De mooiste avond van mijn leven

Dit zal moeilijk worden om op papier te zetten, heel moeilijk. Hoe leg je iets uit wat voelde als op een andere planeet... Op de mooiste avond van mijn leven was ik samen met P. We hadden wijn, we hadden elkaar, we hadden een zwoele lente avond, heel de wereld was in Lock down, Corona overheerste alles en iedereen en we hadden ganja. Een spliff. Een kroket met kruiden. Marihuana. Daarom dat het moeilijk is om het neer te schrijven. We waren in een andere wereld. vol met magie, waar tijd en ruimte zich anders gedroegen, waar je kleuren kon horen en geuren kon zien, waar alles insloeg als een overvloed van sensaties.

Vreemd hoe snel dat begint te werken bij mij. Normaal krijg ik paniekaanvallen van marihuana, waarschijnlijk omdat ik de controle verlies of omdat het geen al te goed medicijn is. Maar van deze keer had ik die angst niet, waarschijnlijk omdat ik 2,5 jaar geleden veel heb losgelaten en omdat P. bij me was die ik 200% vertrouw. Het was fantastisch, ik voelde alles, de wind, de trampoline, de hele wereld, alles voelde verbonden met elkaar. Ik zag het grootste in het kleinste en het kleinste in het grootste. Vrijen is een totaal andere beleving op zo'n moment, alsof je samensmelt, samen met heel het universum.

We gingen van de trampoline, vol statische elektriciteit. P. ging het glas wijn halen dat op de pingpong tafel stond. En het volgende is echt gebeurd, maar het magische van het moment valt moeilijk te beschrijven. Geloof het of geloof het niet, zoek op of het wetenschappelijk kan, maak jezelf wijs dat we stoned waren en het bullshit is, maar ... P. kwam met het glas wijn naar me en wou het geven aan me. Op het moment dat ik op ongeveer 1 cm van het glas kwam met mijn hand vertraagde de tijd plots. In dat ene moment zat heel het universum, tijd en ruimte. Op het moment dat ik bijna het glas aanraakte sloeg er een vonk over en sprong het glas in duizend stukken. En dat het glas 'ontplofte' vond ik niet het meest vreemde. Wat ik vreemd vond was dat de tijd plots enorm vertraagde en ik die vonk heel duidelijk zag. Alsof ik het een paar tiental seconden kon bestuderen.

Het is echt gebeurd. En het was fantastisch. Niet omdat het nu fantastisch lijkt, niet omdat zoiets buitenaards ongelofelijk is, niet omdat er ufo's uit de lucht kwamen en we ontvoerd werden, maar omdat de beleving gewoon anders was. Ik bedoel, de wind, de lucht en aanraking was al fenomenaal intensief. Maar die vonk die oversloeg. Achteraf bekeken is het misschien symbolisch, die vonk die oversloeg. Alsof verschillende parallelle levens samenkwamen in dat ene moment.

Het ene moment was ik hier, het andere moment was ik daar, tijd was plots heel rekbaar, ruimte heel relatief. Soms was er een kwartier weg uit mijn geheugen, en toen duurde een minuut plots een kwartier. Rekbaar. En waar ik vroeger in paniek sloeg en wou dat het direct stopte, was ik nu chill en liet ik het gebeuren. Ik stond het toe. Als je in een oogwenk van de ene plaats naar de andere kan gaan, zonder dat er tijd lijkt te zijn verstreken, dan noem ik dat teleportatie :-) . Niet meer en niet minder. Er waren wormgaten die avond.

We hebben die avond ook nog een klein schattig muisje uit de klauwen van onze kat Bobo gered. Jammer genoeg lag het de dag nadien toch dood aan de achterdeur... Cadeau van de poes.

Het was in heel veel opzichten een meer dan magische avond. Ze mocht jaren geduurd hebben, die avond. En achteraf gezien denk ik dat ik weet waarom ze magisch was. Omdat P. er was. Omdat ik verbinding had en voelde. Omdat ik het kon delen met iemand. Weed moet je delen, anders is het een veel te vergiftigd medicijn.

“Herb is the healing of the nation, alcohol is the destruction.”
Bob Marley