Vermoeidheid

Ze moesten een nieuw woord uitvinden voor de soort van immense vermoeidheid die ik soms voel. Vooral als mijn twee dochters bij me zijn, want dan kan je niet zomaar even al je verantwoordelijkheden naast je neerleggen en slapen. Het is een soort van vermoeidheid die je in een oorlog moet meemaken vermoed ik. Doodmoe en toch hyper alert zijn. Rust maar uit met het geluid van bombardementen op de achtergrond. Zoiets.

Het was een goeie dag, maar vaak ben ik zelfs te moe voor de dag nadien. Jezus Christus wat zou ik graag eens uitgeslapen en ontspannen zijn. Ik heb geen nood aan een week reis, ik heb nood aan een jaar reis. Of doe van den eerste keer een paar levens. Enkele levens geluk, flow, natuur, zon, zee, strand, Hawaï, ...

Veiligheid. Wat is dat? Je echt veilig voelen. Vrij. Keuzes kunnen maken uit vrijheid en niet uit angst. Wat is bewustzijn als je je gedachten niet kiest. Ik lijk rond te draaien in een eeuwig wiel van dezelfde destructieve negatieve gedachten. Ik lijk rond te draaien in een eeuwig wiel van wedergeboorte in levens die zich al afgespeeld hebben. Als tijd en ruimte relatief zijn, wat is dit hier dan... Ik ben me bewust van alles wat gewoon lijkt te gebeuren. Een toeschouwer van mijn eigen leven. Alsof je naar een film zit te kijken waarvan je het verhaal tracht te veranderen. Het leven lijkt me te zijn overkomen. Alles gebeurde zonder dat ik er zeg in had. Alles ontplofte rond me zonder waarschuwing.

En morgen doen we weer verder, nog een dag. Als je maar genoeg trauma meemaakt in je leven komt er een moment dat je niet meer vooruit of achteruit geraakt. Dan ga je zitten. Dan stop je. Dan geef je je over. Is dat misschien mijn bevrijding? Het opgeven? De illusie van controle opgeven. De illusie van vrije wil opgeven. Niet meer meedoen met het spel? Is wat ik hier schrijf uit vrije wil of schrijf ik gewoon neer wat er in me opkomt.

Was de gedachte om mijn laptop te nemen en te schrijven uit vrije wil? Was de gedachte om deze laptop te kopen uit vrije wil? Wie beslist er wat ik typ?

Met Corona is alles zelfs nog veel surrealistischer geworden. Miljoenen mensen die in angst leven en al die angst projecteren. En allemaal zonder vrije wil. Is derealisatie niet compleet normaal? Ik bedoel, serieus, wie wordt er eigenlijk niet gek van dit leven en deze planeet en deze wereld? Wie wordt er niet gek van deze maatschappij? Derealisatie... Dissociatie... Depersonalisatie... Is blissful ignorance niet het ontbreken van die dingen?

https://www.psycholoog.nl/klachten/depersonalisatie-derealisatie/

Herken je bovenstaande punten en wil je snel van je klachten af? Vind hier een psycholoog bij jou in de buurt die gespecialiseerd is in depersonalisatie /derealisatie, zonder wachttijd. Wil je eerst meer informatie? Lees dan verder.

Whahahahhaha, ja graag heel snel eigenlijk. Heel snel had ik graag die klachten opgelost zien. Liefst tegen morgen middag 12u. Dan kan ik op mijn gemak een slaatje eten, zonder derealisatie en zo. Er is werkelijk niemand op de planeet die weet wat we hier doen. Niemand. Niet de grootste sjamaan, niet de rijkste oligarch, niet de meeste verlichte boeddha. Niemand. Iedereen ligt 's avonds in zijn bed zonder te weten wat we hier doen. Maar er zijn wel mensen die veilig in hun bed liggen. Mensen die weten dat er anderen voor hen zijn. Mensen die opgegroeid zijn zonder trauma's. Dat wil ik wel. Dan zou ik wel snel af zijn van die klachten. De meeste problemen komen voort uit angst en gespannenheid. Geef me een spuit morfine en de klachten zullen snel verdwijnen.

De positiviteit druipt er van af de laatste tijd. Mensen gaan zich geïnspireerd voelen door mijn blog, ik ben er zeker van. Hoop is krachtig maar soms mag de waarheid ook wel eens neergeschreven worden. Vind ik. Maar wie ben ik. Vind ik. Gedachten komen in me op, woorden verschijnen in mijn hoofd, via neurale netwerken worden de spieren in mijn vingers geactiveerd en verschijnen de woorden op mijn laptop scherm. Straks druk ik op Publish en via netwerken op planeet Aarde verschijnt deze tekst ergens online. Vervolgens kan het zijn dat mensen op deze pagina landen, weer niet uit vrije wil, maar door hun gedachten. En dan lezen ze deze woorden. En dan posten ze misschien een bericht, over hoe achterlijk ik ben en hoe ik me moet 'vermannen'. Over hoe ik positief moet zijn. Over hoe je geluk zelf creëert. En allemaal niet uit vrije wil.

Derealisatie, dissociatie, depersonalisatie, het zal wel zijn verdomme. Ik ga wel mijn pilleke slikken morgen ochtend zodat ik mezelf terug kan wijsmaken dat dit hier alles één grootse betekenis heeft. Zodat de chemie weer goed zit in mijn lichaam en de hormonen in balans zijn. Dan kunnen we weer een dag verder doen in dit pretpark van leven en dood.

Anyway. We dansen verder. We zingen verder. We klagen verder. We zagen verder. We wenen verder. We lachen verder. We spelen verder. We hopen verder. We dromen verder. Verder en verder. Altijd maar verder weg. Verder weg van het paradijs. Verlangend. Ik verlang naar het paradijs. Naar ontspannen zijn. Naar thuis zijn.

Naar veiligheid.

Afwezige vaders, verloren zonen.