Structuur

Lucy in the sky with diamonds.

Alles wat we zien, voelen, ruiken, denken en horen passeert eerst langs een soort van menselijk framework. Miljoenen jaren evolutie hebben ons zodanig gestructureerd dat je onmogelijk van vrijheid kan spreken. Religie is slechts een kleine minuscule schil rond miljoenen jaren overleven. Uit de ongelofelijke hoeveelheid aan data kunnen we als mens maar een ongelofelijk klein deeltje bevatten. Het wordt moeilijker en moeilijker om me te blijven bewegen in deze vaste structuur waar mijn voorouders en ik al zo lang in gevangen zitten. Wat als ik straks alle draden van het spel kan zien. Hoe moet ik dan nog verder functioneren... Tijdens deze Corona crisis wordt het duidelijk hoe weinig mensen bereid zijn na te denken over deze structuur. Misschien is het omdat mijn geloofssysteem keer op keer onderuit gehaald is geweest. Misschien wil ik eigenlijk wel on-weten. Onwetend wakker worden morgen is mijn absolute droom. Want wat doet het ertoe. Al wist ik alles, dan nog had ik geen antwoord. Wil ik wel de waarheid weten op vragen die mensen zich misschien niet moeten stellen. Ik zet geen vraagtekens omdat het geen vragen zijn. Zijn het ervaringen die me doen groeien. Is het nadenken die me doet groeien. Mijn bewustzijn lijkt al altijd even groot te zijn geweest. Er zaten wel dingen in de weg, of betere gezegd, er stonden andere dingen in de ruimte, maar bewustzijn zelf is al altijd hetzelfde geweest. Er is iets heel vreemds met tijd. Alleen in ons denken bestaat tijd. Onze menselijke ervaring is er één die altijd in het NU is. We beseffen dit volgens mij niet goed genoeg. Schuld heeft met het verleden te maken, angst met de toekomst, maar beide kunnen maar bestaan in ons denken. Heel ons menselijk leven gebeurt constant in een soort van ervaring waar tijd niet bestaat. Dit bewustzijn nu is niet anders dan normaal, het filtert gewoon de onbelangrijke dingen eruit. Ik ga toch moeten kiezen of ik nog wat wil doen in deze wereld want op dit moment weet ik niet of het iets uitmaakt wat ik doe. Waarom zijn zo weinig mensen bezig met de echt belangrijke vragen in het leven. Misschien is het omdat er toch geen antwoorden zijn. Misschien kan je dan maar beter gewoon genieten van dit leven hier en nu. Het zijn ideeën in ons denken die ons gelukkig en ongelukkig maken. Maar het is wel menselijk contact die deze realiteit echt maakt. Alleen menselijk contact houdt me op de grond. Alleen menselijk contact houdt me in leven. Maar is in leven houden wel genoeg. Wordt het dan niet tijd om afscheid te nemen. Misschien ben ik dat al een heel eind aan het doen. Maar ik ben er nog niet. Ik heb nog niet alles doorkruist in mijn leven zoals Tom Q. ooit zei. Ik hoop op een moment dat de scheur in de duisternis zo groot wordt dat het eeuwige licht door me begint te stromen. Ik voel in heel mijn wezen dat er iets niet klopt met het leven. Maar het is alsof je het enkel kan vinden door niet te zoeken. Het is alsof de waarheid van dit leven alleen te vinden is door te stoppen met zoeken. Stoppen met zoeken. Stoppen met ergens te willen geraken. Hoop is hetzelfde als angst. Beiden willen niet aanvaarden wat nu is. Aanvaard het gewoon en sterf desnoods. Ik besef nu dat deze Lieven er al altijd is geweest. Toch in dit leven. Maar de laatste tijd begin ik te beseffen dat bewustzijn niet van deze wereld is. Bewustzijn heeft geen tijd of ruimte. Bewustzijn komt van ergens anders. Dit weten is er al altijd geweest, sinds de dag dat ik geboren ben. Wat is het dat ik toch nog altijd niet zie of begrijp. Wat zit er achter dat melkglas. Die schaduw. Hoe meer ik focus hoe waziger het wordt. Het willen begrijpen staat in de weg van begrijpen.

Woorden. Woorden zijn zo vreemd. Hier zit ik mijn best te doen te beschrijven wat het is dat ik ervaar maar ik merk dat woorden compleet ontoereikend zijn. Het is alsof je de liefde bedrijven zou willen uitleggen aan iemand. Hoe voelt het om de liefde te bedrijven met iemand die je heel graag ziet. Dat valt niet in woorden uit te leggen. De human experience wordt nog het best gewoon ervaren. Enjoy the ride. Het kan niet worden gestopt. Je kan niet kiezen waar je heen gaat. Geen vrije wil. Alles staat vast. En dat is ook meer dan normaal want tijd en ruimte zijn relatief. Alles is al gebeurd en alles wat gebeurd is moet nog gebeuren. Elk atoom in dit universum is verbonden met elk ander atoom. Elk deeltje is verbonden met elkaar. Tijd en ruimte zijn relatief. Wat betekent dat je tijd en ruimte kan in elkaar schuiven tot je nog één punt overhebt. Life is just for fun. Ideas are just for fun. Lazy Void. Ik ben het universum. Misschien dat ik daardoor in de stad leef. In de natuur is het gemakkelijk je verbonden te voelen. Maar ook in een stad kan je je verbonden voelen. Wat ik wil zeggen is dat mediteren gemakkelijk is in een rustige omgeving met kabbelend water en vrede overal in het rond. Mediteren wordt een pak moeilijker als je het wil doen temidden van een oorlog. Daar wordt mediteren een uitdaging. En net zo is je verbonden voelen in de natuur gemakkelijker dan in een stad. Maar het hoeft geen excuus te zijn. Bakstenen bestaan uit dezelfde atomen als bomen en bergen. Ik probeer nieuwe verbindingen te leggen in mijn hersenen.

1. Kambo. Loslaten zonder te proberen. Wortelen. Aarde en lucht. Mitakuye oyasin. Wakan tanka. Verlichting is overal.

De laatste tijd voel ik het leven vaak alsof ik uit een doos kijk. Ik kan slechts zo weinig opnemen uit mijn omgeving. Onze linker hersenhelft is veel te dominant geworden. Die wil alles in schijfjes opsplitsen. In bits en bytes. Serieel. Controle en begrijpen. Die maakt ons wijs dat we het op een dag allemaal ook gaan begrijpen. Onze linker hersenhelft is goed om structuur te behouden zodat in die structuur onze rechter hersenhelft kan inspringen. Om het geheel te zien.

Ik mag dan constant in het nu leven, al heel mijn leven, toch is mijn lichaam ouder geworden. Vreemd. Bewustzijn is niet onderhevig aan tijd en ruimte, maar mijn lichaam blijkbaar wel. Mijn lichaam houdt ook heel veel dingen vast merk ik. Tijd om al die dingen los te laten zonder zelfmoord te plegen. Kambo gaat moeten helpen daarmee. Alles eruit kotsen. Het is vooral kwaadheid in me die alles vasthoudt. In moet losbreken uit de kettingen die me al miljoenen jaren vasthouden. Miljoenen jaren. Daarom dat ik vaak zo angstig ben. Ik voel me al miljoenen jaren gevangen in een rad van tijd en ruimte. Hoeveel keer moet je sterven eer je herboren kan worden. Hoeveel keer. We moeten het binnenste buiten keren. De wereld wordt vanuit ons bewustzijn naar buiten geprojecteerd. Wat wil ik projecteren. Misschien kan ik daar eens mee experimenteren. Wat wil ik projecteren. Wat wil ik. Wat voor een leven en wereld wil ik. Ben ik het die Corona in de wereld heeft geroepen. Is er voorbij de hoek van de straat misschien een compleet andere wereld. Hoe ziet de wereld er eigenlijk echt uit. Ons beeld van de wereld is opgebouwd uit hele kleine stukjes data.

Shit zeg. Tegen dat mijn hersenen het opgeven. Ongelofelijk. Met die paddos had ik dat ook al door. Niet gemakkelijk om mijn denken lam te leggen. Vreemd dat ik bij Kambo dan maar één puntje nodig heb om compleet door het lint te gaan. Ik ben dan ook nooit helemaal op deze wereld gekomen. Ik wou niet. Als kind al was er een zin die altijd door me heen ging "IK WIL NIET". Ik wil niet. Ik wil niet. Ik vraag me al een heel leven af wat het dan precies is dat ik niet wil of wou. En met die Kambo vorige week sloeg dat in. Ik wil niet leven. Ik wil hier gewoon niet zijn. Volgens mij dacht ik dat al voor mijn geboorte of zo. Ik wil niet. Of misschien is het dat ik niet meer wil leven. Als in niet nog een keer. Na miljoenen levens ben ik het beu. Ik wil eruit. Ik wil niet meer opnieuw geboren worden. Ik wil dat het in dit leven stopt. En in wat voor vreemde tijd leef ik niet. Met internet, met data, met ontelbaar vele input, met zodanig ongelofelijk veel verschillende mogelijkheden.

Anyway.

We'll call it a day.

Het doet er niet toe of ik leef of sterf want ik ben het universum. Zie je het dan niet Lieven, het doet er niet toe, niets doet er toe, want jij bent het universum. Angst stopt de tijd niet, integendeel. De wereld tot stilstand brengen. Al een heel leven trachten de wereld tot stilstand te brengen. Is dit leven van mij niet één van de vreemdste dingen die er zijn. Dat mes had gewoon nooit in mij hart kunnen gaan want je kan jezelf niet vernietigen. Misschien was dat de les. Je kan jezelf niet vernietigen. Je kan je eigen bewustzijn niet vernietigen.

Stel je voor dat je verlicht bent. Shit zeg. Dat mensen dan zo willen slapen en willen dat het donker is en dat jij daar dan all verlicht and shit de boel zit te verpesten voor iedereen. "CARDOEN, ZET JE VERLICHTING UIT". Ja zeg. Eens verlicht altijd verlicht vrees ik.

Maar ik ben er nog niet. Het lijkt wel een asymptoot te woorden. Verlichting lijkt iets asymptotisch te zijn. Je komt er altijd dichter en dichter bij maar nooit helemaal. Mega frustrerend. Tzal toch Kambo worden. Asymptotisch verlicht tot in het oneindige der tijden.

You all suffer because you cling to the world.

You must survive, you must survive, you must survive.

Morgen alles wat ik in de laatste uren geleerd heb meenemen.

https://youtu.be/wIgOL21S98o