Op reis gaan - Red Fear Alert

Ik krijg nog liever chronische aambeien dan de dagen meemaken voor ik op reis (moet) gaan. Wat er onbewust in mijn lichaam afspeelt is bijna niet uit te leggen. Het is alsof je iemand met pleinvrees een plein op stuurt, iemand met arachnofobie in een bad vol spinnen smijt of iemand met claustrofobie levend begraaft. Het is de tijd die me de nachtmerrie bezorgt. Moest je me nu zeggen, kom, we zijn weg, alles ik klaar, we vertrekken nu, dan is er geen tijd voor stress. Maar iets die in de tijd ergens vastligt, daar word ik ziek van, letterlijk. Ik ben er na 15 jaar nog altijd niet achter kunnen komen wat het precies is. Ik weet alleen dat ik het onmogelijk kan controleren. Ik kan wel temesta, alprazolam, rivotril en een slaappil nemen. En als ik het echt moeilijk heb een fles wijn naar binnen spelen. Maar het hatelijke is dat het verloren dagen zijn vooraf. Dagen waarop je eigenlijk zou moeten uitkijken naar een reis. Totaal verlamd ben ik, niet in staat om ook maar iets te doen buiten de tijd traag zien voorbij gaan. Het is als aan de band werken. Optreden is net hetzelfde. Iets wat vast ligt in de tijd. De enigste reden dat ik het nog kan opbrengen om zo af te zien is omdat optreden en op reis gaan leuke dingen zijn. Als Mélanie ooit wil trouwen met me, dan weet ze dat ze me een zaterdagmorgen moet wakker maken en zeggen: "Schat, vandaag trouwen we." Zo gaat dat in zijn werk moeten gaan. Anders ga ik doodgaan van de stress voordien. Ondertussen heb ik uitgeputte bijnieren van al die stress, maar waar komt al die stress vandaag. Autisme hebben ze gediagnosticeerd, maar weten ze dat absoluut zeker? En kan er daar dan echt niets aan gedaan worden. Kan ik mijn hersenen opnieuw programmeren in een niet autistische staat. Kies hersenen. Reboot. OS Niet Autistisch installeren. Dank. Maar waarom die angst, waarom een hartslag van 120 drie dagen op een rij, waarom doe ik het mezelf aan? Er is ergens de angst dat ik ziek ga worden. 15 jaar CVS en dan vooral ziek kunnen worden op gelijk welk moment heeft veel schade aangericht. Het vertrouwen in mijn eigen lichaam is compleet zoek. In die 15 jaar ben ik ook al een 40 tal keer op reis geweest. Telkens met alles verwoestende angsten, en slechts één keer ben ik werkelijk niet kunnen vertrekken door ziek te zijn. 1 op 40 keer. Je zou denken dat mijn hersenen dan naderhand de vergelijking wel hebben opgelost. Maar neen Meneer, absoluut niet, 41e keer op reis, net hetzelfde. Compleet zot worden, knettergek, zweten, rondlopen, de minuten die traag voorbij gaan, slapen om niet na te denken. En dat allemaal waarvoor? Serieus. Niet te doen. Stel je niet aan Cardoen, je gaat op reis, jij gelukzak, zo zagen, ik kan maar 1 keer op een jaar op reis, jij 3 keer, wat is dat eigenlijk met jou, klootzak, klein kind, al dat gezaag, verman jezelf, doe eens fucking normaal. Fuck off. Mezelf graag zien is tot nog toe een onmogelijke opdracht geleken. Voor buitenstaanders lijkt het niet al te moeilijk, Lieven Cardoen, allez, wat heeft die nu te kort. Wel, wat ik tekort heb is normale hersenen, normaal geprogrammeerd. Doe me een lobotomie cadeau, elektrische schokken, LSD, nieuwe hersenen, een leven zonder reizen, zonder optredens, zonder te moeten praten voor groepen, zonder mensen, zonder bussen, een leven zonder leven ;-). Ik heb er schoon genoeg van, ik wil de strijd aangaan met dit monster, maar hoe meer ik er tegen vecht, hoe groter het wordt. Vermorzelen wil ik het, een nekschot geven, tot bloedens er op slaan. Ik wil God in de ogen kunnen kijken en het uitschijten. Intelligent design, whahahahahaha, my ass, ik merk er niets van, vol bugs, crashes, blue screens, stackoverflows, memory leaks en slechte software. Wat een boeltje, ontslaan, die designer.

I'm a prisoner of time.