Duisternis

Gezond zijn lijkt meer af te hangen van structuur dan van inhoud. De kinderen (niet jullie R en O) bezorgen me een immens grote weerstand vandaag. Na vorig weekend lijkt er een scheur te zijn ontstaan in het klein beetje structuur die ik had. De hoop was er dat die scheur terug dicht zou gaan, maar blijkbaar gaat dat niet zo vlot als verwacht. De controle loslaten... controle over wat... over het leven? En als je de controle loslaat, ga je dan dood? Of is er nog iets anders... zoals ontspannen zijn, vrij zijn, niet meer overleven, niet meer vechten...

Wat er drie jaar geleden gebeurd is, het feit zelf, is niet zo belangrijk. Waar ik meer moeite mee heb is dat ik een statement wou maken tegen het leven, en dat het uitgedraaid is op een statement van het leven tegen mezelf. Ik mocht hier niet weg. Of toch zeker niet op die manier. Nu heb ik het gevoel dat het leven de beslissingen maakt en niet ikzelf. Bestaat dat wel, vrije wil? Je kiest toch je gedachten niet? Je kiest toch de geluiden niet die je hoort? Je kiest toch je adem niet? Je kiest toch niet wat je ziet? Kan ik alles opgeven... gewoon geen rekeningen meer betalen, niet meer opstaan 's morgens voor mijn werk, niet meer eten, niet meer drinken, niet meer gezond eten, niet meer 'niet roken', gewoon niet meer. Is er een verschil tussen leven en overleven?

Op momenten als deze vraag ik me af of iedereen merkt dat we niet weten wat we hier doen. Of merken mensen dat enkel wanneer de dood hen in de ogen kijkt? Hoe komt het dat het lijkt alsof de mensen rond mij gemakkelijk door het leven glijden... Ik vind het vaak verschrikkelijk. Het concept 'leven' vind ik vaak gruwelijk. We bouwen er een narratief rond over zinvolheid, betekenis, hemel en hel, wedergeboorte, ... maar in alles schiet taal gewoon te kort om er ook maar iets zinvols over te zeggen. Niemand weet wat we hier doen. Niemand. Mensen proberen met behulp van macht, angst, geld en structuur gezond te blijven. Inhoud doet er niet toe. We maken onszelf wijs dat we de planeet willen redden, maar we slagen daar in de verste verte niet in. De wereld is nu niet beter dan 100 of 500 of 2000 of 10.000 jaar geleden. Er is altijd dualiteit geweest en er zal altijd dualiteit zijn.

Angst voor de dood lijkt centraal te staan. En projectie van die angst voor de dood. Vergeten worden voor eeuwig. Eeuwig. Altijd. Nooit meer. En het vreemde is dat ik nu een valium kan nemen en dan voel ik me binnen een uur ontspannen en dan is er geen probleem meer. Dus daar zit ook wel iets van betekenis. Het is niet enkel mentaal aanvaarden dat alles is wat het is. Er is ook je lichaam. Een lichaam die in angst leeft, ongeacht wat de hersenen dat lichaam vertellen. Een soort van lichamelijk geheugen. Cellen die zich herinneren. Het is ook niet niets, dit kleine leven van mij. Soms denk ik dat ik te diep in het NU zit.

De kracht van het NU. Maar er is niet enkel kracht in dat NU. Het is ook heel angstaanjagend eerlijk gezegd. Want wat ben je zonder verleden en toekomst... Zonder herinneringen weet je op geen enkel moment wie je bent. En zonder dromen van een toekomst lijkt je wel gek te worden. Onszelf dingen kunnen wijsmaken lijkt een absolute vereiste om gelukkig te kunnen zijn. En hoe beter je jezelf dingen kan wijsmaken hoe gemakkelijker het is om gelukkig te zijn. Hoe blinder en dover je bent, hoe gemakkelijker je door dit leven glijdt. Ik wil niet meer zien. Ik wil ongedaan maken wat ik in de voorbije twintig jaar heb ontdekt. Graag wil ik eens deel zijn van een grote familie, als een constant deken van warmte, geborgenheid en veiligheid.

Wat kan ik zagen. Man man man man man, wat een gezaag, wat een gezaag, wat een gezaag. Ik ben moe. Corona maakt de gevangenis van het leven alleen maar groter. De illusie van zinvolheid en betekenis. Elke dag proberen om niet mijn verstand te verliezen. Is het niet vreemd dat we altijd geld lijken nodig te hebben? Geld, papier, digitaal, iets wat niet bestaat, wat je niet kan opeten, wat je niet kan opdrinken en waaronder je niet kan slapen...

Dit huis verkopen, ontslag nemen en iets huren ergens in de natuur... Loslaten. Alle verplichtingen aan de kant schuiven. Fuck you 'leven'. Fuck you. Godverdomme, godverdomme, godverdomme. Het is ook mijn planeet. Wat een vreemde wereld vandaag de dag met Corona. Wie zijn die mensen die denken dat er iets te controleren valt...

Peace out, ik ga terug gaan werken op mijn zolder zonder sociaal contact, zonder betekenis, zonder zin en zonder vrije wil. Dat lastig is de laatste weken. En FUCK OFF CORONA.

Hoe lang nog dit afscheid,
Dansend tussen dood en leven, beschermend zonder deken,
We zijn allemaal vaak verloren, en op weekends als deze als kinderen herboren,
GODVERDOMME, GODVERDOMME, GODVERDOMME,
Schreeuwend en roepend, Eeuwig Zoekend,
Dankbaar voor het leven, dankbaar voor de dood.

Connected Living, april 2021, Authentic Movement