Francis Coucke -Dubbele liesbreuk

En daar lagen we dus, ik en mijn 1000 persoonlijkheden, been in het gips, revalidatie van 6 maanden en de vraag of het nu die hydrocortisone was die de achillespeesruptuur had veroorzaak. Dokters en specialisten waren het er over eens, het was de hydrocortisone. Als ik echter een beetje doorvroeg over het verschil tussen cortisone en cortisol konden de meesten al niet meer antwoorden. Meestal was het van elke gram cortisone leef je 5 minuten minder lang. Ja, whatever, bende achterlijke apen, ik leefde sowieso al niet zonder hydrocortisone. Liever 10 jaar minder leven dan voortdurend overleven. Alhoewel, ik heb via de harde weg moeten leren dat na 10 jaar overleven, leven een stuk moeilijker is. Al je vrienden zijn weg, je vroegere vrienden leven in een andere wereld, familie moet zijn beeld aanpassen, is je werk wat je wil, al die vragen plots. Het is zoals die kindersoldaten in Afrika, je kan die achteraf ook niet meer gewoon een spelletje voetbal laten spelen nadat ze de meest verschrikkelijke dingen gezien en gedaan hebben. In het gips dus. En 6 tot 8 weken thuiszitten, zot worden, ruzie krijgen met je vrouw, je relatie die volledig onder spanning komt te staan, met deuren slaan, al eens iets kapot smijten, mijn krukken wegsmijten ;-) ... Wat een ongelofelijke prettige tijd, daar heb je geen idee van. Een mens wordt er compleet vrolijk van. Snowboard vakantie met mijn dochter alleen was ook in het water gevallen, wat nog het meest pijn deed. De bergen zijn mijn verlossing, mijn adem, mijn zuurstof, mijn ziel. Na het gips was er eerst terug halftijds gaan werken (de werkverzekering begreep niet waarom ?????#####@@@!!!!!????). Halftijds omdat ik twee kinderen had, 3 maal per week naar het UZ in Gent moest en natuurlijk nog steeds hydrocortisone moest nemen voor de lol ;-). Maar het is me dus wel gelukt en gelukkig maar. 's Morgens gaan werken en in de namiddag naar de kine. Zo was het nog een beetje doenbaar. Revalidatie dus, 3 maal per week naar het UZ in Gent waar ze me heel goed verzorgd hebben. In het begin is dat leuk, beetje massage, wat trekken en duwen... maar beetje bij beetje zijn het oefeningen, oefeningen en oefeningen. Na 6 maanden mocht ik terug lopen, maar mentaal is dat geen pretje. De angst om terug een achillespees te scheuren was heel groot. Normaal sta ik niet zo lang stil bij zo'n dingen, maar 6 maanden afzien had wel wat losgemaakt. Ik zou het voorlopig houden bij wat lopen, zwemmen, fietsen, enzoverder. Het leven ging verder, om de 6 maanden naar Francis Coucke, die me nu elke keer de kerel uit Gent met de achilles pees noemde (en nog steeds noemt) ;-). Ik had hem een paar boze mails gestuurd na mijn ruptuur, vooral omdat elke dokter in een straal van 5 km luid stond te roepen dat hydrocortisone levensgevaarlijk was, net zoals Francis Coucke. Bende achterlijke specialisten. Ik weet het nog steeds niet, de toekomst zal het moeten uitwijzen. Het verleden heeft geleerd dat 90% van wat we denken te weten in de toekomst meestal niet waar blijkt te zijn. Het leven ging verder, hydrocortisone, DHEA, tiental voedingssupplementen en op de duur ook testosteron. Een coctail kan er altijd in bij mij. Ik voelde me wel beter, fysisch dan, mentaal is iets compleet anders. Veel mensen die dagen en dagen overleven in de bergen, de dood nabij, sterven het moment dat ze gered worden. Zo voelt het soms een beetje bij mij. Na 15 jaar, en eigenlijk een beetje na 39 jaar, moet ik leren te leven, iets wat duizend maal moeilijker is dan overleven. Overleven was gemakkelijk. Werken, slapen, werken, slapen, werken, slapen, ziek, ziek, ziek, werken, slapen, werken, slapen, eens wat energie over om me te amuseren, werken, slapen, voetballen, kapot, kapot, kapot, ... ;-) Zie me hier zitten in de Clouds in my coffee, redelijk ontspannen, bijna 40. Ik ben graag rond mensen, maar niet graag met mensen. Rond mensen kan ik altijd weg, met mensen wat moeilijker. De kerstvakantie kwam dichterbij, een nieuwe kans om te gaan snowboarden alleen met mijn oudste dochter, een hele opdracht voor een autist. Gelukkig was Tante Els al in de Zwitsers Alpen om wat te helpen. 5 weken voor we zouden vertrekken voelde ik het zo nijpen in mijn rechter teeltbal. Een raar gevoel, niet normaal, alsof je een in het pitje van de winer een voetbal in je kloten hebt gekregen (trust me I know the feeling). Direct was er angst over kanker, en redelijk snel ben ik naar de huisdokter geweest. Blazen op je vuist en hupsa, twee bulten links en rechts boven mijn liesstreek. Zag er niet goed uit. Waarschijnlijk liesbreuk. Een echo confirmeerde de huisdokter... dubbele liesbreuk. GODVERDOMMEMERDENONDEDJU zeg. Kwam dat nu door die testosteron die ik al meer dan een half jaar gebruikte? Later vernam ik dat het waarschijnlijk door onze verhuis was met een droge hoest er na. 2 weken erop los gehoest 's nachts, tot mijn keel en longen er bijna uitvlogen. De vrijdag naar de specialist, de maandag had hij al plaats. Lang leve de geneeskunde (soms meen ik het ook). Snowboardvakantie ging er het tweede jaar op rij waarschijnlijk niet inzitten, maar er was een waterkansje volgens de specialist. Terug trouwens de hele preek over hydrocortisone, allez, cortisone, want ze weten het verschil niet. Kom ik daar de maandagmorgen toe, nuchter, om 8u, in het ziekenhuis. "Ja, meneer, je staat gepland vanavond om 17u.". WAT? No way. Heb toen letterlijk gezegd:"Sorry, maar dat zal niet lukken, ik ben ongelofelijk bang voor een operatie, en als jullie me pas om 17u komen halen, dan ben ik nu naar huis. Ik wil trouwens de anesthesist zien vooraf.". Een uur later werd ik meegenomen naar de operatie tafel. Het was volledige verdoving deze keer. De achilles pees was met epidurale, maar dit zeiden ze, dit was beter onder volledige verdoving. Ik had eerlijk gezegd ook niet veel zin om mijn ingewanden te zien. De anesthesiste verzekerde me dat ze me goed in de gaten ging houden. En dat was ook het geval. Ze heeft me achteraf letterlijk gezegd dat ze me het maximaal toegelaten aantal middelen had gegeven. Het was vredevol. Toen nog. Een dubbele liesbreuk, verdorie, het is geen revalidatie van 6 maanden, maar god allemachtig, de 3 weken na de operatie zijn niet om mee te lachen. Neen meneer, niet om mee te lachen. Elke beweging die je maakt doet pijn, en hoe langer je stil zit, hoe meer het ook ambetant begint te doen. Het is meer als tandpijn. En mensen, mensen, het zicht, alles wordt blauw, alles, je piemel, je ballen, je kan nog beter in je broek schijten. Echt waar, je kan nog beter in je broek schijten dan die 3 weken na een operatie dubbele liesbreuk. Moest ik foto's hebben, ik zou er een paar sharen. Gebruik maar jullie fantasie of google images. Ondertussen moet je die twee snijwonden ook verzorgen. Draadjes worden bij zo'n liesbreuk binnenin of verteerd of uitgestoten door je lichaam. Bij mij dus uitgestoten, wat had je gedacht, alles wordt bij mij afgestoten. Dus elke week was dat ook nog eens ontstoken en kwam er draad uit. Oh de fun. De snowboard reis! De snowboard reis. Ga ik naar de chirurg een week voor de kerstvakantie, zegt ie, je kan gaan, na 3 weken zit alles vast, je mag doen wat je wil, je krijgt dat niet meer kapot, maar, snowboarden, waarschijnlijk zal het veel te veel pijn doen. Ow yeaahhhh, ik ging dus naar de bergen, maar ik ging wel knettergek worden in de bergen te zitten en niet te kunnen snowboarden. Pure foltering voor mij. Ik had opgezocht dat topsporters na 3 weken al terug trainen. Dus ik had er goeie hoop op. Echter niet thuis. Alles, maar dan ook alles in de buurt van die lies, trok nog langs alle kanten. Ik had echt het gevoel dat alles gewoon weer kon scheuren. De eerste keer trouwens dat mijn vrouw en ik het bed indoken na die operatie was de angst enorm. Ik dacht, als die chirurg een paar verkeerde kanalen heeft doorgesneden, dan wordt dat hier straks een pijnlijk bedoeling. Misschien ontploft de boel wal. All went well. ;-) Ik ben gaan snowboarden, het was een prachtig mooie week, zon, zon, zon, en altijd boven de wolken, ongelofelijk veel regenbogen, fantastische momenten met mijn dochter Romée en dat ook allemaal dankzij tante Els! Waarschijnlijk was snowboarden het beste wat er was voor mijn lies. Beweging was namelijk heel belangrijk om later geen chronische pijn te hebben. 's Avonds trok het wel overal, maar al bij al was ik dus misschien wel straffer dan topsporters. Misschien wel de mooiste reis van mijn leven (sorry schat ;-) ), vooral omdat ik het jaar ervoor niet had kunnen gaan en het dit jaar niet zeker was. Ik ben ook geen beginner, met 20 jaar snowboard ervaring, dus ik zal amper gevallen zijn. Vallen ging pijn doen, dat zeker. En ondertussen nam ik hydrocortisone verder, tot soms 50 mg per dag als ik 6 uren snowboarde. En DHEA, en testosteron. Ik voelde me nog altijd redelijk goed, maar dat ging allemaal zo ook een beetje veranderen. Vreemd genoeg ging het fysisch altijd maar beter en beter, maar mentaal altijd maar minder en minder. Vraag is ook of hydrocortisone, DHEA en testosteron daar iets mee te maken hebben. Hormonaal... veel begrijpen ze er nog niet van denk ik, holistisch gezien dan, wat de invloed is, op de lange termijn, op fysiek en psychisch vlak. Een depressie is geen lachtertje en er zat er beetje bij beetje één aan te komen, al had ik het nog niet in de mot. Een dubbele liesbreuk dus. De littekens zijn nog goed te zien van mijn achillespees en dubbele liesbreuk. De mentale littekens zijn echter veeeeeeeeeel groter, maar onzichtbaar. And so the story goes on. Tot de volgende.

“People are afraid of themselves, of their own reality; their feelings most of all. People talk about how great love is, but that’s bullshit. Love hurts. Feelings are disturbing. People are taught that pain is evil and dangerous. How can they deal with love if they’re afraid to feel? Pain is meant to wake us up. People try to hide their pain. But they’re wrong. Pain is something to carry, like a radio. You feel your strength in the experience of pain. It’s all in how you carry it. That’s what matters. Pain is a feeling. Your feelings are a part of you. Your own reality. If you feel ashamed of them, and hide them, you’re letting society destroy your reality. You should stand up for your right to feel your pain.” ― Jim Morrison

[youtube https://www.youtube.com/watch?v=YkKRU1ajKFA&w=560&h=315] Update: Ik moet hier toch nog iets aan toevoegen. Als je een arbeidsongeval hebt, dan moet je om de zo veel maanden langs bij een dokter om te zien hoe het gesteld is. De verzekering zal namelijk niet betalen voor iemand die in orde is en ze willen dus zo snel mogelijk een dokter die zegt dat alles ok is. Als je er niet mee eens bent moet je maar opboksen tegen een leger advocaten. In elk geval, het eerste wat die dokter zei was dat ze mensen als Coucke moesten opsluiten. Ze moesten mensen als die dokter daar in St Lucas die voor de verzekering werkte een nekschot geven. Ik zal zijn naam nog zoeken en hier posten, fucking leeghoofd. Als je al moet gaan werken voor een verzekering als dokter, dan moet je al niet te veel in je mars hebben denk ik dan.  Allez, en zo, het is eruit, hoe heette die dokter weer verdorie, en de naam van die verzekeringsmaatschappij ben ik ook kwijt. Ik vind het nog wel.