Afwezige vaders, verloren zonen

Ik herinner me iets van vorig jaar, toen je me geholpen hebt om een maand op reis te kunnen. We waren bij Serge en Serge had het plots over dat "je beter iemand kan leren vissen dan hem vis te kopen". Je lachte en zei dat dat inderdaad heel juist gezegd was. Maar heb jij dat gedaan met jouw dochter en zoon?

Het ergste wat je je kinderen kan aandoen is hen niet te erkennen. Corner Stone, van Bob Marley, gaat daar ook over. Zijn vader erkende hem ook niet. Bob Marley erkende zijn eigen kinderen wel, ook al had hij er 11 bij 7 verschillende vrouwen. Ik heb nooit je geld gewild, al een heel leven wil ik enkel je erkenning. Ik besef dat Romée en Odile me nodig hebben om hen sterk te maken. Jij gaat nooit inzien dat het belangrijkste in jouw leven eigenlijk je kinderen waren. En dat je je vrijheid nodig had lang geleden, dat snap ik, maar toen het 'Woodstock' was in Puimichel, toen had je ook terug een stuk je verantwoordelijkheid kunnen opnemen.

Al die keren dat ik afgekomen ben naar Puimichel was niet voor je geld, maar was omdat ik je graag zag. Ik ben een grote stommekloot geweest om zo veel energie in jou te stoppen. Toen ik daar zes maanden was met Elke, zijn het niet Elke en ik die het kapot geholpen hebben. Jij bent diegene die niet overweg kon met alle schuld. Je verwijt je moeder zo veel maar je doet je eigen kinderen hetzelfde aan. Hoe slaap je dan nog 's nachts? Je hebt Seb al voor duizenden en duizenden euro's geholpen, maar ik moet me schuldig voelen omdat je je eigen zoon geholpen hebt? Het is nooit over geld gegaan. Arlette is een zielige versie van haarzelf geworden. Ze was een topvrouw, en ze kon waardig oud geworden zijn. Jij bent wel waardig oud geworden, maar nog steeds weiger je je eigen kinderen te erkennen. Je maakt jezelf wijs dat Trui diegene was die kinderen wou. Dat is je eigen verantwoordelijkheid niet opnemen. Je hebt de mooiste telescopen ter wereld gemaakt, de beste optiek ter wereld gemaakt, maar je eigen bloed ontken je. Iedere ouder die ik ken helpt zijn of haar kinderen, emotioneel, financieel. Elke ouder die ik ken leert zijn kinderen om te vissen.

Je omringt jezelf met mensen die je nodig hebben zodat je jezelf beter zou voelen. Je zou je zoon en dochter kunnen helpen, om een beter leven te hebben, maar dan zou je misschien moeten zien dat ze gelukkiger zijn dan jij. Arlette zei me ooit:"Dany ongelukkig, iedereen ongelukkig, Dany gelukkig, iedereen de pot op.". Ik hoop dat ik nooit zo word. Je kan kwaad zijn al wat je wil, maar diep vanbinnen weet je dat ik gelijk heb en weet je wat je eigenlijk zou moeten doen. Zelfs met mijn meter Betty doe je me een schuldgevoel krijgen. Wie zijn schuld is het denk je dat ik mijn meter Betty niet meer gezien heb? Zou het kunnen te maken hebben met jij die vertrokken bent toen ik vijf jaar was? Het was jouw verantwoordelijkheid. Jouw kinderen zijn jouw verantwoordelijkheid. En moest jij contact gehouden hebben, moest jij de moeite gedaan hebben, dan had ik mijn meter Betty altijd kunnen zien.

Het is genoeg geweest Dany. Ik heb mijn ziel verkocht voor die 80.000 euro. Romée en Odile zijn nu 9 en 11 jaar. Ze hebben mij al veel meer dan 80.000 euro gekost. Elke dag kan jij eigenlijk beslissen om het juiste te doen en elke dag beslis je om het niet te doen. Elke nacht lig je wakker over je jeugd die verschrikkelijk was, maar elke dag beslis je om je eigen kinderen hetzelfde aan te doen. Je zou me kunnen helpen om Romée en Odile heel die nachtmerrie te besparen, maar je weigert. Jij hebt afgezien dus moet iedereen maar afzien. Je kan al mijn mails en berichtjes sparen, maar jij en ik weten beiden maar al te goed wie er laf is. De enigste vraag is of je laf zal sterven of dat je ooit eens zal opstaan en beslissen om het juiste te doen. Want dat is wat Bob Marley deed. Het juiste. Spiritueel. Jij kijkt al heel je leven naar de sterren, naar het universum, je luisterde naar Bob Marley, spirituele muziek, en toch geloof je dat het leven één grote grap is. Misschien is het een grote grap, of misschien wil je dat geloven om je minder schuldig te voelen. Jouw schuld zal in elk geval alleen maar verdwijnen door eens het juiste te doen.

Ik denk niet dat het ooit te laat is, maar ik geloof ook niet meer in je. Ik ben tientallen keren afgekomen naar Puimichel, altijd met mijn hart op de juiste plaats, en toch slaag je er in om me elke keer een slecht gevoel te geven. Is het dan zo onnozel om te dromen van een goeie laptop en een prachtige gitaar? Ik wil je geld niet. Ik droom al twintig jaar van je platen. Niet omdat het platen zijn, maar omdat het jouw platen zijn, en omdat ik zo echt een stukje van jou hier zou hebben. Ik hoefde je 80.000 euro niet omdat je me in de steek gelaten hebt. Ik had die 80.000 euro nodig omdat huizen hier zo veel kosten en omdat ik een huis nodig had voor Romée, Odile en ik. Moest Trui me 80.000 euro kunnen geven hebben, dan had ik het jou nooit gevraagd. Moest ik ze zelf gehad hebben, dan had ik het jou nooit gevraagd.

Het is jou dat ik mis. Niet je geld. Ik ben het beu. Het hoeft niet meer voor me. Griet en ik kunnen je hulp nu gebruiken. Als jij alles wil overlaten aan Seb, doe gerust wat je wil. Voor mij telt alleen nog Romée en Odile, en ik hoop dat ik de middelen heb om hen een goeie toekomst te kunnen geven. Niet het leven dat jij en ik gehad hebben, vol miserie. Ook mooie momenten, ook Woodstock momenten, maar ook fucking veel miserie. Wat is 5000 euro voor je als je je eigen zoon er een maand zo veel geluk als vorig jaar mee kan geven? Waarom moet ik dat achteraf dan nog constant blijven horen?

Je bent zo gefrustreerd door het leven, zo verbitterd door je verleden, dat je niet eens de mensen ziet die je echt graag zien. Je hebt je kans gehad om mij alles over optiek te leren, maar je hebt ze zelf verkloot. Ik heb geen handen van porselein. Ik heb jouw talent en ik heb het talent van Trui. En ik hoef niet zoals jou de hele wereld te bewijzen dat ik fantastisch ben. Ik weet dat ik uitzonderlijk veel talenten heb, maar ik weet ook dat Romée en Odile me nodig hebben. Het is mij nooit gegaan om je geld. Nooit. Het is jammer dat je dat niet inziet. Je bent nog altijd die kleine jongen die niet uit de greep van zijn moeder geraakt. Eigenlijk ben je nog altijd niet vrij. En zolang je je verantwoordelijkheid niet opneemt, ga je nooit vrij zijn. Zo lang je niet het juiste doet, kan je niet vrij zijn. Ik ben een zoon voor je geweest en een goeie vriend. Wanneer ga jij eens een vader zijn?

https://youtu.be/VP8EVKgIYsg