Voorouders Cardoen
Stamboom 5 generaties.
Leopoldina Peckel, mijn grootmoeder, was enig kind. Haar moeder was Maria Gilebert en die had een zus Albertine Gilbert. Haar vader was Robert Peckel en hij werkte bij de spoorwegen. Hij was ajusteur en zocht bij defecte machines de oorzaak. Heel intelligente man blijkbaar. De Peckels woonden al van de 13e eeuw in Ieper.
Leopoldina is eerst getrouwd geweest met Henri Dauchy en ze hadden één zoon, Johnny Dauchy. Henri Dauchy is politiek gevangene geweest en is gestorven in een concentratiekamp in Duitsland. Uit volgende link leid ik af dat Henri Dauchy in het verzet zat of zo.
Henri Dauchy
- Bediende bij het bekeer der posterijen
- Eveneens lid van de weerstandsbeweging A.S.B.
- Geboren te Rouen op 30 september 1919
- Aangehouden te Oost Vleteren op 18 november 1943
- Naar Duitsland gedeporteerd op 21 mei 1944
- Via Buchenwald naar het moorddadige tunnelcommando van Ellrich gestuurd waar hij op 4 januari 1945 bezweek ten gevolge van folteringen en ontberingen
https://second.wiki/wiki/kz-auc39fenlager_ellrich-juliushc3bctte
Wat die man meegemaakt heeft moet verschrikkelijk zijn geweest. Hier is een gedicht en tekening die ik vond over wat er allemaal gebeurde in Ellrich.
Le pire
Le pire, c’est la faim,
Avoir faim, attendre la coulée chaude.
Le pire, c’est le froid,
Le froid quand on a faim,
Le froid des affamés qui tendent l’écuelle
Attendant tout du temps, n’attendant rien d’eux-mêmes.
Le pire, c’est les coups,
Les coups dans les reins.
C’est aux reins que les genoux s’articulent.
Douleur des coups, des corps sans genoux,
Douleur aux reins après deux heures d’appel,
Coups au réveil.
Le pire c’est savoir
Qu’on ne sait pas quand ça finira,
Au matin de la libération
Où chaque soir du désespoir.
Le pire, c’est le voisin
Qui tend sa face.
Et sous nos yeux s’entrechoquent les dents.
Le pire, c’est qu’on marche à reculons
Dans des souliers pour
Géants,
Et que la nature nous coupe l’appétit.
Et nous faisons des pas petits petits
Comme des enfants
Rêvant d’espaces
Plus grands
Le pire, c’est le pyjama rayé
Pour affronter la nuit polaire,
Et tout ce que cette étoffe légère
Peut garder des seaux d’eau
Printanière
Le pire, c’est d’être ici.
Le pire, c’est d’y penser.
Le pire, c’est d’écouter
Le temps qui ne s’écoule pas.
Le camion quotidien de cadavres venant du commando d'Ellrich est déchargé près du crématoire,
Léon Delarbre - mars 1945
Henri Dauchy zijn vader heette Jean Dauchy (of Jan). Hij had een café in Ieper, café de Arend. Er is nog een andere zoon, Alain Dauchy, die ergens in Kortrijk woont waarschijnlijk. Jean Dauchy komt van Rouen. Fransman dus.
Leopoldine is in 1948 hertrouwd met Cyrille, mijn grootvader Cardoen. Leopoldine en Cyrille hadden vijf kinderen: Dany, Patrick, Gregory, Dorothy en Doris.
De ouders van Cyrille waren Charles Cardoen (Karel) en Ludovica Hoorelbeke. Charles en Ludovica hadden zes kinderen: Robert, Raymond, Roger, Elisabeth, Lydie en Cyrille. Elisabeth was mijn meter.
Charles Cardoen was steenbakker. Heel brave man. Ligt begraven in Ieper in een familiegraf samen met zijn vrouw Ludovica. Tante Lydie heeft altijd voor haar moeder gezorgd.
Toen WOI begon zijn Charles en Ludovica naar Frankrijk gevlucht. Ze hadden toen al drie zonen, Robert, Raymond en Roger. In Frankrijk zijn ze opgevangen in een boerderij. Daar waren ze blij met de extra handen om op het land te werken. De mensen van de boerderij vonden het jammer toen ze terugkeerden naar Ieper. In 1918 is Elisabeth geboren en in 1919 Lydie. Toen Lydie 1 jaar oud was zijn ze teruggekeerd naar Ieper. Na hun terugkeer uit Frankrijk hebben ze eerst in een primitieve hangar gewoond. Daarna zijn ze verhuisd naar de Lindedreef. De huizen in de Lindedreef zijn gebouwd geweest door een rijke dame die grote gezinnen of oorlogsslachtoffers wou helpen. Toen die dame overleed in de jaren 50 heeft Lydie het huis kunnen kopen.
Roger Cardoen en Elisabeth Hoorelbeke (geen familie van Ludovica) hebben in WOII twee kinderen verloren door een granaat. Eén kind, Annie, heeft het overleefd. De twee gestorven kinderen heetten Lily en Willy en zijn later in het graf bij hun ouders bijgezet. De moeder, Elisabeth, heeft het zien gebeuren. Het was op het einde van WOII tijdens de bevrijding van Ieper. Een wegtrekkende Duitse soldaat gooide uit frustratie een granaat naar de kinderen van Elisabeth. Lily is geboren op 14 oktober 1933, Wily op 18 januari 1939. En beide gestorven op 6 september 1944. op Annie is vorig jaar, op 11 augustus 2021 overleden. Annie heeft één zoon, Rony Lemaire die in Ieper woont. En Ronny Lemaire heeft één dochter.
Raymond is in Mons gaan wonen waar hij in een steenkoolmijn werkte. Er moeten dus ook Cardoens in Wallonië te vinden zijn want er waren veel kinderen in dat gezin.
Charles en Ludovica hadden ook één kind aangenomen, Marcel van 't Wieltje. Die woonde met de familie. Waarschijnlijk heel veel wezen na de oorlog.
Graf Roger Cardoen, Elisbath Hoorelbeke, Lily Cardoen en Willy Cardoen.
Onderaan staat er ook Lilly en Willy maar het is heel moeilijk leesbaar.
Robert Cardoen had een zoon René die een café had in Menen. Hij is overleden aan kanker en begraven in Menen. Hij had één dochter. René was een hele knappe man (zie foto). Robert Cardoen was gehuwd en gescheiden met een Vandamme, van het café de Concordia, naast de vismarkt in Ieper. Niet ver van de Vagant.
Grootmoeder Louise Hoorelbeke (Ludovica) had een broer die woonde op de Torrepoort, niet ver van de Lindedreef.
Johnny Dauchy, Dany Cardoen, Patrick Cardoen, Gregory Cardoen, Dorothy Cardoen en Doris Cardoen.
Opa Cyrille Cardoen
Tante Lydie en Opa Cyrille (broer en zus)
René Cardoen (zoon van Robert Cardoen) met Bernice en bruidsmeisjes
Dany en Patrick Cardoen
Lakenhallen Ieper na de oorlog 1919
Cyrille Cardoen werkte het grootste deel van zijn leven in de mijnen in Wallonië. Eerst in een mijn niet ver van Marcinelles. Daarna in Limburg waar hij in een soort van gastgezin verbleef. Een afwezige vader volgens Doris. Cyrille kende ook een bokser met de naam Abert Ossieur (zoiets). Zijn vrouw heette Marie. Maar Cyrille wikkelde de handen van die vriend altijd in voor het boksen. Die vriendschap heeft blijkbaar 70 jaar stand gehouden. Cyrille heeft gebokst voor hij getuige van Jehova was. Eens getuige mocht hij dat niet meer. Cyrille is overleden op 25 januari om 22u25 omringd door Doris en haar kinderen.
Van Doris Cardoen:
In 1919 is de Spaanse griep uitgebroken. Er zijn toen meer mensen gestorven dan in WOI. Mede doordat er nog geen pijnstillers bestonden.
Zilveren belletje van Leoplodina Peckel. Amai...
Leopoldine is gestorven op 25 februari 2010 in een rusthuis in Alveringem.
Van linksboven naar rechstboven: Trui Victoor, Dorothy Cardoen, Cyrille Cardoen, Doris Cardoen. Van links beneden naar rechts beneden: Lieven Cardoen, Dany Cardoen, Gerti (vrouw Patrick), Patrick Cardoen
Johnny Dauchy en zijn vrouw.
Leopoldina Peckel
Roger Cardoen, Elisabeth (vrouw van Roger)
Henri Dauchy
Leoplodina Peckel en Henri Dauchy
Johnny Dauchy en ?
Lydie Cardoen, Cyrille Cardoen, Louise Hoorelbeke, Betty Cardoen en Dany Cardoen
Gregory Cardoen