Chronische achillespeesklachten: tussen lichaam, pijn en betekenis

Die achillespees blijft en blijft me maar 'ambeteren'. Zo'n 7 jaar geleden scheurde de linkse er helemaal af en nu heb ik al anderhalf jaar een ontsteking aan de andere. Ik heb er geen idee van hoe ik er van af kan geraken en het is vreemd dat ik het nu al anderhalf jaar volhoud. Meestal geneest mijn lichaam zichzelf maar die achillespeesontsteking blijft maar aanhouden. Een MRI toonde dat er niet veel aan de hand is buiten misschien een heel klein scheurtje. Waarschijnlijk zal de 7 jaar hydro cortisone er ook geen goed aan gedaan hebben. En onlangs heb ik al twee keer een PRP behandeling gekregen. Ik merk echter nog niet veel verbetering door die PRP. Integendeel, het lijkt sneller achteruit te gaan.

Een mens begint op de duur te zoeken en zoeken en dan kom je al snel op google terecht natuurlijk. Wat kan de spirituele betekenis zijn van een achillespees... Eerst kwam ik op deze site. De behoefte aan erkenning. Met zo'n dingen denk ik vaak aan horoscopen... die vertellen ook altijd wel iets waar je je in kan vinden. Erkenning. Ik ben hier nu deze week terug bij mijn vader en erkenning kan wel iets heel belangrijks zijn. Erkenning van het feit dat je een zoon en kind bent, erkenning van het lijden dat je hebt gevoeld, erkenning van al het vechten en overleven... Doen we het onszelf aan? Zoeken we erkenning bij anderen terwijl we het misschien alleen nog bij onszelf kunnen vinden? Erkennen we ons eigen lijden en onze eigen pijn wel? Of wachten we tot iemand anders het erkent? Ik weet het niet. In elk geval merk ik dat mijn vader vooral met zichzelf bezig is. Nooit komt hij eens tot rust en eigenlijk is hij er nooit. Ik weet ook niet wat ik hier nog doe in Puimichel in de Provence. Het lijkt meer dan nutteloos om hier te zijn. Iets proberen terug te krijgen die al weg is van toen ik vijf jaar was. Erkenning. Voor mezelf kiezen. 300% voor mezelf kiezen. Dan zou de pijn misschien kunnen verdwijnen.

Op de buiten gaan wonen, met muziek bezig zijn, een thuis maken op de buiten, twee honden, een kat, natuur, opstaan met de zon, gaan slapen met de zon, mezelf erkennen, mijn verlangen naar rust erkennen, mijn eigen behoeften erkennen.

Het gaat over eigenwaarde en conflicten daarin. De angst niet geaccepteerd te worden door de groep.

Die angst zit er enorm bij mij maar is niet zo duidelijk aan de oppervlakte. Je zou het op het eerste zicht niet denken maar die angst zit er enorm. Goh. Soms wil ik er allemaal niet meer aan denken. Er is meer fout dan goed gegaan in mijn leven en eerlijk gezegd zijn er wel meer lichaamsdelen dan mijn achillespees die pijn doen. Maar mijn achillespees is wel de ergste eigenlijk. Eigenwaarden en het conflict. Kiezen voor jezelf lijkt inderdaad heel egoïstisch. Niet geaccepteerd worden door de groep... enorm je best doen om wel geaccepteerd te worden en daardoor je eigenwaarde uit het oog verliezen. Met als gevolg een conflict in jezelf.

Het boek beschreef dat een achillespees ruptuur een manifestatie was van niet helemaal mezelf zijn. Een gevolg van niet goed voor jezelf zorgen en juist veel verantwoordelijkheid op me te nemen voor anderen, maar niet voor mezelf.

Ik ben absoluut zeker niet helemaal mezelf. Ik loop weg van mezelf. Het is niet dat ik voor anderen wil zorgen en per se verantwoordelijkheid wil opnemen, maar ik zorg in elk geval niet zo goed voor mezelf en zet zelden mezelf op nummer 1. Het lijkt wel zo dat ik mezelf op nummer 1 zet. Waarschijnlijk omdat ik vaak plots niet anders kan door niet genoeg voor mezelf te zorgen. Het is moeilijk om voor mezelf te zorgen. Thuis zitten, rusten, alleen zijn, ik vind het allemaal heel moeilijk. Ik lijk veel te veel te dragen, misschien ook de reden waarom ik meer en meer begin te wegen. Maar hoe los ik dat op... Hoe los ik dat in godsnaam op. En is het wel waar, al die spirituele betekenis over achillespezen... Want volgens Sam Harris hebben we geen vrije wil en is alles voornamelijk een speling van het lot.

Peesontstekingen, zoals hielspoor, ontstaan vaak wanneer je jezelf forceert. Je gaat ergens niet soepel mee om. Je bent onbuigzaam of koppig of zet mogelijk letterlijk ‘je hakken in het zand’. Achillespeesklachten ontstaan vaak wanneer mensen het gevoel hebben letterlijk niet vooruit te komen.

Goh... Ik ben absoluut niet soepel. Shit zeg. Ik ben het omgekeerde van soepel. En ik heb inderdaad het gevoel niet vooruit te komen in het leven. Het is een soort van overlevingsmodus. Dag per dag. Geen toekomst. En het liefst zonder mijn verleden. Niet vooruit komen. Ik verzand de hele tijd. Waarom ben ik nu weer in Puimichel... Wat doe ik hier nog? Ik was beter thuisgebleven om te werken in mijn huis. Om er een thuis van te maken. Als ik op de buiten een thuis kan maken, waarom dan niet beginnen met wat ik nu heb.

Achillespees-ontsteking – Voel je je slachtoffer? (‘ik ben maar…’, ‘ik kom niet vooruit’,)

Tja. Slachtoffer. Ja zeker. Ik voel me wel slachtoffer. Maar hoe kom je daarvan af...

Achillespees Kijk bij HIELEN of HIELBEENONTSTEKING en voeg daaraan de bepaling toe dat jij je kracht wilt laten zien.

Mijn kracht laten zien. Ik zou heel graag eens mijn kracht laten zien. Zelfstandig zijn. Een album maken. Iets doen met mijn muziek. Geloven in mezelf.

Ik ben er niet veel wijzer door geworden. Mijn zoektocht op internet naar de spirituele betekenis. Ik las ook 'conflict oplossen' maar hoe los ik een conflict op als de tegenpartij het niet wil. Ik voel constant stress en spanning en ik ben het zo beu. Ik wil eens terug overal kunnen slapen. Ik wil eens terug ontspannen zijn. Ik wil me eens gewoon veilig voelen. Ik wil me eens voelen alsof er constant een deken op me ligt. Een deken van mensen die er zijn voor me, me erkennen, me verdedigen, me beschermen... Eerlijk gezegd zou ik niet weten hoe ik dat nog eens kan voor mekaar krijgen. Misschien door een wonder, maar drie jaar geleden is er al eens een wonder gebeurd.

Het doet me allemaal heel veel pijn. Ja ik heb een huis, een job, twee prachtige dochters, een super tof lief, talent, vrienden, enzoverder. Maar ik ben ook elke dag vol angst en compleet overspannen. Het is verschrikkelijk om wakker te worden en me niet eens gewoon vrij te voelen.

Het leest en ruikt naar slachtofferschap. Alles. Godverdomme vint.

Update - aangezien deze post heel veel wordt bekeken volgens mijn statistieken, wil ik vermelden wat me medisch heeft geholpen. Shockwave therapie. Ik vermoed dat elke achillespees anders is, alsook elke last en of pijn, maar bij mij heeft Shockwave therapie ervoor gezorgd dat ik nu tenminste terug 25 km kan wandelen als ik wil. Lopen is nog altijd tricky. Af en toe eens lopen, bvb één keer in de week, is absoluut geen probleem. Vanaf dat ik de herhalingen opvoer, bvb drie keer in de week, begint het wel mis te gaan.