Summer of 2022

Het is een tijdje geleden. Een hele zomer is gepasseerd. Twee jaar Agape hebben dingen opgekuist uit dit leven. Angst blijft over. Een harde steen. Een laag waar ik niet doorheen kan breken. Of lijk te kunnen doorheen breken. Ik zweef rond in een soort van niemandsland. Die angst moet dood. Die angst moet weg. Helemaal. Tot de laatste druppel. Het moeilijkst is dat ik naast heel die queeste ook nog moet doen alsof ik in deze maatschappij functioneer. Werken is de meest vreemde activiteit uit mijn leven. Het slaat werkelijk op niets. Wie heeft ooit beslist om een week 7 dagen te maken. Om er 5 daarvan te werken. Om 8 uur per dag te werken. Mensen houden vast aan wat ze weten, aan wat ze doorkrijgen en lijken daar amper bij na te denken. Of heb ik het dan enkel over mezelf? Kan ik losbreken uit deze gevangenis? Graag. Misschien stop ik er te veel energie in. Misschien stop ik te veel energie in de vechten tegen de dingen zoals ze zijn. Dat maakt ze alleen maar groter. Beter is energie te stoppen in de tijd die ik kan vrijmaken naast die dingen zoals werken en dochters en structuur. Er zijn maar een paar dingen die een mens kunnen bevrijden uit deze gevangenis. Spelen, creativiteit en natuur.

Mijn verhaal vandaag begint op de Healing Lodge eind maart dit jaar. We hadden de opdracht gekregen onze stamboom te zoeken tot zeven generaties terug. Dat heeft me geen deugd gedaan. Al die mensen die gestorven zijn. Het is onwezenlijk. En al dat lijden. Het thema die er bij mij uitsprong was vluchten. Dat is misschien wel correct. Mijn overgrootvader is moeten vluchten naar Frankrijk in de eerste wereldoorlog. Mijn grootvader vluchtte weg van thuis. Mijn vader is gevlucht naar het Zuiden van Frankrijk. En mijn vlucht is misschien wel een vlucht in de dood. Hier niet willen zijn. 's Nachts moesten we waken bij de verschillende altaren. Van 1 tot 3 uur was het mijn beurt samen met Liesbeth. Het was de eerste keer in twee jaar tijd dat ik 's nachts ben kunnen blijven in Agape. Wel, dat klopt niet helemaal, het allereerste weekend was me dat ook gelukt. Vreemd hoe groot die angsten zijn bij mij. Het waken was zalig. Met een paar shots jenever é Liesbeth ;-). Alsof we twee kleine kinderen waren die iets deden wat absoluut niet mocht. Alcohol op Agape, tijdens het waken, tijdens een ceremonie. Aho! Tradities zijn er om te worden gebroken. De tweede nacht was er de Healing Lodge zelf. Hee speciaal. Dergelijke ervaringen kan ik niet in woorden gieten. Enigste wat ik erover kan zeggen is dat onze maatschappij iets onnatuurlijks geworden is en dat dergelijke ceremonies iets natuurlijks zijn. Hoe meer ik er doe, hoe meer ik me lijk te verwijderen van deze Westerse maatschappij met al zijn bullshit jobs en denken.

Vervolgens was er het weekend Bonding en Relaties met Ramon van Argentinië. Wat was me dat. Het begon met zo een opwarming waarbij we vooral dansten maar eigenlijk vooral Ramon moesten kopiëren. Ik ben hier nu even de naam vergeten van dat soort opwarming. We staan in een cirkel en doen Ramon na. En het gaat hem niet om dansen, maar om zijn bewegingen na te doen. Ook zijn mimiek. Boos, verdrietig, verontwaardigd, macho Italiaans, ... Het was voor mij ook zalig om te kunnen blijven slapen in Agape. In de Hogan heb ik een plaatsje voor mezelf gevonden. Het is nog niet hetzelfde als bij iedereen slapen, maar het is een hele stap voorwaarts. Het is ook leuk omdat ik in de energie kan blijven van het weekend. Als ik met de meditatie wil meedoen hoef ik ook niet om 6u op te staan in Gent. Bonding was het eerste weekend waarvan ik dacht "dit wil ik doen". Frustrerend is dat ik niet weet hoe ik daar moet geraken en of ik dat wel echt wil doen. Sinds mijn lsd nacht vorig jaar met kerstdag heb ik misschien gezien wat ik echt wil. En dat was niets meer willen. Misschien gaat dan de angst ook weg als ik niets meer wil en niets meer verwacht. Niets meer willen is iets ongelofelijk moeilijk. Je kan niet niets meer willen ergens in de toekomst. Als je denkt "gewoon nog dat" en dan wil ik niets meer. Dat gaat niet. Je kan enkel NU niets meer willen. In het NU meer en meer ruimte maken voor niets willen. Moeilijk om het in woorden te vatten die nacht met lsd. Misschien komt dat de komende jaren nog. Ramon Vega was een ongelofelijk weekend en ik kijk uit naar het weekend dit jaar met hem.

Het laatste weekend, de eindceremonie niet meegerekend, was embodied dreamwork. Ik herinner me dat ik toekwam in Agape de donderdag avond. Ik parkeerde mijn auto achteraan, stapte uit en ging al een matras in de hogan leggen. Maar toen zeiden Lut en Sofie me dat ze instructies hadden gekregen van Niek en dat die matras nog niet nodig was. Hoe alles dan in me direct omslaat in complete paniek is ongelofelijk. Direct was ik bezig om te kijken om mijn auto te verplaatsen zodat anderen niet voor mij zouden parkeren. Want achteraan daar in Agape kan het soms zijn dat je auto een weekend niet weg kan. Direct was ik bezig met ontsnappen. Toen we in de zaal zaten en Niek vertelde dat we allemaal samen gingen slapen ging het licht bijna helemaal uit. Op zo'n moment ben ik niet meer in staat na te denken. Het is gewoon complete angst op zo'n moment. En uiteindelijk komt alles dan wel goed en heb ik gewoon terug in de hogan geslapen. Maar het is wel confronterend hoe groot die angst in een keer wordt. Hoe ik er me ook om schaam. Hoe ik plots ook een deel weg ben gewoon.

Er was natuurlijk ook dat weekend met P in Cap Blanc Nez. Een magisch weekend waar niet veel woorden over te schrijven zijn. Een weekend met een paar druppeltjes te veel. Dosering is everything. Goed eten, sauna, een zwembad, prachtige wandelingen, zwemmen in de zee, het prachtige Wissant, heel goed geslapen en wat een prachtige streek. Een paar foto's die meer zeggen dan woorden. P staat niet graag op het world wide web met foto's dus ik heb er maar twee geselecteerd... sorry patééé. Er is toch geen kat in de wereld die mijn blog leest.

Dat was dus Cap Blanc Nez, zonder twijfel één van de mooiste weekends van mijn leven.

Het Moosjer Project. Een paar keer opgetreden. Een fantastisch avond in Flobecq bij Sara haar co-housing. Drie huiskamerconcerten op één avond. Dat was een heel leuke ervaring omdat ik het idee had dat ik het de eerste keer kon verpesten en toen nog twee kansen had. Dat zorgde ervoor dat ik heel ontspannen kon optreden. Het was zalig. Bedankt Sara! Het was echt de eerste keer dat ik zelf ook enorm kon genieten van op te treden. En zo genoten de mensen er ook nog meer van. Een ongelofelijk goed gevoel gaf het om mensen zo te kunnen verbinden met elkaar en met mijn muziek.

En zo begon ook de mooie zomer. Naar camping Kiwi met Romée, Odile en mijn moeder. Zalige twee weken waar ik vooral genoot om Romée en Odile zo te zien genieten. Met mijn moeder kom ik ook heel goed overeen. Af en toe wel eens wat spanning, maar eigenlijk gaat dat elk jaar beter en beter. Genieten van het water, van de uitstappen, van de warmte, van de wandeling met Odile van 17 km... Genoten van mijn Medicine Walk in de Ardèche van 's morgens 5u tot 's avonds 22u. Ergens tegen de 30 km gestapt. In het terugkeren mijn kleren afgespeeld om door een nudisten camping te wandelen. Bandjes gemaakt. BBQ. Gitaar gespeeld. Opgetreden in de bar van de camping wat een prachtige avond was. Zalig.

Terug thuis drie keer opgetreden op de Gentse feesten. De maandag op het Luisterplein. Prachtige ervaring met professionele omkadering en vooral heel professioneel geluid. Heel verrijkende ervaring! De dag erna bij 40 graden op de Gentse Crochet opgetreden aan het Trefpunt. Misschien waren mijn West-Vlaamse nummers die dag een minder goeie keuze. Maar ik heb toch eens aan het Trefpunt opgetreden. En dan de zaterdag in Café De Loge een prachtig optreden kunnen geven. Merci Mieke en Jos! Heb er echt van genoten die week. Optredens zijn iets vreemds. Ze duren 40 minuten tot een uur en ze voelen aan als 5 minuten. Aanwezig blijven op een optreden is niet zo gemakkelijk.

Mijn eerste verkochte optreden via Moosjer was bij Amalia thuis in augustus. Zalige avond waarbij ik wel terug geconfronteerd werd met mijn ongelofelijk gespannen lichaam. Toen ik toekwam kon ik nog naar het toilet. Maar eens het optreden dichterbij kwam werd ik meer en meer gespannen. En ik krijg dan het idee in mijn hoofd dat ik per se nog eens naar het toilet moet kunnen. Meestal is dat meer een gevoel dan echt naar het toilet moeten. Ben dan naar buiten gaan wandelen, samen met Romée en Odile. Pas na een 20 tal minuten rondtjolen kon ik eindelijk ergens weg van iedereen naar het toilet. Ik moet echt onzichtbaar kunnen worden om naar het toilet te kunnen gaan. Dat is toch iets waar ik graag eens mee geholpen zou worden. Mega ambetant en heb ook wel schrik voor de andere optredens die ik nog wil doen in de toekomst. Hoe los ik dat het best op? Het optreden zelf was genieten. Buiten bij Amalia in de Westhoek bachtn de kupe. Bedankt Amalia!

En toen kwam die Vision Quest dichterbij. Sinds begin juni dronk ik al geen alcohol meer, op een paar uitzonderingen na. Oh ja, die woensdag avond op de Gentse feesten was ik nog vergeten, met 2 of 3 microdosissen... zalige nacht samen met P en de L.O. waarmee ze gestudeerd heeft. Wat een bijzondere vreemde nacht. In dat kleine cafeetje daar zo gezellig en zalige muziek, op de botsauto's, braadworst en dan eindigend op de oude beestenmarkt. Dat laatste café op de oude beesten markt, mo vint toch, zo zalig. Zo weinig plaats binnen, poepheet, veel mensen en fucking goeie muziek. En maar dansen met P. Niet lang, een uurtje, maar ooohhhhh zo zalig.

Vision Quest dus. Daar kan ik niet veel over vertellen. Het was magisch. Het was onbeschrijfelijk. Buitenaards. Niet normaal veel angsten en spanning. Samen met 30 mensen die ik vooraf niet kende, buiten Thomas en Dominique, op een plaats die ik vooraf niet kende. Dat was zo ongeveer 20 jaar geleden dat ik dat nog had gedaan. Na 1 nacht slapen wou ik al naar huis. Ik was zodanig gespannen dat ik om het halfuur naar het toilet moest. Gelukkig ben ik al sterk en assertief genoeg om dat dan ook gewoon te doen. Maar wel enorm confronterend hoeveel spanning er dan is. Eigenlijk bijna niet meer te houden al die spanning. Dirk is dan ook nog eens zo serieus in alles waardoor er niet eens gedanst kan worden om een deel van die spanning kwijt te raken. Gelukkig was Lieve er ook naast Dirk. Bedankt Lieve om te luisteren naar mijn tranen. De vier dagen en vier nachten waren een beetje zoals een optreden. Achteraf leken het 5 minuten. Misschien schrijf ik er later nog eens iets over. In elk geval is het iets wat je moet doen om te weten wat het is. Na twee jaar en half experimenteren zijn er twee dingen die me enorm terugroepen. Kambo en Vision Quest. En ook eens nachten ceremonie bij Carla en Wim in The Key Of Life.

Zo. Ik vind het de laatste tijd lastiger en lastiger dat ik niet meer gewoon overal naar het toilet kan. Dat controleert en bepaalt mijn leven en keuzes op een manier dat ik soms terug destructief wil worden. Ondertussen doe ik gewoon verder met de goeie dingen in mijn leven groter te maken. Maar toch moet die angst dood. Fuck die moet echt weg. Ik wil vrij zijn. Er gaan dus meer uitdagingen als Vision Quest op mijn pad moeten komen. Gewoon doen. Er recht in gaan in die angst. Die Vision Quest heeft heel even een poort geopend naar die grote angst. Na een week thuis was die terug gesloten. Maar het was wel de eerste keer in 20 jaar dat ik daar iets kon openen. Hier thuis heb ik ook voor de eerste keer een Pavor gehad die eigenlijk mooi was. Het was nog steeds angstaanjagend maar anders. Er was een Native American in mijn kamer aan het zingen. Die was er echt.

Peace out.

https://youtu.be/y8SwQiiZ0NY