Hikuri

Ik weet niet waar te beginnen. Hoe schrijf je over een ervaring waar er geen taal voor bestaat? De vrijdagavond had ik opgetreden in een prachtige huiskamer in Roeselare. De dag erna zou ik naar een Peyote ceremonie gaan. Ik had er niet veel vertrouwen in dat ik ook daadwerkelijk daar zou geraken. Meestal saboteer ik mezelf wel op duizend en één manieren. Deze keer echter stonden de planeten blijkbaar allemaal op één lijn die namiddag. Het is alsof er dan iets hogers is die me in beweging brengt en vertrekt. En zo zat ik dus plotseling in mijn auto op weg naar de ceremonie.

Toen ik er toekwam ging ik even op verkenning. Er was een mooie Maloka, een Yurt en een zweethut. Het dak van de Maloka was in het midden open zodat we 's nachts de sterren misschien zouden zien. Echter, het was al weken echt Belgisch weer. Regen, regen en nog eens regen. En dus ook enorm veel modder. Wat een boeltje hahahahaha. Overal modder. Ploeteren. Ik zocht mezelf een plaatsje in de Maloka en installeerde me. Gelukkig had ik genoeg zeilen en dekens mee om 's nachts niet nat te worden en koud te hebben. Ik had ook mijn gitaar, didgeridoo en een mondharmonica meegebracht. Het moet toen ongeveer 18u geweest zijn. De ceremonie zou pas rond 21u30 beginnen.

Na nog wat te hebben rondgeslenterd en natuurlijk toiletten te hebben gezocht ;-), kwamen we rond 19u30 samen in de Yurt. Eerst aten we wat soep en leerden we elkaar wat kennen. Daarna maakten we een kring en was er tijd voor vragen en uitleg. Vreemd dat ik zo een uitleg grotendeels aan me voorbij laat gaan. Ik geniet meer van de energie, in groep, van de indrukken, de gezichten, de klanken, … Ik had me voorgenomen in het begin niet te veel Peyote te nemen om te zien hoe ik erop reageerde. Tegen 21u waren alle vragen gesteld en om 21u30 gingen we beginnen.

En toen begon het. Heel je tijdsbesef is naar de kloten hahahaha. Wat moet ik nu gaan vertellen over de volgende 12 uren. Ik denk dat we de dag erop rond 9u30 de zweethut in zijn gegaan. Het was een ongelofelijk ervaring, golvend, op en neer, van speelsheid naar kwaadheid, roepend, lachend, zingend, muziek spelend. Er waren vier muzikanten mee die de hele nacht muziek speelden. Nu eens traditionele liederen met drum, dan eens liederen met begeleiding van een Ukele en ook mooie nummers op gitaar. Wat was het prachtig om de hele nacht die muziek te horen. Zelf heb ik ook mijn bijdrage geleverd op de Spaanse klassieke gitaar. Soms dansten we, soms waren er mensen die moesten overgeven, soms was er troost, soms was er kwaadheid. Bij momenten was het aan het regenen en toen was het plots weer droog. En de hele tijd was er het vuur in het midden om naar terug te keren.

Het is iets vreemds, dergelijke ervaringen. De wereld komt tot stilstand. Op een vreemde manier was mijn angst om daar een nacht te blijven grotendeels verdwenen. Maar niet helemaal. De dag ervoor had ik een halve valium genomen voor mijn optreden. Daar bij de ceremonie had ik nog niets genomen maar toen zo rond 21u15 werd het me blijkbaar toch te spannend. En toen heb ik de andere helft van de valium genomen. Ooit ga ik daar toch mee moeten stoppen. Ik ben mild met mezelf. Het was ook echt de eerste keer in bijna 20 jaar dat ik zoiets deed. Met zoiets bedoel ik dan ergens blijven slapen met het overgrote deel vreemden voor mij. In Agape lukt dat ondertussen al maar daar ken ik het en ken ik mijn familie Baskuul en is het toch een stuk veiliger. En zelfs daar geraak ik het weekend nog altijd niet door zonder een valium. Ergens 's nachts heb ik ook nog een Temesta genomen. Telkens als ik angst voel opkomen grijp ik blijkbaar toch terug. Ik zou moeten de moed hebben te wachten tot het eventueel niet te dragen is. Nu is het voor een groot deel preventief en dat zou ik eruit moeten krijgen.

De nacht. Geen besef van tijd. Ik herinner me volgende dingen: samen gitaar spelen met de muzikant die vooral nummers speelde van bvb Xavier Rudd, dansen rond het vuur, een nummer zingen begeleid door mijn gitaar, gaan plassen in de natuur, appelsap drinken ;-), roepen, de oefening doen met 7 dingen geven aan het vuur die je niet meer wil in je leven en 7 dingen die je meer in je leven wil, ... De kwaadheid... Plots was die kwaadheid daar weer in mij. Dan kroop ik op mijn knieën dichter bij het vuur. Ik zag hoe andere mannen aan het 'strugglen' waren om hun kwaadheid te uiten en dat deed iets met me. De dag ervoor had ik ook een heel vreemd gesprek gehad met mijn moeder. Ik ben niet welkom op kerstavond. En al die kwaadheid kwam naar boven. In elk geval, het roepen deed enorm veel deugd. Van de Sjamaan kreeg ik te horen dat ik de namen van mijn familieleden moest roepen. Dat was moeilijker merkte ik. Vreemd toch. Die namen roepen was veel moeilijker. Stilletjes ging het wel en dan beetje bij beetje wat luider. Maar ze echt roepen ging niet. Er zat schaamte op. En misschien toch niet helemaal klaar om dat allemaal los te laten?

En zo werd het plots 5u 's morgens en was de ceremonie afgelopen. Vreemd genoeg werkte de Peyote nu heftiger dan de hele voorbije nacht. Niet normaal. De laatste lepel die ik had gevraagd was ook een hele grote. Tijd begon zich nu heel vreemd te gedragen. Het is alsof de shutter speed plots heel laag was. Zoals in het begin van mijn video clip Lat Min Gerust. Alles werd zo uitgesmeerd. Alles vloeide in elkaar over. Het is moeilijk te omschrijven. Toen ik naar buiten wandelde had ik een heel vreemde ervaring. Eerst en vooral zag ik overal sterren en ik weet niet eens of er sterren waren aan de hemel. Het zou kunnen dat er sterren waren, waarschijnlijk wel, maar wat ik zag waren miljoenen sterren, in allerlei kleuren, meer een soort van lichtspektakel versus vuurwerk. En de bomen vloeiden ook helemaal in elkaar over. De tijd werd vertraagd of in een soort van stukken gesneden. Slices. Alsof het in slow-motion werd getoond. Kan het niet uitleggen. Toen ik achter me keek zag ik een schim dansen. Het kan één van de deelneemsters geweest zijn maar ze bewoog op een manier die bijna niet realistisch was. En haar armen waren lange slierten. Amai. De Sjamaan had gezegd niet te ver af te dwalen en terug te keren. Dat was goed advies. Ik keerde terug en ging wat gaan liggen. En zo ging de tijd terug verder en verder en verder.

Nu was er plots wel angst. Ik dacht dat ik moest plassen en het lukte niet. Achteraf gezien moest ik waarschijnlijk gewoon niet plassen. Maar die dwang was daar weer. Of de angst niet te kunnen plassen dus gaan proberen terwijl je nog niet moet plassen. Ben toen ook naar het gemeenschappelijk toilet geweest binnen maar daar lukte het ook niet. Eén iets heb ik wel met die psychedelica, soms wil je dat het gewoon stopt. En dat gaat dan niet. Na zo een halfuur te hebben rondgewandeld om te proberen te plassen heb ik nog een valium genomen. Dat had ik eigenlijk echt niet moeten doen. Want vervolgens heb ik ook een liter spuitwater gedronken en toen een uur later kon ik natuurlijk wel plassen. Dat is misschien wel het minst leuke aan die ceremonie ervaring. Dat ik toen terug in die angst zat.

Ondertussen werd de zweethut voorbereid. Prachtig om te zien hoe die stenen worden verwarmd. Er was ook wat koffie, en noten, en druiven... Lekkerrrrrrr. Het duurde lang hahahaha. En ondertussen bleef die peyote maar werken. Zotte zotte zotte boel zeg. Ik denk dat we toen rond 9u30 wel de zweethut zijn ingegaan. Er was niet zo veel angst in mij. Die valium werkte natuurlijk wel. Die zweethut was misschien wel nog het mooist. Zo verbindend. Allemaal bijna naakt in de modder. Natuur. Oerkracht. Aarde. En dan die stenen die binnenkwamen en hoe warm het werd. En dan water op die stenen zoals de opgietsessies daar in kasteel Boetfort. Zalig. Drie rondes waren het. Mooi om de mensen te horen delen. Hoe helend het kan werken allemaal, daar sta ik nog altijd van versteld. Eens buiten uit de zweethut een ijskoude douche. Alle modder afspelen. Herboren.

En zo kwam alles op zijn einde. Tegen 14u verzamelden we terug in de Yurt om te delen. Velen waren al vertrokken naar huis. Ik was doodop en kon nog moeilijk mijn ogen openhouden. Dankbaar voor de ervaring, dankbaar om zo veel mooie mensen te hebben leren kennen, dankbaar voor de Sjamaan, dankbaar voor de Peyote, dankbaar dat ik zonder al te veel angst de nacht heb doorstaan en dankbaar dat ik geen karrevracht aan valiums nodig heb gehad. Het naar huis rijden was eigenlijk wel niet ok. Echt veel te moe. Geen idee of ik ooit al zo moe ben geweest. Heb nog iets kunnen bestellen om te eten maar om 19u30 zat ik in mijn bed en in nog geen 7 seconden was ik vertrokken. Milaarde. Wat een avontuur. Heeft me dat nu sterker gemaakt? Wat heeft het me gebracht? Wel, ik heb geoefend in die angsten los te laten om ergens een nacht te blijven. En ik ga blijven oefenen. Zonder medicijn zou het trouwens gemakkelijker zijn. Medicijn is ook wel confronterend.

Aho

https://youtu.be/DSHKxQE2YmA?si=YjWQb8Hbo5RXBPEv