die duisternis was er plaats voor geesten, voor magie, voor reïncarnatie, voor kaarsen, voor wierook, voor geloven dat ik ooit ging kunnen vliegen, voor dromen, dromen, dromen. Nu hebben ze 40 van die stadium lichten aangestoken in die duisternis en blijkt er niets te zijn. Helemaal niets. Oh ja, je kan een geloof hebben, een verhaal, but you foolin' yourself. Wat blijft er over als je alles stript? Wat blijft er over als je jezelf en de wereld compleet over geanalyseerd hebt? Wat blijft er over als je je geloof naast je neerlegt, als je je verhaal naast je neerlegt, wat blijft er dan over, vertel het me, wat blijft er dan nog over? Wat als de schaduwen niet echt blijken te zijn... Doen wat je graag doet, dat blijft er nog over, maar bij mij is dat op dit moment nada. Ik vind het leven dead boring zolang ik geen antwoord heb op de vraag wat ik hier in godsnaam doe? Irrelevante vraag? Ik dacht het niet. Wat doe ik hier? Eenvoudige vraag. Tientallen therapeuten, psychiaters, dokters, mediums, boeken, drugs, drank ... hebben allemaal gefaald om ook maar iets van een antwoord te geven. Ik ben geen centimeter wijzer geworden. Volwassen zijn, wat een miserie, wat een ongelofelijke hoop miserie. Hoe doen mensen het in godsnaam? Ik ben niet in staat om mezelf ook nog maar iets wijs te maken. Enkel de waarheid wil ik nog, de naakte waarheid, in het licht van de dood, eeuwig, het oneindige heelal, de quantum mechanica, de relativiteit. Geef ze me. Het is nu 19u23, en ik vraag me af waar ik me de hele avond moet mee bezig houden? Muziek? Interesseert me niet meer. TV kijken? Boooorrrrinnggggg. Schilderen? Seriously? Tekenen? Ik wil ergens op de rand in de bergen staan, vol diepsneeuw, met mijn snowboard onder mijn voeten, klaar om de dood in de ogen te zien en aan honderd kilometer per uur naar beneden te vliegen. Oud worden, wat een miserie. Toen ik 20 was dacht ik, laat ik snel 30 zijn, dan wordt alles gemakkelijker. Werken, kinderen, stabiliteit, structuur, je goed voelen, gelukkig zijn. Niets van dat. Het is de laatste maanden een gevecht met het leven. En dat terwijl ik alles, maar dan ook alles heb om gelukkig te zijn. Midlife crisis my ass. Ik heb al heel mijn leven een midlife crisis. Fuck that. Alle pillen van de wereld helpen niet. Antidepressiva, tientallen geprobeerd, no can do. Probiotica zou helpen, no can do. DHEA zou helpen, no can do. Visolie zou helpen, no can do. Praten zou helpen, no can do. Acupunctuur zou helpen, no can do. Ik wil mijn geld terug. Voor mij telt enkel het wandelen over paden met een hart, met passie. Enkel die paden zijn het waard om nog te leven. De volledige lengte van die paden, kijkend, kijkend, kijkend. Ik wil elk morgen de zonsopgang zien, ik wil wakker worden met het geluid van golven, aan een oceaan, ik wil vervolgens de hele dag spelen, lekker eten, wandelen in de bergen, golfsurfen, snowboarden, plezier maken, 's avonds de zonsondergang zien, muziek maken, rond een kampvuur, de melkweg zien, tienduizenden sterren zien, me goed voelen, verdrinkend in magie, gelukzaligheid en het paradijs. Kust mijn kloten iedereen die vindt dat dat te veel gevraagd is. Ik heb ook niet gevraagd geboren te zijn. Waar is de magie gebleven?

Para mí sólo recorrer los caminos que tienen corazón, cualquier camino que tenga corazón. Por ahí yo recorro, y la única prueba que vale es atravesar todo su largo. Y por ahí yo recorro mirando, mirando, sin aliento. "Carlos Castaneda - A Yaqui Way of Life"

For me there is only traveling on paths that have heart, on any path that may have heart. There I travel, and the only worthwhile challenge is to traverse its full length.And there I travel looking, looking, breathlessly.