Bjistje In Min Uoft

Om een midlife crisis af te wenden zou ik beter niet schrijven over het verleden. Maar tijd en ruimte zijn relatief, dus schrijven over de toekomst is hetzelfde als schrijven over je verleden. En schrijven over het heden is onmogelijk, want in het heden is er niets, geen pijn, geen wereld, geen liefde, geen haat, niets, nada. Zo rond mijn 14e begon ik stemmen te horen, niet rond me, van mensen, ;-), maar stemmen in mijn hoofd. Het was tijdens examens, ik zat in de studiezaal, en plots waren ze daar. Ik zeg 'ze', maar het kan ook één stem geweest zijn, dat is niet zo duidelijk met stemmen. Die stemmen vertelden me dat ik niet meer verder mocht 'blokken'. Je zou kunnen zeggen, fantastische raad, opvolgen die handel, maar er is natuurlijk de druk van de maatschappij, ouders, vrienden, leraren, ... Wat gaat er van je worden als je geen diploma hebt? Anyway, die stemmen vertelden er niet bij wat ik dan wel mocht of moest doen. Waarschijnlijk waren het stemmen die in opleiding waren en hun praktijk moesten oefenen op mij. Amateur stemmen had ik dus gekregen, terwijl ik net professionele hulp nodig had. Van alle jongeren had ik dus een stelletje prutsers gekregen. Je kon die stemmen, achteraf gezien, anders ook geen ongelijk geven. Heel ons gedoe met studeren, naar school gaan, een truckload aan paardenstront van buiten leren, geen vragen stellen, saai onderwijs, ... en dan stemmen die zeggen stop er mee. Had ik maar geluisterd. Maar het waren amateurs. Jammer. Maar nu even serieus, stemmen in je hoofd zijn geen pretje. Ik kon dus echt niet meer studeren. Waarschijnlijk had het te maken met te veel stress thuis, een situatie waar ik niet van afwist, maar die ik met heel mijn asperger autistisch brein aanvoelde van 6 kilometer ver. Vandaag hoor ik geen stemmen meer. Misschien gelukkig, misschien niet, want inspiratieloos onderwijs heeft plaats gemaakt voor inspiratieloos werk. Misschien moeten ze maar eens terug komen die stemmen, en ervoor zorgen dat ik werk maak van creativiteit, inspiratie, dingen maken, ... Wat ik vandaag de dag wel soms nog eens voor heb is 'Sleep Paralysis'. Het komt er op neer dat je een minuut voor je REM slaap eindigt je ogen open doet. Maar op dat moment is je lichaam verlamd. Je bent namelijk verlamd omdat het anders gevaarlijk zou zijn in je REM slaap. Je zou namelijk je droom ook letterlijk uitvoeren. Levensgevaarlijk dus. Maar daar lig je dan, je ogen open, en je kan niet bewegen, met geen centimeter, niet met alle kracht van de wereld. De eerste keer was dat ongelofelijk freaky, want met al mijn fantasie beeldde ik me natuurlijk in dat er op dat moment een inbreker door de kamer liep. En daar lig je dan met je ogen open, verlamd, man toch, freaky. De volgende keren dat ik het voorhad vond ik het vooral cool. ;-) Je ogen zijn namelijk ook verlamd, dus scherp rond je kijken zit er ook niet in. Enkel scheel door je kamer kijken is wat er gebeurt. Zo, het leven is wel wat saai geworden zonder stemmen. Wat schiet er nog over vandaag de dag. Niet meer verliefd worden, geen kampen meer, niet elke dag nieuwe mensen leren kennen, geen mysterie meer, minder tijd voor je dan achter je, een lichaam dat half kapot is, ... We moeten op zoek gaan naar mystieke momenten... We moeten de wereld rondreizen, op toernee vertrekken, zeilen rond de wereld, terug babbelen over geesten, spoken, aura's en chakra's, zingen, dansen, luisteren naar Fat Freddy's Drop ... Peace out. Catch You In The Eye.

Para mí sólo recorrer los caminos que tienen corazón, cualquier camino que tenga corazón. Por ahí yo recorro, y la única prueba que vale es atravesar todo su largo. Y por ahí yo recorro mirando, mirando, sin aliento.

For me there is only traveling on paths that have heart, on any path that may have heart. There I travel, and the only worthwhile challenge is to traverse its full length. And there I travel looking, looking, breathlessly.

Don Juan, Carlos Castaneda.