Francis Coucke -Achillespees

Francis Coucke, waar begint een mens? 15 jaar geleden zijn mijn vermoeidheidsklachten begonnen. Toen was het heel erg, zo erg dat ik zelfs bij tijden ademhalingsproblemen had. Ik was zodanig moe dat ik soms niet kon slapen van de vermoeidheid. Na verschillende dokters, psychologen en mediums allerhande had ik ook iets gelezen over een Francis Coucke. Maar dat was niet allemaal positief, integendeel. Er was die orde van geneesheren (daar moet ik het later zeker nog eens over hebben) en er was misschien ook de wil van het universum dat ik toen nog geen afspraak zou maken. Ondertussen bleef ik maar zoeken. Je voelt dat er iets mis is, dat je lichaam niet meer functioneert, ze trekken bloed, alles ok meneer, ze doen extra testen, alles ok meneer, ze pompen je vol met antidepressiva, neuroleptica, kalmeermiddelen ... nog altijd niet alles ok meneer? Het zit in je hoofd, tussen je twee oren, we kunnen het niet verklaren, dus zit het in je hoofd, is het je eigen schuld, ben je lui, een plantrekker en wil je gewoon profiteren van het systeem. Welcome to the cruel world. Zelfs je eigen familie begrijpt het niet in het begin. Sommigen wel na een paar jaar, anderen nooit. Francis Coucke dus, in augustus 2016 zal het drie jaar geleden zijn dat ik voor het eerst een afspraak had bij hem. In Antwerpen. Ik had zijn boek gelezen en ik wist wel ongeveer wat me te verwachten stond. Ik had enkele pagina's aan nota's voorbereid zoals de meeste waarschijnlijk, maar dat interesseerde hem eigenlijk niet. Achteraf gezien was dat een goeie zaak. Ik wou gewoon antwoorden, ik wou iemand die niet naar mijn verleden luisterde en zonder die informatie antwoorden vond in mijn lichaam. Dokters zijn ook maar mensen, hebben ook maar gestudeerd, hebben ook maar de dingen ingelepeld gekregen en voor waar aangenomen. Je hebt mensen als Francis Coucke nodig die buiten de lijntjes durven denken. Jammer genoeg voor het RIZIV die ongelofelijk hun best doen om het Francis Coucke het leven zuur te maken. In elk geval, toen ik terug bij Francis was voor de resultaten van mijn bloedtesten was een ITT test nog nodig. Ik stond daar eerlijk gezegd niet voor te springen. Ik ben autistisch, ik heb graag de dingen onder controle en hier gingen ze ervoor zorgen dat ik absoluut zeker een paar paniekaanvallen ging krijgen. De ITT test viel al bij al nog mee ;-). Het was er heel gezellig achteraan de praktijk in Sint-Gilles-Waas. Ik heb wel een Temesta nodig gehad en op een bepaald moment de verpleegster geroepen dat het niet goed ging met me. Man, wat was me dat, die ITT, test, niet echt het meest plezierigste om je dag mee te beginnen. Rustige mensen gaan er wel minder problemen mee hebben, maar bij mij gingen alle alarmen en bellen af. Zweten, beven, de tijd die vooruit kroop zoals vroeger aan de band in de Crocky fabriek... Ik heb na de test nog nooit zo genoten van twee snickers en een blik cola. Man, heeft me dat gesmaakt zeg! Ik wil trouwens niemand bang maken voor die ITT test, als ik het overleef, dan iedereen. Maar echt hé. Als het moet, dan moet het. De uitslagen van de ITT test. Niet goed. Uitgeputte bijnieren en eventueel een probleem met hypofsye. Ziekte van Addison. Nu moet ik wel zeggen dat ik nogal sceptisch stond hiertegenover. Iedereen die bij Francis komt heeft of ziekte van Addison, of lupus, of één van de andere drie mogelijkheden die nog over blijven ;-). Drie stempels heeft hij op zijn bureau, één voor hydrocortisone, één voor DHEA en één voor testosteron. Wat wil je Lieven Cardoen? Een beetje van alles? Euh ja, doe maar een beetje van alles. En ik ging naar huis met HydroCortisone en DHEA. Testosteren pas een jaar later. Mag het iets meer zijn? Ik kan er hier nu wel mee lachen, maar fuck, een week later ging ik op reis met mijn hydrocortisone en DHEA, en dat was de leukste reis in jaren. Ik liep over van de energie, ik kon terug eens een toertje gaan lopen, ik had slechts heel af en toe nog eens een brainfog dag waarop alle systemen waren uitgeschakeld, ik kon spelen met mijn dochters in het zwembad, we konden uitstappen maken zonder al te veel paniek... Het was een super reis na alle kommer en kwel van de laatste 10 jaren. De eerste 10 jaar was ik zo gemiddeld 2 dagen per week ziek. Met die nieuwe medicatie van Francis was dat misschien nog 1 keer in de twee weken. Wat een wonder, echt waar. Ik kon terug sporten zonder achteraf gestraft te worden. Ik kon terug eens uitgaan zonder achteraf gestraft te worden. Soms vergat ik bijna dat er ergens iets mis was met mijn lichaam. Ik had zowaar bijna een normaal leven. Eén keer in de week ging ik gaan badmintonnen en één keer in de week gaan voetballen met het werk. Voordien was dat een recipe for disaster. Fast forward naar November 2013. Voetbal op het werk. Na 45 minuten wil ik een sprint inzetten en knalt er iets in mijn kuit. Ik kijk rond me wie er zo'n gemene tackle heeft gedaan. Niemand te zien. Ongelofelijk vreemd gevoel. Al snel begreep ik dat er iets goed fout was in mijn rechter onderbeen. Ik kon niet meer stappen, of toch niet normaal stappen. Achilles pees doorgescheurd, voor 99%, hij ging nog met een paar draadjes aan de spier. Gelukkig, anders schiet die spier naar boven in je keelgat en mogen ze hem tijdens de operatie gaan zoeken. Naar het ziekenhuis dus, direct een Temesta gevraagd omdat ik de bui voelde hangen. Operatie.... Nooooooooooooooooooooooooooooooooo. Plots was heel mijn vertrouwen in Francis weg. In het ziekenhuis waren de 'specialisten' er het allemaal over eens, 't was de schuld van de hydrocortisone. En dat terwijl ze niet eens het verschil wisten tussen hydrocortisone en cortisone. Dan heb je meer dan 10 jaar gestudeerd... Zonder kritisch te zijn... Gewoon voor waar aannemen wat die professor daar vooraan in de aula zegt. Geen vragen stellen, carrière maken. Geen lachtertje, je achillespees die doorknalt, letterlijk, want je hoort hem knallen. Zo, dat waren de eerste paar maanden onder Francis Coucke zijn hoede. Een operatie is een hel voor mij. Ik ben daar in tranen uitgebarsten bij de anesthesist en heb geëist dat het deze keer anders zou verlopen. Enkele jaren ervoor had ik mijn wijsheidstanden laten uithalen. Toen ik wakker werd sloegen al mijn stoppen door. Ik kon mijn benen niet stilhouden, mijn hartslag sloeg constant aan 140 in rust en ik had gewoon zin om door het raam te springen. Ik mocht toen zelfs niet naar huis omdat mijn hartslag te hoog was. Moest ik daar dus in die hel nog een uur langer stilliggen. Had ik wel één kleine fucking Temesta gekregen, één, ik had een hele doos nodig. De eerste nacht thuis heb ik uiteindelijk veel alcohol gedronken om te kunnen slapen. De tweede nacht hielp dat niet meer en na een dronken nachtelijke wandeling van 4 uur (als je restless legs hebt dan is wandelen hoopgevend) ben ik uiteindelijk met twee Temesta's in slaap gevallen. Toen ik na 2 nachten vol hel uiteindelijk naar huisdokter ben geweest bleek dat ik een allergische reactie had op de verdoving. Toen heb ik Rivotril leren kennen. Wat een openbaring. Ze moesten dat in het leidingwater gieten. Rivo, wat een bom! Maar ondanks Rivo had ik toch terug ongelofelijk veel angst voor deze nieuwe operatie van mijn achillespees. Het was al lang geleden dat het eens zonder complicaties was gebeurd. De keren ervoor had ik een ziekenhuisbacterie opgelopen, was er een stuk tand in mijn sinus geschoten bij operatie wijsheidstanden 1e poging en was er dus die hel bij operatie wijsheidstanden 2e poging. Maar bij deze operatie aan mijn achillespees hebben ze me ongelofelijk goed verzorgd, veel medicatie gegeven om te kalmeren en de operatie epiduraal gedaan zodat ik minder last had van de verdoving. De operatie was echter niets vergeleken bij de maandenlange revalidatie en dikke gezinscrisis. Het doet wat met een mens en gezin, je achillespees scheuren. Echt vrolijk word je er niet van ;-). Ik vertel er je meer van in de volgende aflevering van Francis Coucke.

“In three words I can sum up everything I've learned about life: it goes on.” ― Robert Frost