Kinderen

Ik was ooit eens in het S.M.A.K.. Dat was de eerste en de laatste keer. Mosselpotten kunnen mij niet boeien. Maar er was één iets wat ik fantastisch vond. Er stond een hele rij aan te schuiven om binnen te gaan in een deur van een kleine ronde constructie. Iedereen die buiten kwam deed teken of zei dat het fantastisch was, zeker de moeite om aan te schuiven. En dus schoven we aan, vol spanning, geduldig. Toen het eindelijk aan mij was, ging ik binnen. Je moest op je buik gaan liggen, langzaam vooruit schuiven om dan in een ronde pit van een vierkante (ronde) meter te kijken. Er was niets te zien, absoluut niets, echt, serieus, niets te zien, nada, rien, minstens een half uur aangeschoven voor een lege pit. Maar toen ik buitenkwam deed ik maar al te graag mee. "Het was fantastisch!, niet te doen, wauwwwwwwwwwww". Ik heb soms een beetje hetzelfde gevoel met kinderen. Pure pesterijen zijn het, zeggen tegen mensen zonder kinderen hoe fantastisch het wel niet is. Kinderen zijn het meest ingrijpende wat er in mijn leven gebeurd is, en ik heb al wat meegemaakt. De ene dag denk je dat je het zo stilaan wel een beetje in orde hebt, je leven, de volgende dag, met een kind, denk je, shit te fuck, wat heb ik mezelf aangedaan. Ik zou zeggen, kiezen voor kinderen, maar is het ooit echt een keuze? Veel respect voor mensen die echt een keuze gemaakt hebben. Van mij was het eerder een meteoriet die de tuin in knalde. Veel keuze vond ik er niet aan. 't Was eerder iets biologisch. "Gaan we een kind maken?". "Ok". Ik droomde wel al altijd van kinderen hé, maar het was niet dat we even de pros en cons op een stuk papier schreven om dan een weldoordachte beslissing te maken. Mijn oudste dochter is er nu 7 en mijn jongste 4. Mijn gevoelens zijn complex. Daarom een grafiek. Dat maakt veel duidelijk. Visueel and shit. Die ene percent maakt gelukkig alle verschil. Het valt moeilijk uit te leggen wat er gebeurt eens je kinderen hebt. Ik heb online een quote gevonden van Jonathan Coulton die een beetje omschrijft wat het is. Een beetje als een vampier worden.

You Ruined everything I was having a conversation with a friend who had recently become a parent, and she reminded me of something I had forgotten about since my daughter was born. She was describing this what-have-I-done feeling – I just got everything perfect in my life, and then I went and messed it all up by having a baby. I don’t feel that way anymore, but the thought certainly crossed my mind a few times at the beginning. Eventually you just fall in love and forget about everything else, but it’s not a very comfortable transition. I compare the process to becoming a vampire, your old self dies in a sad and painful way, but then you come out the other side with immortality, super strength and a taste for human blood. At least that’s how it was for me. At any rate, it’s complicated.

Als je geen Engels kan, cursus bij de Syntra volgen! ;-) Er is inderdaad die smaak voor bloed. Ik zou alles doen om mijn kinderen te beschermen. Ik zou mijn vrouw onder een bus duwen mocht het nodig zijn (er zijn ook die momenten... neen... laat maar... dat was er uit voor ik nagedacht had). Ik mag mijn kinderen onder hun voeten geven, maar o wee als er iemand anders mijn kind onder zijn voeten zou durven geven. Ik ben daar waarschijnlijk nog erger in dan de doorsnee ouder. Mensen zouden best schrik hebben van mij. Het is dus ook fantastisch, die twee dochters. Ze hebben mij de eerste 5 jaar van mijn leven teruggegeven, 5 jaar die verloren gegaan zijn om vele redenen. Mijn vader heeft ons verlaten toen ik 5 jaar was, en dus was de druk die ik mezelf opgelegd had die eerste jaren enorm groot. Ik ben blij dat de oudste nu 7 jaar is, dat wil zeggen dat ik de geschiedenis niet heb doen herhalen of dat ik op zijn minst al beter heb gedaan. Je kan terug door de ogen van je kinderen kijken. In een indoor speeltuin kan je weer eens zot doen. Als je zonder kinderen naar een indoor speeltuin gaat en je laat gaan, dan word je binnen de kortste keren onderzocht. Met kinderen kan je weer het kind afhangen. Plots mag je weer op springkastelen, op trampolines, mag je je verkleden (ik spaar jullie de foto's), schilder je, knutsel je, ... Het is met kinderen zoals met pannenkoeken, de eerste mislukt altijd. Bij ons zijn ze alle twee gelukt, de eerste die zegt dat er één mislukt is geef ik een nekschot, sla ik zijn schedel in, tot bloedens toe. Maar toch, de jongste is een hele speciale. Bij de jongste past het taartdiagram nog het meest. Je zou ze soms wurgen die kleine, je moet gewoon even uit het gebouw verdwijnen om tot rust te komen. Maar tegelijkertijd is ze zo fantastisch, zou ik mijn vrouw en desnoods de hele wereld onder een bus duwen. Over de jongste kan ik een aparte blog post schrijven. En nu worden ze mondiger, ze doen alsof ze al alleen zouden kunnen wonen. En straks vinden ze ons oud en saai. Laat maar komen zou ik zeggen. Het is een fantastische rit. Zelf, als mens, heb ik vaak het volgende gevoel, tegenover mijn ouders, tegenover het leven. Thx to Ricky Montgomery om mijn gevoel zo goed te verwoorden. Dat is het zo wel een beetje. Op een dag besluit je om een persoon te maken. Het is langs een kant enorm egoïstisch, maar het is hoe de dingen gaan zeker. En ik zou de hele wereld uitmoorden voor mijn dochters. Eerlijk gezegd, onder ons, zelfs zonder mijn kinderen zou ik gemakkelijk een groot deel van de wereld uitmoorden. Maar dat is dan weer materiaal voor een andere blog post. Om te eindigen een foto om te tonen hoe gelukkig mijn vrouw en ik wel waren toen we net onze eerste dochter hadden gekregen. Mijn vrouw heeft niet graag dat ik die foto toon, maar ja, ik ben dan ook een beetje een eikel. 'k Heb dat mee van mijn jongste dochter. “Grown-ups never understand anything by themselves, and it is tiresome for children to be always and forever explaining things to them” ― Antoine de Saint-Exupéry