Kos

Met een harde smak smeet het vliegtuig zich op de warme tarmac van het vliegveld. Het is een beetje zoals mijn geboorte, naar het schijnt ben ik toen ook op mijn hoofd gevallen en is het nooit meer goedgekomen. Mijn moeder zal dat ontkennen, maar je geeft dat ook niet zo gemakkelijk toe natuurlijk als moeder. Ik heb nog altijd een litteken van een kap onder mijn haar zitten. Daar komt ook nog bij dat ik rond mijn 13e ontvoerd ben geweest door een meute stinkende aliens die allerlei tests op me hebben uitgevoerd. Ik heb dat wel al eens vermeld tegen de één of andere persoon, maar iedereen lacht daar natuurlijk mee. Hoe zou je zelf zijn? Ontvoerd door aliens, komaan zeg. Ok, ik geef het toe, dat van die geboorte en op mijn kop vallen is uit mijn duim gezogen. We zijn dus op Kos en alle doemscenarios die gingen uitkomen zijn natuurlijk niet uitgekomen. Niet ziek geworden, geen krampen of blaasontsteking op het vliegtuig, geen keelontsteking plots uit het niets, niets van dat alles. Zoals mijn neef eens zei... er kan ook gewoon niets gebeuren, wat op de duur natuurlijk ook saai begint te worden. En er is dus ook absoluut gewoon niets gebeurd. Buiten dan die ontvoering door aliens natuurlijk, dat speelt altijd mee als ze je terug in een vliegend schip stoppen. En ezo, een all in, een binge week gaat het worden, tzal proper zijn met de kilo's, but fuck it (buttfuckit), nu eens alle remmen los.

“The two most important days in your life are the day you are born and the day you find out why.” ― Mark Twain